Moonlighting

Það svífur einhver undarlegur sjarmi yfir yfir sjónvarpsþáttum níunda áratugarins. Þetta loðir einnig við tónlist þessa tímabils. Hún er ekki beinlínis góð og enn síður innihaldsrík, nánast hallærisleg en samt eldist hún ótrúlega vel. Það þarf því engan að undra að endurútgáfa gamalla sjónvarpsþátta á DVD standi í miklum blóma og það er auðvitað fagnaðarefni að sígildir gullmolar skuli vera gerðir aðgengilegir á ný. Hver vill til dæmis ekki endurnýja kynnin við Don Johnson í Miami Vice og Bruce Willis og Cybill Shepherd í Moonlighting?

Þessir þættir gerðu það gott í árdaga Stöðvar 2 og Moonlighting naut töluverðra vinsælda þar til þættirnir runnu út í tóma þvælu. Fyrstu tveir árgangarnir eru komnir út á DVD í einum pakka og þar standa Willis og Shepherd fyllilega fyrir sínu í hlutverkum Dave Addisons og Maddie Hayes.
Þegar þetta sérkennilega tvíeyki er kynnt til sögunnar er Maddie sest í helgan stein og lifir góðu lífi á auðævum sem hún aflaði sér á farsælum fyrirsætuferli. Hún vaknar svo upp við vondan draum þegar hún kemst að því að endurskoðandinn hennar er stunginn af með allt lausafé. Þá þarf að draga saman seglin og selja eignir. Í þeim hræringum kemst hún að því að í eignasafni henanr leynist einkaspæjarastofa sem rekin er með bullandi tapi.
Þar ræður spæjarinn Addison ríkjum og streitist á móti þegar Maddie hyggst selja. Addison er sjálfumglaður spjátrungur sem hefur aldrei leyst sakamál en lifir í þeirri vissu að stóra tækifærið sé handan við hornið. David og Maddie flækjast fyrir tilviljun, í miðju rifrildi, inn í morðmál og þá verður ekki aftur snúið. David talar Maddie inn á það að það eina rétta sé að leysa málið og nota fjölmiðlaathyglina til þess að koma stofunni á kortið. Þar með er dásamlegt samstarf tveggja gerólíkra einstaklinga hafið og þessi kostulega þáttaröð rúllar af stað.
Dave og Maddie eru vitaskuld alltaf í ástar/haturssambandi og spennan milli þeirra er frá upphafi límið sem heldur þessu öllu saman. Samleikur Willis og Shepherd er bráðskemmtilegur, sem verður að teljast býsna gott þar sem leikararnir hötuðust innilega bak við tjöldin. Willis er þarna að stíga sín fyrstu skref og hefur sjálfsagt aldrei verið betri. Persóna Addisons er sérsniðin fyrir hann og hann blómstrar í hlutverki þessa kærulausa og heillandi fífls.
Þeir sem horfðu á Moonlighting á sínum tíma verða ekki sviknir af endurfundum við Dave og Maddie og þeir sem fóru á mis við þessa lúmsku snilld ættu hiklaust að gefa þátttunum séns.

The Hills Have Eyes
[3]

Hrollvekjuleikstjórinn Wes Craven hristi þokkalega upp í bíógestum árið 1977 með hinni subbulegu The Hills Have Eyes. Myndin var hræódýr og tekin upp í miðri eyðimörk á mettíma. Mynd Cravens var svo sem ekkert sérstaklega frumleg og minnti um margt á Texas Chain Saw Massacre sem Tobe Hooper gerði þremur árum áður. Groddalegt ofbeldið og jafn grafískar limlestingar og Craven bauð upp á töldust hins vegar til tíðinda í þá daga.

The Hills Have Eyes segir frá stórfjölskyldu sem verður fyrir grimmilegri árás stökkbreyttra og kolbrjálaðra mannæta í miðri eyðimörk á leið sinni til Kaliforníu, Líftóran er murkuð úr ömmu, afa og elstu dótturinni auk þess sem kornabarn hennar er numið á brott til þess að nota í morgunmatinn. Eftirlifendurnir, tveir unglingar og tengdasonurinn, snúa vörn í sókn og komast heldur betur í snertingu við villidýrið innra með sér þegar þau mæta ókindunum á ný.
The Texas Chain Saw Massacre virðist tengjast The Hills Have Eyes órjúfanlegum tryggðaböndum en eftir að endurgerð hennar var vel tekið árið 2004 fékk Craven þá flugu í höfuðið að það gæti verið gróðvænlegt að endurgera The Hills Have Eyes. Hann fékk Frakkann Alexandre Aja til þess að sjá um verkið. Það sem þótti viðbjóðslegt árið 1977 er vitaskuld ekki tiltökumál í dag þannig að Aja uppfærir viðbjóðinn hressilega. Blóði er slett í allar áttir og einhver slatti af útlimum fær að fjúka þannig að þeir sem kunna að meta sæmilegan „splatter“ fá sinn skammt. Þessi uppfærsla stenst því alveg kröfur samtímans þegar kemur að viðbjóði og skipar sér í flokk svokallaðra hryllingsklámmynda en eina dogmaregla þeirra er að sýna sem mestan viðbjóð og skilja ekkert eftir fyrir ímyndunaraflið. Hostel eftir Eli Roth er besta nýlega dæmið um „horror­porn“ og þrátt fyrir einbeittan brotavilja nær Aja ekki að toppa Roth í viðbjóðslegum pyntingum og nærgöngulum þjáningum persónanna.
Það segir sig auðvitað sjálft að myndir af þessu tagi eru ekki fyrir alla og það er óneitanlega stór galli á þeim að áherslan á viðbjóðinn dregur úr spennu enda er markmið þeirra ekki beinlínis að hræða áhorfandann heldur fyrst og fremst að ganga fram af honum.
Endurgerðin sem slík er þó vel heppnuð og að flestu leyti betri en frummyndin. Söguþráðurinn fylgir mynd Cravens í öllum meginatriðum en Aja og félagar skerpa aðeins á sögunni og gera hana um leið áhugaverðari. Þá er nýja myndin áberandi betur leikin þó ekki sé hægt að tala um neina meistaratakta nema þá helst hjá þeim ágæta leikara Ted Levine, sem lék Buffalo Bill í Silence of the Lambs sællar minningar, en hann gerir höfði fjölskyldunnar sem lendir í hremmingunum skemmtileg skil.
Það kemur hins vegar leiðinlega á óvart að mannætuflokkurinn var miklu skelfilegri í gömlu myndinni. Ódýr og einföld förðunin á þeim hjá Craven gerði óskapnaðina miklu raunverulegri en frændur þeirra í nýju myndinni, sem eru allir svo ýktir að þeir verða að bjánalegum paródíum forveranna.

Arrested Development

Bandarísku gamanþættirnir Arrested Development eru með allra besta sjónvarpsefni síðustu ára. Þeir voru greinilega of góðir og fyndnir fyrir Bandaríkjamarkað, féllu ekki nógu vel í kramið hjá Kananum og framleiðslu þeirra var því hætt, illu heilli, eftir aðeins þrjá árganga. Harmakvein Evrópubúa með hárfínt skopskyn óma hins vegar enn um álfuna alla.

Þættirnir fjalla um hina kol­klikkuðu Bluth fjölskyldu sem leysist endanlega upp þegar fjölskyldu­faðirinn er dæmdur í fangelsi fyrir fjársvik og afkomendurnir þurfa að taka silfurskeiðarnar úr munninum og fara að hugsa um peninga, rekstur fjölskyldufyrirtækisins og önnur leiðindi.
Systkinin eru fjögur. Þrjú þeirra eru nánast klepptæk en einn sonurinn, Michael, er með fullum sönsum og það kemur því í hans hlut að reyna að halda sínum nánustu innan marka heilbrigðrar skynsemi. Vitavonlaust verkefni auðvitað.
Geggjuð persónusköpunin er aðall þáttanna en þar er hvert kvikindi öðru klikkaðra. Frábær leikhópur túlkar liðið svo með miklum tilþrifum. David Cross er dásamlegur sem óþolandi tengdasonur, Portia de Rossi, sem gerði garðinn frægan í Ally McBeal, gerir eiginkonu hans óborganleg skil og Tony Hale og Will Arnett stela hverri senunni á fætur annarri í hlutverkum rugluðu bræðranna Buster og Gob.
Handrit þáttanna er skrifað af mikilli list og endalausir orðaleikir og kostuleg samtöl verða til þess að það er hægt að marghorfa á sama þáttinn og rekast sífellt á eitthvað nýtt. Leikstjórinn góðkunni Ron Howard er á meðal framleiðenda Arrested Development en hann gegnir einnig mikilvægu hlutverki sögumanns og stendur sig ákaflega vel sem slíkur. Flétturnar eru það margar og flóknar og sögumaðurinn bindur þetta allt saman með skemmtilega hlutlausri rödd.
Fyrstu tvær þáttaraðirnar eru komnar út á DVD diskum sem óhætt er að segja að séu hvalreki fyrir alla þá sem kunna að meta úthugsað eðalgrín. Það þarf sennilega að leita allt aftur til Löðurs til þess að finna fjölskyldu sem jafnast á við Bluth fólkið þegar það kemur að tilfinningalegum vanþroska og sjúklegu fjölskyldumynstri.
Aukaefnið á diskunum eykur enn á ánægjuna en þar er meðal annars að finna atriði sem enduðu á gólfinu í klippiherberginu og viðtöl við leikara og aðstandendur sem varpa skemmtilegu ljósi á þættina og þennan magnaða hóp sem að þeim standa.

Ice Age 2
[2]

Tölvuteiknimyndin Ice Age 2 er skólabókardæmi um hvernig kostulegar persónur geta rifið upp frekar slappa sögu þannig að úr verður fyrirtaks skemmtun. Ice Age var bráðvel heppnuð, þrælskemmtileg og vinsældir hennar voru slíkar að framhald var óumflýjanlegt. Þeir eru því mættir aftur til leiks mammútinn Manny, letidýrið Sid og sverðtanninn Diego.

Síðast þurftu félagarnir að koma týndu mannsbarni til föðurhúsanna en nú steðjar að þeim öllu svakalegri ógn.
Ísöldin er að renna sitt skeið, klakinn bráðnar hratt og allt stefnir í að dalurinn þeirra fari á kaf. Það þarf því að bregðast skjótt við þessum ótímabæru gróðurhúsa­­áhrifum og smala öllum dýrum merkurinnar í öruggt skjól.
Þríeykið leiðir flóttann og í för með þeim slást rugluð mammútastelpa og „bræður“ hennar tveir, fríkaðar pokarottur. Þessum nýju félögum er ætlað að halda uppi fjörinu en það skyggir þó enginn á Sid sem er sem fyrr hjartað og sálin í gegningu og heldur vinum sínum við efnið með endalausum heimskupörum. John Leguizamo fer á kostum þegar hann ljær Sid rödd sína og Ray Romano, sem Manny, og Denis Leary í hlutverki Diegos gefa honum lítið eftir.
Söguþráðurinn er frekar þvældur og samhengislaus en það kemur ekki að sök. Stuðið er svo mikið að það er varla dauðan punkt að finna og ferðalagið sjálft er algert aukaatriði. Bara einföld ástæða fyrir því að þetta föruneyti fornaldarfurðufugla fái notið sín með kostulegum kjaftavaðli og fíflagangi.
Senuþjófur síðustu myndar, íkornaundrið sem er í endalausum eltingaleik við akranið eina. Skepnan fær meira pláss til þess að njóta sín að þessu sinni og þar er ekki augnabliki eytt í óþarfa. Þessi ævaforni Sýsifos er dásamlegur í látlausum hremmingum sínum og rífur upp grínið með reglulegu millibili.
Ice Age 2 er því í það heila tekið býsna vel heppnuð, frábær skemmtun jafnt fyrir börn sem fullorðna þó það hefði vissulega mátt taka aðeins meira tillit til þeirra sem eldri eru með smá kjöti á beinum sögunnar.

When a Stranger Calls
[2]

Barnapíur hafa löngum þótt ákjósanleg fórnarlömb geðbilaðra morðingja í unglingahryllingsmyndum enda eru fallegar, brjóstgóðar og varnarlausar stúlkur sem öskra hátt aðall slíkra mynda. Seinni hluti áttunda áratugarins var blómatími barnfóstrunnar í hryllingsmyndum og þá mættu þær ítrekað morðingja vopnuðum breiðum búrhníf.

When a Stranger Calls var býsna frumleg barnapíumynd árið 1979 en þar lenti Jill Johnson í tómum leiðindum þegar hún gætti tveggja barna. Kvöldið byrjaði á því að einhver öfuguggi hringdi í tíma og ótíma og stundi í símann. Stúlkunni varð svo ekki um sel þegar dóninn spurði hana hvort hún hefði litið inn til barnanna nýlega. Þá hringdi stúlkan í lögguna sem rekur dónasímtölin og hringir von bráðar til baka og skipar Jill að koma sér strax út. Morðinginn er nefnilega að hringja úr húsinu! Skúrkurinn lætur þá til skarar skríða en Jill kemst naumlega undan þegar hún hleypur í fang rannsóknarlögreglumanns sem dreif sig strax á staðinn. Morðinginn er handsamaður en í ljós kemur að hann var þegar búnn að farga börnunum. Síðan líða sjö ár. Þá sleppur kauði laus og hefur vitaskuld uppi á Jill, sem er sjálf orðin móðir, og ógnar henni og fjölskyldu hennar.
Hugmyndin um að berskjölduð stúlka og börn séu innilokuð með óðum morðingja er enn býsna góð og það er stílað inn á hana í When a Stranger Calls árgerð 2006. Hér er þó ekki um nákvæma endurgerð að ræða og fyrri hluti gömlu myndarinnar er alfarið lagður til grundvallar þeirrar nýju þannig að við fylgjum Jill eftir eina örlagaríka nótt.
Þetta er helsti veikleiki myndarinnar þar sem það er meiriháttarmál að halda uppi spennu í 87 mínútur þegar atburðarásin er öll bundin við eitt hús og fjöldi fórnarlamba morðingjans því ákaflega takmarkaður.
West nær þó að laða fram ónotalega stemningu á meðan Jill stendur í strákastússi og ræðir við vinkonur sínar um djamm, ástir og útgöngubönn. Enda vitum við öll að perrinn sem hringir í hana af og til á eftir að láta til skarar skríða. Það er hins vegar ansi langt liðið á myndina þegar hamagangurinn fer loks af stað. Spennan magnast hressilega en nær aldrei almennilegu hámarki þannig að manni finnst maður illa svikinn þar sem eftirleikur þessa langa forleiks er hvergi nærri nógu krassandi og endirinn er þrælódýr og að sama skapi slappur. Allt er að vísu galopið fyrir framhald (When a Stranger Calls Back væntanlega) og fari svo má segja að myndin öll sé einn allsherjar forleikur fyrir þá næstu.
Þessi gamla hugmynd stendur enn fyrir sínu en úrvinnslan veldur vonbrigðum og When a Stranger Calls anno 2006 stenst tæpast nútímakröfur til hryllingsmynda. Fórnarlömbin eru allt of fá og ofbeldi og blóðsúthellingum er stillt í fáránlegt hóf. Fólk fer á hryllingsyndir með ákveðnar forkröfur og hér fáum við allt of lítið fyrir okkar snúð.

Basic Instinct 2
[0]

Basic Instinct var alls ekki svo slæm mynd þegar hún var sýnd í bíó árið 1992. Handrit hennar var að vísu skrifað af erkifíflinu Joe Eszterhas (Sliver, Showgirls) og var því löðrandi í kynlífi, ofbeldi og blóði. Sem sagt öllu sem þarf að prýða góðan þriller. Hollendingurinn filmandi, Paul Verhoeven, matreiddi svo subbuskapinn á sinn sérstaka hátt þannig að úr varð ágæt skemmtun þó Basic Instinct eldist engan veginn vel.

Það var uppselt á myndina dögum saman eftir frumsýningu í Regnboganum hér heima, ekki síst þar sem það spurðist hratt út að Sharon Stone léti glitta í píkuna á sér í myndinni. Hún var þá funheit bomba, nýbúinn að gera sjálfum Arnold Schwarzenegger lífið leitt sem morðóð tík í Total Recall, og allir vildu því fá að sjá.
Vinsældir Basic Instinct úti um allan heim urðu strax til þess að mógúlarnir í Hollywood fóru að íhuga framhaldsmynd en það er fullseint í rassinn gripið að koma með hana fjórtán árum síðar þegar öllum er sama hvaða líkamsparta Stone afhjúpar á hvíta tjaldinu. Michael Douglas var á sínum tíma fljótur að bakka út úr öllum viðræðum um framhaldsmynd enda þótti hugmyndin slæm fyrir rúmum áratug en að ráðast í þetta nú er hreinlega óðs manns æði. Fyrir vikið er Basic Instinct 2 ein leiðinlegasta, tilgangslausasta og sorglegasta framhaldsmynd sögunnar og er samt af nógu að taka.
Söguþráðurinn er einn allsherjar hrærigrautur og handritið er svo vont að Eszterhas lítur út eins og Nóbelsskáld í samanburðinum. Ég nenni ekki að rekja bjánalega moðsuðuna hér en í stuttu máli skýtur kyn- og morðóði rithöfundurinn Catherine Tramell aftur upp kollinum. Nú er hún komin til London og notar kynþokka sinn til þess að taka jafnt karla og konur á taugum og líkin hrannast upp. Helsta fórnarlamb hennar er geðlæknirinn Michael Glass, sem leysir Michael Douglas af, en örlög hans eru vitaskuld innsigluð um leið og hann bannar Tramell að reykja.
Myndin nær aldrei upp spennu, ofbeldið er sparað um of og er illa notað þegar að því kemur en það versta af öllu er að kynlífsatriðin, sem væntanlega eiga að vera aðall myndarinnar, eru jafn flöt, köld og ósexí og ljósbláu myndirnar sem sýndar voru á Sýn fyrir allnokkru.
Stone hefur misst allt sem hún hafði og er skelfilega ósannfærandi tálkvendi. Nú skiptir aldur og útlit engu þegar kynþokki er annars vegar enda kemur hann að innan. Góð leikkona á fimmtugsaldri hefði því alveg valdið þessu en Stone er steingeld. Þá er David Morrissey afleitur í hlutverki læknisins og meira að segja eðalleikarinn David Thewlis er eins og fífl í hlutverki löggunnar sem er á hælum Stone.
Það er hreinlega ekki ljósan punkt að finna í Basic Instinct 2, sem er í besta falli átakanleg tímasóun en í versta falli... ja ég veit hreinlega ekki hvað.