Myndin byggir á samnefndri myndasögu eftir hinn eitursnjalla Alan Moore. Hollywoodmaskínan hefur farið ansi illa með Moore og það er óhætt að segja að kvikmyndaútfærslur á frábærum myndasögum hans, The League of Extraordinary Gentlemen og From Hell, eru argasta móðgun við frumtextann. Moore er orðinn svo langþreyttur á þessu að hann hefur afneitað V for Vendetta með öllu og ég var því ekki kvíðalaus þegar ég fór á myndina og sem einlægur aðdáandi Moores finnst mér ég svolítið vera að svíkja kallinn með því að hrósa þessari annars ágætu mynd.
Hér er vissulega mörgu sleppt enda er saga Moores svo margbrotin og listilega vel fléttuð að það er ekki heiglum hent að koma henni á hvíta tjaldið. Inntak sögunnar heldur sér hins vegar og V for Vendetta er býsna hvöss samfélagsádeila. Þetta er svolítið reið mynd sem er hið besta mál og það gleður mann alltaf þegar Hollywood þorir að senda gerráðum valdhöfum heima fyrir tóninn.
Moore byrjaði að skrifa sögu sína bandsjóðandi vitlaus út í stjórn Thatcher árið 1982. Sögusvið Moores var fasistaríkið Bretland árið 1997, þar sem þegnarnir lifðu í stöðugum ótta við geggjaðan einræðisherra sem var með alvarlegan stórabróðurkomplex í anda Orwells. Sagan er færð til dagsins í dag í bíómyndinni og það er býsna vel til fundið þar sem það gefur byltingarboðskap hennar aukinn slagkraft og þjóðfélagsgagnrýnin fær meiri vigt.
Dularfullur byltingarmaður sem kallar sig V rís upp gegn ofríkinu og nær fyrirtaks árangri í árásum sínum á undirstöður fasistaveldisins. Hann er keyrður áfram að hatri í garð valdhafa, sterkri réttlætistilfinningu og ekki síst ást á menningu, bókmenntum og örum listgreinum sem yfirvöld hafa nánast þurrkað út.
Hugo Weaving leikur V með miklum tilþrifum og skilar flókinni persónunni alla leið þó hann sé falinn bak við grímu alla myndina. Natalie Portman kemst einnig vel frá sínu sem Evey, ung stúlka sem fyrir tilviljun verður lærisveinn uppreisnarseggsins. Öll vandræði með enskan hreim og annað breiðir hún yfir með þeim yfirþyrmandi þokka sem hefur gert hana að einni mest heillandi leikkonu samtímans. Eðalmenn á borð við Stephen Rea, Stephen Fry, John Hurt og Tim Pigott-Smith setja einnig sinn svip á myndina og sjá til þess að manni líður eins og fyrir augu beri breska eðalframleiðslu en ekki nýjasta útspil þeirra Matrixbræðra.
Þá kemur það skemmtilega á óvart að stílfærðum bardagaatriðum í anda Matrix er stillt verulega í hóf þannig að sagan og persónurnar fá að njóta sín. Það spillir ef til vill einna helst fyrir hversu handritshöfundarnir reyna að gagnrýna margt þannig að einhver skeytin missa óhjákvæmilega marks. Í það heila tekið er V for Vendetta þó þrælskemmtileg og hressandi mynd sem ætti að kveikja baráttuneista í hjörtum þeirra sem eru ekki alveg skyni skroppnir. Það stuðaði mig í það missta svo hressilega að horfa á V sprengja opinberar byggingar í tætlur við dúndrandi undirspil forleiks Tsjaíkovskís að 1812 að ég vildi rjúka beint úr bíó og byrja byltingu.