Hinn mjög svo mistæki leikstjóri Wolfgang Petersen skilar hér góðu dagsverki og Poseidon er hörkufín stórslysamynd sem stendur undir öllum væntingum sem hægt er að gera til mynda af þessu tagi. Magnaðar tæknibrellur gera skipsskaðann mjög tilkomumikinn og eins stórslysamyndalögmálið gerir ráð fyrir fáum við að horfa á nokkur hundruð saklausar hræður farast á skelfilegan hátt, drukkna, kremjast undir braki sem er á fleygiferð, brenna og stikna þegar eldur brýst út og rafmagnskaplar dingla yfir brimsöltu og blóðlituðu vatninu. Þeir sem lifa djöfulganginn hafa síðan ekkert ráðrúm til þess að gráta Björn bónda og alla hina. Líf þeirra hangir enn á bláþræði og samkvæmt áðurnefndu lögmáli munu einhver þeirra geyspa golunni áður en yfir lýkur.

Petersen tekst að halda spennunni gangandi alveg frá því skipinu hvolfir og keyrslan er slík að áhorfendum gefst varla tækifæri til þess að draga andann eða hugsa um annað en lífsbaráttu aðalpersónanna. Poseidon er orðin ein allsherjar dauðagildra og hvert áfallið dynur á eftirlifendunum með svo reglulegu millibili að það er ekki annað hægt en að gleyma sér algerlega og verða meðvirkur blessuðu fólkinu sem virðist sér enga björg geta veitt.

Það er sérstaklega vel til fundið hjá Petersen að eyða ekki of miklum tíma í að kynna lykilpersónurnar til leiks áður en ósköpin dynja yfir. Sá hvimleiði vani gerir það oftar en ekki að verkum að myndir í ætt við þessa verða full langar og ekki síður langdregnar. Petersen lætur ósköpin dynja yfir við fyrsta tækifæri og tekst því að skila af sér hörkuspennandi og fullnægjandi 99 mínútna hasarpakka. Þrátt fyrir hraðsuðuna tekst honum samt að byggja upp samúð með persónunum og það er ekki langt liðið á myndinna þegar manni fer að þykja vænt um blessað fólkið og gera sér vonir að sem flestir muni aftur líta dagsins ljós.

Gamla kempan Kurt Russell leiðir hópinn og skilar sínu vel að vanda enda traustur og reyndur hasarmyndajaxl með mannlega taug. Josh Lucas er honum til halds og trausts. Frekar þreytandi leikari sem þó vinnur jafnt og þétt á eftir því sem líður á myndina. Heiðursmaðurinn og eðalleikarinn Richard Dreyfuss ber hins vegar af öllum öðrum og lyftir leikhópnum á æðra plan í hlutverki samkynhneigðs og auðugs arkitekts sem er í sjálfsmorðshugleiðingum þar til hann horfist í augu við dauðann í flóðbylgjunni og gerir í framhaldinu allt til bjarga sjálfum sér og öðrum.

Poseidon er endurgerð The Poseidon Adventure frá árinu 1972 og er tvímælalaust hressilegasta stórslysamynd síðustu ára og sver sig fullkomlega í ætt við eldri myndir af þessu tagi sem áttu sitt blómaskeið fyrir rúmum 30 árum. Hún er líka ánægjuleg tilbreyting frá risastórum ofurhetjumyndum, seigdrepandi Da Vinci skrímslinu og framhaldsmyndum sem munu drottna yfir bíósumrinu árið 2006. Allir í bátana og ekki missa af Poseidon!