The Hills Have Eyes segir frá stórfjölskyldu sem verður fyrir grimmilegri árás stökkbreyttra og kolbrjálaðra mannæta í miðri eyðimörk á leið sinni til Kaliforníu, Líftóran er murkuð úr ömmu, afa og elstu dótturinni auk þess sem kornabarn hennar er numið á brott til þess að nota í morgunmatinn. Eftirlifendurnir, tveir unglingar og tengdasonurinn, snúa vörn í sókn og komast heldur betur í snertingu við villidýrið innra með sér þegar þau mæta ókindunum á ný.
The Texas Chain Saw Massacre virðist tengjast The Hills Have Eyes órjúfanlegum tryggðaböndum en eftir að endurgerð hennar var vel tekið árið 2004 fékk Craven þá flugu í höfuðið að það gæti verið gróðvænlegt að endurgera The Hills Have Eyes. Hann fékk Frakkann Alexandre Aja til þess að sjá um verkið. Það sem þótti viðbjóðslegt árið 1977 er vitaskuld ekki tiltökumál í dag þannig að Aja uppfærir viðbjóðinn hressilega. Blóði er slett í allar áttir og einhver slatti af útlimum fær að fjúka þannig að þeir sem kunna að meta sæmilegan „splatter“ fá sinn skammt. Þessi uppfærsla stenst því alveg kröfur samtímans þegar kemur að viðbjóði og skipar sér í flokk svokallaðra hryllingsklámmynda en eina dogmaregla þeirra er að sýna sem mestan viðbjóð og skilja ekkert eftir fyrir ímyndunaraflið. Hostel eftir Eli Roth er besta nýlega dæmið um „horror­porn“ og þrátt fyrir einbeittan brotavilja nær Aja ekki að toppa Roth í viðbjóðslegum pyntingum og nærgöngulum þjáningum persónanna.
Það segir sig auðvitað sjálft að myndir af þessu tagi eru ekki fyrir alla og það er óneitanlega stór galli á þeim að áherslan á viðbjóðinn dregur úr spennu enda er markmið þeirra ekki beinlínis að hræða áhorfandann heldur fyrst og fremst að ganga fram af honum.
Endurgerðin sem slík er þó vel heppnuð og að flestu leyti betri en frummyndin. Söguþráðurinn fylgir mynd Cravens í öllum meginatriðum en Aja og félagar skerpa aðeins á sögunni og gera hana um leið áhugaverðari. Þá er nýja myndin áberandi betur leikin þó ekki sé hægt að tala um neina meistaratakta nema þá helst hjá þeim ágæta leikara Ted Levine, sem lék Buffalo Bill í Silence of the Lambs sællar minningar, en hann gerir höfði fjölskyldunnar sem lendir í hremmingunum skemmtileg skil.
Það kemur hins vegar leiðinlega á óvart að mannætuflokkurinn var miklu skelfilegri í gömlu myndinni. Ódýr og einföld förðunin á þeim hjá Craven gerði óskapnaðina miklu raunverulegri en frændur þeirra í nýju myndinni, sem eru allir svo ýktir að þeir verða að bjánalegum paródíum forveranna.