X-Men: The Last Stand
[3]

Stökkbreyttu ofurhetjurnar sem kenna sig við X hafa oft barist í bökkum en hefur ekki verið ógnað jafn harkalega og í The Last Stand. Komið hefur á daginn að hægt er að „lækna“ hetjurnar af ofurmannlegum eiginleikum sínum með einfaldri lyfjagjöf og yfirvöld eru mjög áfram um að uppræta liðið í eitt skipti fyrir öll.
Okkar fólk sættir sig ekki við þetta og er tilbúið að berjast fyrir tilverurétti sínum. Góða gengið hans Professor X vill að sjálfsögðu gera það með góðu en Magneto og hans lið er reiðubúið að beita ofbeldi. Togstreitan endar vitaskuld með því að fylkingunum lýstur harkalega saman í mögnuðum lokabardaga þar sem framtíð mannkyns er undir.

Leikstjóranum Bryan Singer (The Usual Suspects) tókst með glæsibrag að flytja X-Men frá hasar-blöðunum yfir á hvíta tjaldið með myndunum X-Men og X2. Aðdáendur myndasagnanna voru sáttir og í þessum bransa fær fólk ekki betri staðfestingu á að það sé á réttri leið.

Singer leyfði persónunum að þróast milli mynda og með því að að teygja dæmið upp í þríleik fékk hann svigrúm til þess að grafa dýpra í fortíð lykilpersónanna og gefa vísbendingar um það sem beið þeirra í framtíðinni.
Singer gat þó ekki glárað þríleikinn þar sem hann sneri sér að endurlífgun Súpermanns í bíó og það kom því í hlut Bretts Ratner að loka hringnum. Honum ferst verkið ágætlega úr hendi og lokakaflinn kemur í rökréttu framhaldi af myndum Singers þótt honum takist ekki að toppa forverann.

Singer er einfaldlega hæfileikaríkari kvikmyndagerðarmaður og hafði mjög skýra sýn á það sem hann vildi fá fram. Ratner reynir þó að hlaða The Last Stand meiri tilfinningum en þar sem hann eykur einng á hasarinn gengur það upp og ofan. The Last Stand er þrátt fyrir þetta fyrirtaks skemmtun og svíkur alls ekki.
Þar sem myndin lokar sögunni er enginn skortur á dramatískum uppgjörum á milli persóna sem gefa tilfinningum sínum lausan tauminn. Þetta hjálpar The Last Stand mikið og þegar manni stendur ekki á sama um blessað fólkið getur maður ekki annað en hrifist með. Heildaráhrif The Last Stand eru því býsna góð og þegar upp er staðið gæti maður vel hugsað sér að fá að sjá meira af ævintýrum X-fólksins.

Wolverine hefur hingað til verið í forgrunni en dregur sig aðeins til baka að þessu sinni til þess að Jean Grey fái notið sín betur en hún rís nú upp úr öskustó síðustu myndar sem náttúruaflið Phoenix sem getur á vondum degi lagt heiminn í rúst.

Leikararnir standa sig upp til hópa með prýði. Hugh Jackman getur leikið Wolverine blindandi, Patrick Stewart er traustur að vanda sem X og Ian McKellen fer hamförum sem Magneto. Þá gerir Famke Janssen tvöföldu eðli Jean Grey góð skil og Halle Berry fær loksins að moða eitthvað úr Storm.

Nokkrir nýliðar bætast í hópinn og þar er mestur fengur í Kelsey Grammer í hlutverki Beast auk þess sem fótboltabullan Vinnie Jones er sjálfum sér líkur og á ágætis innkomu.

The Last Stand er því fyrirmyndar sumarsmellur sem klikkar ekki á neinum grundvallaratriðum þótt hún jafnist ekki fyllilega á við forverana.

The Da Vinci Code
[2]

Það er leitt frá því að segja en The Da Vinci Code nýtur þess vafasama heiðurs að vera fyrstu og að öllum líkindum stærstu vonbrigði bíósumarsins. Eftirvæntingin eftir myndinni hefur verið mögnuð og væntingarnar að sama skapi miklar. Það er vitaskuld ekki vinnandi vegur að standa undir slíku en það verður samt að segjast eins og er að Ron Howard mistekst hrapalega að flytja spennuna úr skáldsögunni yfir á hvíta tjaldið.

Söguþráðinn þekkja sjálfsagt flestir en myndin hefst á því að morðingjamunkurinn Silas drepur roskinn safnvörð Louvre safnsins í París. Þeim gamla tekst að skilja eftir nokkrar torræðar vísbendingar um ástæðurnar fyrir glæpnum en þær getur enginn ráðið nema bandaríski táknfræðingurinn Robert Langdon, sem góðu heilli einmitt staddur í París á fyrirlestraferðalagi. Lögreglan grunar fræðimanninn hins vegar um glæpinn og hann endar á flótta undan bæði lagana vörðum og munknum drápfýsna. Sophie, barnabarn þess myrta, slæst í för með Langdon og saman komast þau að mögnuðum leyndarmálum sem kirkjan hefur náð að fela í 2000 ár.

Skáldsaga Dans Brown er í raun nauðaómerkilegur reyfari sem er klæddur í skrautbúning táknfræðimennsku og guðfræði. Brown blandar þessu þó ákaflega vel saman og því hættir mörgum til þess að taka Da Vinci lykilinn bókstaflega. Bókin er samt býsna góð fyrir sinn hatt þó bókmenntalegt gildi hennar sé álíka mikið og í The Bourne Identity eftir Robert Ludlum. Bókin er æsispennandi og þrátt fyrir að hún sé ofhlaðin upplýsingum og vitneskjan renni í stríðum straumum upp úr Langdon og á síðurnar er varla annað hægt en að lesa hana í einum rykk. Þessi spenna skilar sér ekki í bíómyndinni þannig að Howard og félagar eru í vondum málum enda stendur þá lítið eftir annað en kjaftavaðallinn í Hanks.

Bókin er byggð upp eins og bíómynd og nær upp keyrslu með stuttum köflum sem allir enda með einhvers konar hápunkti sem þvingar lesandann til að halda áfram. Þá er atburðarásinni pakkað saman í einn sólarhring þannig að þetta er svolítið eins og 24 þættirnir. Þrátt fyrir bygginguna er skáldsagan ekkert sérstaklega heppileg til kvikmyndunnar og sjálfsagt hefði engum í Hollywood dottið til hugar að filma hana ef hún væri ekki búin að seljast í 40 milljónum eintaka.
Það hefði samt mátt gera betur og aðlögunin er beinlínis klaufaleg. Fyrirfram hefði maður til dæmis búist við að sagan, sem er nógu andskoti flókinn, hefði verið einfölduð í handritinu en þvert á móti tekst handritshöfundunum beinlínis að flækja söguna. Myndin reynir því það mikið á athyglisgáfu áhorfandans að maður verður hreint út sagt þreyttur af því að horfa á hana.

Þar fyrir utan er hlutverkaskipanin út í hött. Það er eitthvað meira en lítið brogað við Tom Hanks í hlutverki Langdons og þá er ég ekki bara að tala um hárið. Persónan er leiðinleg en verður þegar verst lætur skopleg. Það segir sína sögu að þegar Hanks fer með hádramatískustu setningu myndarinnar sprakk salurinn í Palais de Festival í Cannes úr hlátri. Matreiðsla Howards á sögunni er svo bragðdauf af dramatíkin verður grín og spennan álíka mikil og ökuferð til Keflavíkur.
Audrey Tautou finnur sig heldur ekki í hlutverki Sophie og það er nákvæmlega engin spenna á milli hennar og Hanks. Svalasti Frakki í heimi er einnig utangátta í hlutverki löggunar Bezu Fache enda er Jean Reno einfaldlega of kúl fyrir hlutverkið. Paul Bettany þarf svo sem ekki að beita sér mikið sem morðinginn Silas en það er samt engin spurning að hlutverkið hentar Ingvari E. Sigurðssyni betur og hann hefði pottþétt skilað almennilegum Silasi. Ian McKellen er eini leikarinn sem virkilega nýtur sín í myndinni og Sir Leigh Teabing er hrein og klár himnasending loksins þegar hann er kynntur til sögunnar um miðbik myndarinnar. Kallinn er alveg í essinu sínu og nýtur þess greinilega að romsa upp úr sér línum þessa kúnstuga sérvitrings.

The Da Vinci Code hafði svo sem fulla burði til þess að vera spennandi sumarsmellur og það hlýtur því fyrst og fremst að vera við Ron Howard að sakast en hann er engan veginn rétti maðurinn til að koma sögunni á filmu. Hann er þreytandi leikstjóri og myndirnar hans eru iðulega sterílar. Það vantar ekki að þær séu flottar og það er lítið hægt að setja út á áferð og útlit The Da Vinci Code annað en það að hún er svo dauðhreinsuð að manni líður eins og maður sé á gangi um bandarískt apótek frekar en Louvre safnið.
The Da Vinci Code er samt mynd sem allir ættu að sjá enda álíka nauðsynlegt að hafa skoðun á henni og bókinni. Hún veldur samt vonbrigðum og félagar í Opus Dei geta andað rólega þar sem myndin ristir svo grunnt að hún mun ekki bylta hugmyndum nokkurrar sálu um Jesús Krist.

Scary Movie 4
[0]

Scary Movie var ekki góð mynd, Scary Movie 2 var verri, Scary Movie 3 var leiðinlegri en hinar tvær til samans og Scary Movie 4 er sú allra versta. Það er fátt jafn dapurlegt og ófyndnar gamanmyndir og Scary Movie 4 er svo ófyndin að það er beinlínis átakanlegt.

Það sem er fúlast við þessar Scary Movie myndir er að þær gætu alveg verið fyndnar enda ætti það ekki að vera mikið mál að snúa upp á myndir eins og Saw, The Grudge, The Village og War of the Worlds eins og reynt er að gera hér. Andleysi handritshöfundanna er bara svo yfirþyrmandi og skopskynið á svo lágu plani að grunnhugmyndin að baki myndinni er andvana fædd. Hér gengur leikurinn aðallega út á það að endurskapa atriði úr áður nefndum myndum og snúa þeim svo upp í máttlausa fimmaurabrandara.
Ég leyfði mér fyrirfram að gera mér ákveðnar vonir um Scary Movie 4 þar sem þær myndir sem hér eru teknar fyrir liggja vel við höggi. Vonbrigðin eru þeim mun meiri og ég skil ekki hvað hefur komið fyrir leikstjórann David Zucker sem á að baki frábærar gamanmyndir eins og Airplane!, Top Secret! og Naked Gun sem allar byggja á sömu formúlunni og Scary Movie myndirnar. Zucker er greinilega heillum horfinn og eftir Scary Movie 3 og 4 er deginum ljósara að það er tímabært fyrir hann að setjast í helgan stein. Scary Movie hefur hins vegar illu heilli slegið í gegn í Bandaríkjunum, fór rakleiðis á toppinn eftir frumsýningu og við megum því eiga von á enn fleiri Scary Movie myndum. Vinsældir myndarinnar bera andlegum þroska bandarískra bíógesta sorglegt vitni og gefa manni í raun fullt tilefni til þess að missa svefn af áhyggjum af hnignun heilbrigðrar skynsemi og skopskyns í heiminum. Sé þetta það sem koma skal verða gamanmyndir af þessu tagi hryllilegri en hrollvekjurnar sem þeim er ætlað að snúa upp á.
Söguþráð myndarinnar er óþarfi að rekja enda er það ekki hægt en meginstefum og atriðum úr Saw, The Grudge, The Village, War of the Worlds, Brokeback Mountain og einhverju smálegu til viðbótar er hrært saman í samhengislausan graut sem væri svo sem allt í lagi ef þessi ósköp væru fyndin. Þegar bestu sprettirnir eru teknir getur maður rétt brosað út í annað en þess á milli mænir maður á klukkuna og bíður þess að eyðimerkurgöngunni ljúki.