The Omen
[3]

Árið 1976 sendi hinn ágæti leikstjóri Richard Donner (Superman, Lethal Weapon) frá sér hryllingsmyndina The Omen. Þessi 30 ára gamli hrollur er fyrir löngu orðinn sígildur enda var myndin ákaflega vel mönnuð með kempuna Greogry Peck í hlutverki sendiherra Bandaríkjanna í London sem ól afkvæmi Satans upp sem sitt eigið. Lee Remick gaf ekkert eftir sem eiginkona sendiherrans, David Warner fór vel með rullu fréttaljósmyndara sem varð lykilmaður í lausn gátunnar um And-Krist og hrollvekjudrottningin Billie Whitelaw var vægast sagt ógnvekjandi sem Mrs. Baylock, barnfóstran frá helvíti.

Undir sígildum átökum góðs og ills dundi svo djöfulleg tónlist Jerry Goldmsith, bergmál af Carmina Burana eftir Orff, sem gulltryggði að áhorfendur efuðust ekki eitt augnablik um að sonur Satans væri stiginn til jarðar og var áður en yfir lauk kominn með annan fótinn inn fyrir þröskuld Hvíta hússins.

Tala dýrsins 666 er allt í öllu í The Omen og það tekur því varla að hafa mörg orð hvorki um hana né söguþráð myndarinnar og hér er því um algera sóun á plássi og prentsvertu að ræða nema einhver hafi ekki lesið Biblíuna, ekki séð upprunalegu myndina og ekki heldur hlustað á lagið The Number of the Beast með Iron Maiden.

The Omen er gerð eftir samnefndri skáldsögu Davids Seltzer sem lék sér með þá hugmynd úr Opinberunarbók Jóhannesar að þegar dýrið, eyrnamerkt hinni djöfullegu tölu 666, risi úr djúpinu, með hóruna frá Babýlon á bakinu, ef ég man rétt, myndi mannkyn farast. Hjá Seltzer birtist þessi And-Kristur sem hvítvoðungurinn Damien, getinn af sjakala á sjötta degi, sjötta mánaðar ársins klukkan sex. Svo "óheppilega" vill til að á sama tíma deyr barn Roberts Thorn, sendiherra, og eiginkonu hans, Katherine, í fæðingu og Robert fellst á það að undirlagi vafasams sjúkrahússprests að taka Damien að sér og ljúga því að eiginkonu sinni að hann sé sonur þeirr hjóna. Þetta gerir ambassadorinn vitaskuld í trausti þess að hinn ættleiddi sé mennskt barn móður sem fórst af barnsförum.

Nokkur ár líða þar til dularfull dauðsföll í kringum Damien fara að vekja upp spurningar um leið og móðirinn fer að efast um að barnið sé hennar. Sendiherrann áttar sig svo hægt og bítandi á því að eiginkona hans hefur alið nöðru við brjóst sér en þá gæti það verið um seinan. Framtíð mannkyns alls gæti verið í húfi og það stendur upp á hann að drepa "son" sinn samkvæmt ákveðnu ritúali.

Nú, árið 2006, er Damien kominn aftur. Gregory Peck er horfinn yfir móðuna miklu og Liev Schreiber fyllir skarð hans sem Robert Thorn. Þessi nýja Omen mynd er býsna vel mönnuð, eins og forverinn, og það er enginn ástæða til að kvarta yfir íslandsvinkonunni Julia Styles í hlutverki móðurinnar eða David Thewlis sem staðgengli Davids Warner. Þá er eitthvað mjög svo ónotalegt við Miu Farrow í hlutverki fóstrunnar illu þó hún verði aldrei nema skugginn af Whitelaw og öndvegisleikararnir Pete Postlethwaite og Michael Gambon skila sínu með sóma í smærri en ekki síður mikilvægum hlutverkum.

Það er því býsna vel að verki staðið í þessari uppfærðu útgáfu The Omen en þar sem um er að ræða endurgerð pottþéttrar myndar þá er hún í raun jafn óþörf og ljósrit Gus Van Sant af Psycho. Af hverju að laga það sem er ekki bilað?

Hér hjálpar það þó óneitanlega til að nýja myndin er ekki endurgerð ramma fyrir ramma. Sagan er tengd samtímanum og meiri áhersla er lögð á angist móðurinnar sem áttar sig á að barnið hennar er beinlínis illt.Ekkert nema gott um það að segja en þetta bætir engu við upprunalegu söguna og The Omen anno 1976 stendur eftir sem mun kraftmeiri mynd. Hér vantar herslumuninn og það verður að segjast eins og er að þó Schreiber sé fínn leikari þá kemst henn ekki með tærnar þar sem Peck var með hælana.

Þá er mikill söknuður í tónlist Goldsmith en án hennar verður þetta allt saman hálf holt að innan. Það eina sem nýja myndin gerir af viti er að kynna þessa fínu sögu fyrir nýrri kynslóð sem nennir líklega ekki að sækja frummyndina út á leigu. Fyrir okkur hin sem munum eftir hremmingum Peck er þetta lítið annað en notaleg upprifjun á góðum hrolli enda standa myndræn og humyndaríkm dráp myrkraflanna á þeim sem hyggjast leggja grjót í götu Damiens litla enn fyllilega fyrir sínu. Þessi mynd mun væntanlega geta af sér tvær framhaldsmyndir rétt eins og sú fyrri og það er allt í góðu með það en hún verður sient sígild.

Poseidon
[3]

Ljúft líf farþeganna um borð í hinu glæsilega og risavaxna skemmtiferðaskipi Poseidon breytist í martröð á fyrstu mínútum nýs árs þegar kyngimögnuð flóðbylgja hvolfir skipinu með þeim afleiðingum að meirihluti prúðbúinna gesta áramótafagnaðar um borð ferst á skelfilegan hátt. Þær örfáu og mjög svo ólíku manneskjur (fyrrum slökkviliðsmaður og borgarstóri New York, uppgjafarhermaður og fjárhættuspilari, ástfangið par, einstæð móðir og sonur hennar, gullfallegur laumufarþegi með innilokunarkennd og lífsleiður arkitekt) sem halda lífi og limum í veltingnum þurfa að snúa bökum saman og rekja sig í gegnum skipið sem breyst hefur í flókið völundarhús á hvolfi. Tíminn er naumur þar sem skipið fyllist af vatni þar sem það marar á miðju Atlantshafi með skrokkinn upp í loftið og mun óhjákvæmilega hverfa í hyldýpið með manni og mús.

Hinn mjög svo mistæki leikstjóri Wolfgang Petersen skilar hér góðu dagsverki og Poseidon er hörkufín stórslysamynd sem stendur undir öllum væntingum sem hægt er að gera til mynda af þessu tagi. Magnaðar tæknibrellur gera skipsskaðann mjög tilkomumikinn og eins stórslysamyndalögmálið gerir ráð fyrir fáum við að horfa á nokkur hundruð saklausar hræður farast á skelfilegan hátt, drukkna, kremjast undir braki sem er á fleygiferð, brenna og stikna þegar eldur brýst út og rafmagnskaplar dingla yfir brimsöltu og blóðlituðu vatninu. Þeir sem lifa djöfulganginn hafa síðan ekkert ráðrúm til þess að gráta Björn bónda og alla hina. Líf þeirra hangir enn á bláþræði og samkvæmt áðurnefndu lögmáli munu einhver þeirra geyspa golunni áður en yfir lýkur.

Petersen tekst að halda spennunni gangandi alveg frá því skipinu hvolfir og keyrslan er slík að áhorfendum gefst varla tækifæri til þess að draga andann eða hugsa um annað en lífsbaráttu aðalpersónanna. Poseidon er orðin ein allsherjar dauðagildra og hvert áfallið dynur á eftirlifendunum með svo reglulegu millibili að það er ekki annað hægt en að gleyma sér algerlega og verða meðvirkur blessuðu fólkinu sem virðist sér enga björg geta veitt.

Það er sérstaklega vel til fundið hjá Petersen að eyða ekki of miklum tíma í að kynna lykilpersónurnar til leiks áður en ósköpin dynja yfir. Sá hvimleiði vani gerir það oftar en ekki að verkum að myndir í ætt við þessa verða full langar og ekki síður langdregnar. Petersen lætur ósköpin dynja yfir við fyrsta tækifæri og tekst því að skila af sér hörkuspennandi og fullnægjandi 99 mínútna hasarpakka. Þrátt fyrir hraðsuðuna tekst honum samt að byggja upp samúð með persónunum og það er ekki langt liðið á myndinna þegar manni fer að þykja vænt um blessað fólkið og gera sér vonir að sem flestir muni aftur líta dagsins ljós.

Gamla kempan Kurt Russell leiðir hópinn og skilar sínu vel að vanda enda traustur og reyndur hasarmyndajaxl með mannlega taug. Josh Lucas er honum til halds og trausts. Frekar þreytandi leikari sem þó vinnur jafnt og þétt á eftir því sem líður á myndina. Heiðursmaðurinn og eðalleikarinn Richard Dreyfuss ber hins vegar af öllum öðrum og lyftir leikhópnum á æðra plan í hlutverki samkynhneigðs og auðugs arkitekts sem er í sjálfsmorðshugleiðingum þar til hann horfist í augu við dauðann í flóðbylgjunni og gerir í framhaldinu allt til bjarga sjálfum sér og öðrum.

Poseidon er endurgerð The Poseidon Adventure frá árinu 1972 og er tvímælalaust hressilegasta stórslysamynd síðustu ára og sver sig fullkomlega í ætt við eldri myndir af þessu tagi sem áttu sitt blómaskeið fyrir rúmum 30 árum. Hún er líka ánægjuleg tilbreyting frá risastórum ofurhetjumyndum, seigdrepandi Da Vinci skrímslinu og framhaldsmyndum sem munu drottna yfir bíósumrinu árið 2006. Allir í bátana og ekki missa af Poseidon!