Sin City
[5]

Ég á eiginlega bágt með að koma orðum að því hversu frábær bíómynd Sin City er en get fullyrt að það er ekki á neinn hallað þó ég segi það og skrifi að hér sé komin svalasta mynd ársins og besta mynd þessa sumars.
Sin City er þó að vísu síður en svo allra og mörgum mun sjálfsagt þykja nóg um groddalegt ofbeldið, staðlaðar kynjamyndir, kvenfyrirlitningu og yfirkeyrða karlrembu en það er bara ekki hægt að endursegja myndasögur Franks Miller úr lastabælinu Sin City án þess að halda þessu öllu vandlega til haga.

Það er ekkert pláss fyrir pólitíska rétthugsun í Sin City. Hér eru nær allar kvenpersónur hálf- eða allsberar hórur og súlustelpur og til að bæta gráu ofan á svart (í bókstaflegri merkingu) eru helstu kvenpersónurnar varnarlaus fórnarlömb sem verða að reiða sig á sterka og harða karlmenn. Skemmtileg undantekning á þessu er eitursvalt hórugengið í gamla borgarhluta Sin City en þar ráða latexklæddar og leðraðar mellurnar lögum og lofum vopnaðar vélbyssum og samúræjasverðum. Mjög töff og það er tilgangslaust að láta þessar kvenmyndir fara í taugarnar á sér enda tek ég heils hugar undir með erlendum gagnrýnanda sem segir það jafn fánýtt að kvarta yfir berum stelpum í Sin City og of mörgum geimskipum í Stjörnustríði.

Karlarnir eru svo allir meira og minna geðsjúkir, drykkfelldir, andlega bæklaðir og morðóðir hrottar og skilin milli góðs og ills eru frekar óljós ef frá eru talin löggan John Hartigan og skjólstæðingur hans, nektardansmærin Nancy sem er ákaflega falleg glansmynd af hinu sígilda minni um hóruna með gullhjartað.

Mörg sorgleg dæmi (Daredevil, Elektra, The League of Extraordinary Gentlemen, From Hell) hafa sannað það að eðalmyndasögur geta steindrepist á hvíta tjaldinu og Robert Rodriguez hefði hæglega getað klúðrað Sin City en með höfundinn, Miller, sér við hlið slær hann ekki eina einustu feilnótu. Efniviðurinn er auðvitað skotheldur, Rodriguez breytir engu sem máli skiptir og kaldhömruðum samtölum Millers er veitt beint á tjaldið þannig að unun er á að hlýða.
Þá nýtti Rodriguez sér tölvutæknina í botn og tekst á undraverðan hátt að blanda saman leikurum af holdi og blóði og tölvugrafík, þannig að teiknaðir myndarammar Millers lifna við í bókstaflegri merkingu. Það má eiginlega segja að bækur Millers séu einnig "storyboard" myndarinnar.
Þeir Miller og Rodriguez steypa hér saman þremur Sin City-bókum, The Hard Goodbye, That Yellow Bastard og The Big Fat Kill. That Yellow Bastard er að mínu mati besta Sin City-bókin en þar þarf ein af fáum heiðarlegum löggum í Sin City, John Hartigan, að bjarga stúlkunni Nancy úr klóm barnaníðings með átta ára millibili, fyrst þegar hún er 11 ára en síðar þegar hún er orðinn fullvaxta súlustelpa.
Bruce Willis er ýkt svalur í hlutverki löggunnar og hefur ekki verið flottari síðan í Pulp Fiction. Jessica Alba fær hins vegar lítið annað að gera en að vera sæt í búningi Nancyar.
Tuddinn Marv er aðalpersóna The Hard Goodbye og einnig andlit Sin City-bókanna út á við. Hann er risastór, vitgrannur lurkur sem eirir engu og þegar hóran Goldie, sem eyddi með honum einni unaðsnótt, er myrt legst hann í blóðugan hefndarleiðangur. Gamla brýnið Mickey Rourke leikur Marv með stórkostlegum tilþrifum og það er óhætt að segja að með þessu hlutverki hafi þessum heillum horfna leikara verð gefið ómetanlegt tækifæri til upprisu. Mickey Rourke er Marv. Það er ekki hægt að segja neitt meira um það. Stórkostlegt og velkominn aftur heillakallinn!

Clive Owen, Benicio Del Toro, Rosario Dawson, Nick Stahl, Powers Boothe, Rutger Hauer, Elijah Wood, Jaime King, Brittany Murphy, Michael Clarke Duncan, Carla Gugino og Michael Madsen eru öll að gera fína hluti í misstórum og mikilvægum hlutverkum og Devon Aoki (2Fast2Furious) glansar sem hin hljóðláta og banvæna Miho. Það er hreinlega enginn að klikka og Sin City er best mannaða kvikmynd sem hefur sést í háa herrans tíð.
Undir allri þessari snilld kraumar svo eðaltónlist sem er í fullkomnum takti við atburðarásina og andrúmsloftið. Allt er þetta svo mengað seiðandi saxófónleik sem bindur alla þessa svart/hvítu dýrð saman í film noir í sinni tærustu mynd. Sin City er hátæknilistaverk og um leið óður til svart/hvítu reyfarana sem áttu sitt blómaskeið upp úr 1940. Allt er þetta svo vel gert að maður á alveg eins von á að Humphrey Bogart birtist í einhverju regnvotu og skuggalegu strætinu.
Sin City hefur því fullan rétt á að vera gamaldags karlremba og þó tvær meginsögurnar, The Hard Goodbye og That Yellow Bastard, séu glettilega keimlíkar og myndin í raun og veru tveggja klukkustunda blautur draumur unglingspilts er hún æði.
Þetta verður ekki betra!

Batman Begins
[4]

Leðurblökumaðurinn var afskrifaður árið 1997 þegar Joel Schumacher misbauð aðdáendum grímuklædda bófabanans sem og almennum bíógestum með myndinni Batman og Robin sem var svo slæm að líkamleg óþægindi voru meðal þeirra aukaverkana sem fylgdu því að sitja undir ósköpunum þar sem George Clooney og Arnold Schwarzenegger gerðu sig að fíflum í einni verstu bíómynd
sögunnar.

Það var almennt talið að með þessari mynd hefði Schumacher tekist að drepa Leðurblökumanninn. Eitthvað sem Jókernum, Mörgæsinni og öðrum erkióvinum Batmans hafði aldrei auðnast. Það er því óhætt að segja að leikstjórinn Christopher Nolan hafi unnið lítið kraftaverk með nýjustu mynd sinni, Batman Begins, þar sem hann reisir þennan skuggalega riddara götunnar upp frá dauðum og það besta er að hann hefur aldrei verið öflugri.

Það er deginum ljósara að Nolan, handritshöfundurinn og aðalleikarinn Christian Bale bera virðingu fyrir Batman og það eru því engin fíflalæti í gangi hérna. Miklum tíma og púðri er eytt í persónusköpun hetjunnar og að því leyti má segja að Nolan feti svipaða slóð og Tim Burton í tímamótamyndinni Batman frá árinu 1989. Þar var sett spurningarmerki við andlega heilsu hetjunnar og það sama er uppi á teningunum hér. Milljarðaerfinginn Bruce Wayne glímir við fortíðardrauga og reynir að vinna bug á sorginni sem heltók hann þegar foreldrar hans voru myrtir með því að berjast gegn glæpum í Gotham borg.

Fyrsti hluti Batman Begins segir þessa sköpunarsögu Batmans og hér sækir handritshöfundurinn markvisst í myndasögubók Franks Miller Batman: Year One og það er varla hægt að hugsa sér traustari grunn fyrir öfluga Batman mynd en einmitt þessa snilldarbók.

Efniviðurinn er líka svo safaríkur að það er töluvert liðið á myndina áður en Batman birtist í allri sinni dýrð en það er nógu mikið í gangi til að maður finni ekkert fyrir fjarveru búningsins og bílsins. Christian Bale smellpassar í hlutverkið og búninginn loksins þegar hann kemur sér í hann og hér er loksins kominn fram leikari sem ræður við báðar hliðar klofinnar persónu Bruce Wayne/Batmans. Bale toppar Michael Keaton, Val Kilmer og
George Clooney án þess að reyna á sig og gerir Batman algerlega að sínum. Hann er svo dyggilega studdur frábærum aukaleikurum en þar fer Michael Caine fremstur sem hinn hundtryggi Alfred, einkaþjónn Batmans.

Þá er Gary Oldman traustur að vanda sem Gordon, tilvonandi lögreglustjóri, og eini óspillti bandamaður Blaka innan lögreglunnar í Gotham. Morgan Freeman og Liam Neeson klikka ekki frekar en fyrri daginn og Rutger Hauer setur sinn svip á myndina í litlu hlutverki.

Nolan og samstarfsfólki hans hefur hér tekist með samstilltu átaki að bjarga einni flottustu myndasögupersónu allra tíma úr því víti sem Joel Schumacer skóp henni fyrir átta árum og þetta er svo sannarlega ný byrjum. Svona á að gera Batman myndir og okkar maður hefur aldrei verið betri og maður getur varla beðið eftir að fá að sjá meira af Bale í gervi svalasta myndasögutöffara allra tíma.