When a Stranger Calls var býsna frumleg barnapíumynd árið 1979 en þar lenti Jill Johnson í tómum leiðindum þegar hún gætti tveggja barna. Kvöldið byrjaði á því að einhver öfuguggi hringdi í tíma og ótíma og stundi í símann. Stúlkunni varð svo ekki um sel þegar dóninn spurði hana hvort hún hefði litið inn til barnanna nýlega. Þá hringdi stúlkan í lögguna sem rekur dónasímtölin og hringir von bráðar til baka og skipar Jill að koma sér strax út. Morðinginn er nefnilega að hringja úr húsinu! Skúrkurinn lætur þá til skarar skríða en Jill kemst naumlega undan þegar hún hleypur í fang rannsóknarlögreglumanns sem dreif sig strax á staðinn. Morðinginn er handsamaður en í ljós kemur að hann var þegar búnn að farga börnunum. Síðan líða sjö ár. Þá sleppur kauði laus og hefur vitaskuld uppi á Jill, sem er sjálf orðin móðir, og ógnar henni og fjölskyldu hennar.
Hugmyndin um að berskjölduð stúlka og börn séu innilokuð með óðum morðingja er enn býsna góð og það er stílað inn á hana í When a Stranger Calls árgerð 2006. Hér er þó ekki um nákvæma endurgerð að ræða og fyrri hluti gömlu myndarinnar er alfarið lagður til grundvallar þeirrar nýju þannig að við fylgjum Jill eftir eina örlagaríka nótt.
Þetta er helsti veikleiki myndarinnar þar sem það er meiriháttarmál að halda uppi spennu í 87 mínútur þegar atburðarásin er öll bundin við eitt hús og fjöldi fórnarlamba morðingjans því ákaflega takmarkaður.
West nær þó að laða fram ónotalega stemningu á meðan Jill stendur í strákastússi og ræðir við vinkonur sínar um djamm, ástir og útgöngubönn. Enda vitum við öll að perrinn sem hringir í hana af og til á eftir að láta til skarar skríða. Það er hins vegar ansi langt liðið á myndina þegar hamagangurinn fer loks af stað. Spennan magnast hressilega en nær aldrei almennilegu hámarki þannig að manni finnst maður illa svikinn þar sem eftirleikur þessa langa forleiks er hvergi nærri nógu krassandi og endirinn er þrælódýr og að sama skapi slappur. Allt er að vísu galopið fyrir framhald (When a Stranger Calls Back væntanlega) og fari svo má segja að myndin öll sé einn allsherjar forleikur fyrir þá næstu.
Þessi gamla hugmynd stendur enn fyrir sínu en úrvinnslan veldur vonbrigðum og When a Stranger Calls anno 2006 stenst tæpast nútímakröfur til hryllingsmynda. Fórnarlömbin eru allt of fá og ofbeldi og blóðsúthellingum er stillt í fáránlegt hóf. Fólk fer á hryllingsyndir með ákveðnar forkröfur og hér fáum við allt of lítið fyrir okkar snúð.