Miðvikudagur, 03. ágúst 2005
The Island
[3]
Jörðin er óbyggileg vegna mengunnar og þeir sem lifðu af efnaógnina hafast við neðanjarðar. Þetta er dauðhreinsað samfélag sem minnir um margt á heim Orwells í 1984. Kynlíf og náin snerting er bönnuð meðal íbúanna sem allir ganga í eins göllum. Þá er náið eftirlit haft með andlegu og líkamlegu ástandi neðanjarðarfólksins, fæðutegundir eru skammtaðar samkvæmt kólestrólmagni hvers og eins og allir una því sáttir við sitt.
Eða næstum því allir. Ewan McGregor leikur ungan mann sem vill vita meira um lífið og tilveruna en staðhaldarar telja æskilegt. Hann er svolítið eins og efasemdamaður í leit að Guði og vill vita hver það er sem skapar honum örlög og þvær hvíta jogginggallann hans.
Honum er haldið góðum, líkt og samborgurum hans, með loforði um paradísarvist á Jörðu en fólki er talin trú um að Eyja, hrein náttúruperla, sé enn ómenguð og reglulega eru "heppnir" neðanjarðarbúar dregnir úr lottópotti og fluttir til Eyjunnar.
Hnýsni McGregors og leit hans að Guði verður þó til þess að hann kemst að því að það er engin Eyja til og dauðinn býður þeirra sem fá farmiða þangað. McGregor og félagar eru nefnilega klónar og notaðir sem varahlutageymslur. Líffæri úr þeim, ásamt börnunum sem þeir eignast, eru svo seld ríka fólkinu ofan jarðar, þar sem lífið gengur sinn vanagang.
Þrátt fyrir blátt bann hefur McGregor heillast af fallegri blómarós, sem Scarlett Johansson leikur, og þegar kall hennar til Eyjunnar kemur bjargar hann ástinni sinni og þau leggja á flótta.
Eftirförin er hin æsilegasta enda leiðist leikstjóranum Michael Bay (Armageddon, The Rock, Bad Boys) ekkert að velta bílum, sprengja hús og drepa fólk. Við fáum því feikistóran skammt af spennu, slagsmálum, gjörsamlega brjáluðum bílaeltingaleik og ofbeldi og það verður að segjast eins og er að allt er þetta býsna vel gert.
The Island er því fyrirtaks afþreying. Ekta popp og kók sumarsmellur og kærkomin tilbreyting frá risastórum framhaldsmyndum og tækniundrum sem hafa drottnað yfir bíósölunum frá því í maí.
Leikararnir standa vel fyrir sínu en Steve Buscemi stelur senunni að vanda en hann getur auðvitað ekki klúðrað hlutverki furðulega vísindamannsins sem er eins og skrifað fyrir hann.
Það er svo alger aukabónus að þessi spennuhlaðna sumarmynd vekji upp siðferðilegar spurningar, þótt ekki risti þær djúpt. Það gefur þessari framtíðarsýn þó aukna dýpt að vísindaskáldskapurinn og framtíðarmyndirnar hafa oft gefið forsmekkinn af því sem koma skal.
