A History of Violence er því býsna jarðbundin miðað við það sem við eigum að venjast frá Cronenberg. Myndin byggir á samnefndri myndasögu sem fjallar um dagfarsprúðan kaffihúsaeiganda og fjölskyldumann sem sýnir á sér óvænta hlið þegar hann drepur tvo morðóða ræningja án þess að depla auga. Hann verður hetja í litla heimabænum sínum og kastljós fjölmiðlanna verður til þess að mafíósar úr stórborginni gefa honum gaum. Þeir mæta til leiks og telja sig þekkja okkar mann frá fornu fari og eiga ýmislegt óuppgert við hann.
Viggo Mortensen leikur hetjuna okkar á sinn yfirvegaða hátt og ræður vel við tvöfalt eðli persónunnar, sem var áður ruddalegur ofbeldisfauti og á ótrúlega auðvelt með að rifja upp gamla takta þegar í harðbakkann slær.
Það er ekki hægt að segja annað en að það fari Cronenberg vel að vera með fæturna á jörðinni enda er þetta vinsælasta mynd hans til margra ára og kom sterklega til greina í kapphlaupinu um Gullpálmann í Cannes í vor. Það leynir sér þó aldrei hver er við stjórnvölinn og þó hún sé að mörgu leyti áhorfendavæn ristir hún djúpt og reynir á áhorfandann.
Frásögnin fer rólega af stað og yfir myndinni hvílir þægileg smábæjarró en inni á milli blossar ofsafengið ofbeldið upp og það er óhætt að segja að það sé meistaralega stílfært. Mannlegi þátturinn er þó alltaf í forgrunni og áhrif ofbeldisverkanna á líf friðsamrar fjölskyldu eru átakanleg og erfið.
Viggo Mortensen skilar sínu verki vel en Ed Harris stelur senunni sem forn fjandi aðalpersónunnar. Þá setur William Hurt skemmtilegan svip á myndina og það gustar af Mariu Bello í hlutverki eiginkonu Mortensens.
A History of Violence er virkilega vönduð mynd, vel leikin og skemmtilega stílfærð. Cronenberg hefur ekki verið svona góður árum saman.