Það er sem sagt ekkert nýtt á ferðinni hérna og söguþráðurinn er óttaleg moðsuða. Það var ef til vill ekki við miklu að búast hvort eð er þar sem bíómynd sem byggir á teiknimyndum frá MTV hlýtur óhjákvæmilega að standa á veikum grunni nema þeim mun meira sé lagt í handritið, en það var vitaskuld ekki gert í þessu tilfelli. Hér er allt púður sett í flottar sviðsmyndir, tæknibrellur, sexí búninga og hraðar klippingar að hætti poppsjónvarpsstöðvarinnar.
Árið er tvö þúsund fjögur hundruð og eitthvað. Mannkynið hefur nánast þurrkast út í drepsótt en þeir sem eftir lifa búa í fullkomnu borgarsamfélagi sem er umkringt traustum varnarmúrum. Borgríkinu er stjórnað af ættarveldi snillingsins sem fann lækningu við drepsóttinni en það skríða nöðrur um þessa paradís. Fólk á það til að hverfa sporlaust svona eins og í Argentínu á tímum herforingjastjórnarinnar. Stjórnvöldum er kennt um og andspyrnufólk rís upp gegn ofríkinu.
Æon Flux er vopnfimasti og langklárasti útsendari uppreisnarmannanna. Það stendur ekkert í vegi fyrir henni og hún drepur fulltrúa yfirvalda af meiri móð en Egill Skallagrímsson á sínum tíma og er auk þess bæði sætari og snyrtilegri en sú ævaforna drápsmaskína.
Það hleypur heldur betur á snærið hjá uppreisnarfólkinu þegar Æon kemst í tæri við ríkisstjórann og fær kjörið tækifæri til að kála kauða. Hún hikar hins vegar þegar hún stendur andspænis óvininum. Þau virðast eiga óljósa fortíð saman og í kjölfarið kemst Æon að því að ekkert er sem það sýnist. Hún fer því að vinna samkvæmt eigin áætlun og er hundelt af varðhundum yfirvalda sem og fyrrverandi félögum sínum sem hugsa henni þegjandi þörfina.
Hin gullfallega Charlize Theron leikur Æon og tekur sig að sjálfsögðu ákaflega vel út í flegnum og aðskornum latexgöllum. Þá er sláttur á stelpunni þegar hún brytjar óvini sína niður en það er samt eitthvað bogið við hana í þessu hlutverki. Angelina Jolie er auðvitað sú sem passar best í hlutverk af þessu tagi og Theron er ekki alveg á heimavelli. Hún er afbragðs leikkona en þarf að hafa meira að moða úr en Æon býður upp á. Það tekur því síðan varla að minnast á frammistöðu annara leikara. Jonny Lee Miller, fyrrum eiginmaður Angelinu Jolie, sýnir þó ágætis tilþrif en sá ágæti leikari er sorglega sjaldséður nú orðið. Öndvegisfólkið Frances McDormand og Pete Postle­thwaite eru hins vegar eins og illa gerðir hlutir í bjánalegum aukahlutverkum.
Æon Flux skilur lítið eftir sig en nær að halda manni vakandi. Það er nóg drepið í myndinni og mikið gert út á slagsmál föngulegra fljóða, sem undirstrikar að myndinni er fyrst og fremst beint að unglingspiltum með ofvirkt hvolpavit. Framleiðendurnir klikka hins vegar á því að það þarf meira en töff bardaga, sprengingar og flottar gellur til að gera gott bíó. Myndin veldur samt ekki vonbrigðum þar sem ekki var við miklu að búast.