Söguþráðinn þekkja sjálfsagt flestir en myndin hefst á því að morðingjamunkurinn Silas drepur roskinn safnvörð Louvre safnsins í París. Þeim gamla tekst að skilja eftir nokkrar torræðar vísbendingar um ástæðurnar fyrir glæpnum en þær getur enginn ráðið nema bandaríski táknfræðingurinn Robert Langdon, sem góðu heilli einmitt staddur í París á fyrirlestraferðalagi. Lögreglan grunar fræðimanninn hins vegar um glæpinn og hann endar á flótta undan bæði lagana vörðum og munknum drápfýsna. Sophie, barnabarn þess myrta, slæst í för með Langdon og saman komast þau að mögnuðum leyndarmálum sem kirkjan hefur náð að fela í 2000 ár.

Skáldsaga Dans Brown er í raun nauðaómerkilegur reyfari sem er klæddur í skrautbúning táknfræðimennsku og guðfræði. Brown blandar þessu þó ákaflega vel saman og því hættir mörgum til þess að taka Da Vinci lykilinn bókstaflega. Bókin er samt býsna góð fyrir sinn hatt þó bókmenntalegt gildi hennar sé álíka mikið og í The Bourne Identity eftir Robert Ludlum. Bókin er æsispennandi og þrátt fyrir að hún sé ofhlaðin upplýsingum og vitneskjan renni í stríðum straumum upp úr Langdon og á síðurnar er varla annað hægt en að lesa hana í einum rykk. Þessi spenna skilar sér ekki í bíómyndinni þannig að Howard og félagar eru í vondum málum enda stendur þá lítið eftir annað en kjaftavaðallinn í Hanks.

Bókin er byggð upp eins og bíómynd og nær upp keyrslu með stuttum köflum sem allir enda með einhvers konar hápunkti sem þvingar lesandann til að halda áfram. Þá er atburðarásinni pakkað saman í einn sólarhring þannig að þetta er svolítið eins og 24 þættirnir. Þrátt fyrir bygginguna er skáldsagan ekkert sérstaklega heppileg til kvikmyndunnar og sjálfsagt hefði engum í Hollywood dottið til hugar að filma hana ef hún væri ekki búin að seljast í 40 milljónum eintaka.
Það hefði samt mátt gera betur og aðlögunin er beinlínis klaufaleg. Fyrirfram hefði maður til dæmis búist við að sagan, sem er nógu andskoti flókinn, hefði verið einfölduð í handritinu en þvert á móti tekst handritshöfundunum beinlínis að flækja söguna. Myndin reynir því það mikið á athyglisgáfu áhorfandans að maður verður hreint út sagt þreyttur af því að horfa á hana.

Þar fyrir utan er hlutverkaskipanin út í hött. Það er eitthvað meira en lítið brogað við Tom Hanks í hlutverki Langdons og þá er ég ekki bara að tala um hárið. Persónan er leiðinleg en verður þegar verst lætur skopleg. Það segir sína sögu að þegar Hanks fer með hádramatískustu setningu myndarinnar sprakk salurinn í Palais de Festival í Cannes úr hlátri. Matreiðsla Howards á sögunni er svo bragðdauf af dramatíkin verður grín og spennan álíka mikil og ökuferð til Keflavíkur.
Audrey Tautou finnur sig heldur ekki í hlutverki Sophie og það er nákvæmlega engin spenna á milli hennar og Hanks. Svalasti Frakki í heimi er einnig utangátta í hlutverki löggunar Bezu Fache enda er Jean Reno einfaldlega of kúl fyrir hlutverkið. Paul Bettany þarf svo sem ekki að beita sér mikið sem morðinginn Silas en það er samt engin spurning að hlutverkið hentar Ingvari E. Sigurðssyni betur og hann hefði pottþétt skilað almennilegum Silasi. Ian McKellen er eini leikarinn sem virkilega nýtur sín í myndinni og Sir Leigh Teabing er hrein og klár himnasending loksins þegar hann er kynntur til sögunnar um miðbik myndarinnar. Kallinn er alveg í essinu sínu og nýtur þess greinilega að romsa upp úr sér línum þessa kúnstuga sérvitrings.

The Da Vinci Code hafði svo sem fulla burði til þess að vera spennandi sumarsmellur og það hlýtur því fyrst og fremst að vera við Ron Howard að sakast en hann er engan veginn rétti maðurinn til að koma sögunni á filmu. Hann er þreytandi leikstjóri og myndirnar hans eru iðulega sterílar. Það vantar ekki að þær séu flottar og það er lítið hægt að setja út á áferð og útlit The Da Vinci Code annað en það að hún er svo dauðhreinsuð að manni líður eins og maður sé á gangi um bandarískt apótek frekar en Louvre safnið.
The Da Vinci Code er samt mynd sem allir ættu að sjá enda álíka nauðsynlegt að hafa skoðun á henni og bókinni. Hún veldur samt vonbrigðum og félagar í Opus Dei geta andað rólega þar sem myndin ristir svo grunnt að hún mun ekki bylta hugmyndum nokkurrar sálu um Jesús Krist.