Þetta er ekkert vitlausara en hvað annað og bílarnir eru býsna heillandi og skemmtilegar persónur hvort sem um er að ræða stífbónaðar sportkerrur eða lúna ryðkláfa. Ökutækin eru vitaskuld öll gædd mannlegum eiginleikum og eru hvert fyrir sig fulltrúi ákveðinna persónugerða sem keyra áfram söguna í hverri einustu Disneymynd. Það er því ekki beinlínis hægt að segja að hér kveði við nýjan tón en umgjörðin er nógu skemmtileg og litrík til þess að maður getur setið undir þessari stöðluðu sögu og skemmt sér ágætlega þó maður hafi séð hana þúsund sinnum áður í hinum ýmsu útfærslum.

Í Cars hverfist allt um kappakstursbílinn Lightning McQueen, nýliða á kappakstursbrautinni sem ætlar sér að leggja heiminn að fótum sér einn síns liðs. Það er nettur Schumacherhroki í kauða og hann fælir alla aðstoðarbíla og vini frá sér, blindaður af ranghugmyndum um eigið ágæti og vélarafl. Ofmetnaðurinn verður auðvitað til þess að hann beygir af réttri braut, verður strandaglópur í draugabæ sem er alveg á felgunni og á sér vart viðreisnar von þó bílarnir sem þar búi haldi enn í vonina um að úr muni rætast.

Þarna kynnist McQueen öllum helstu steríótýpum ævintýranna, straumlínulagaðri prinsessu sem vinnur hug hans, sjónumhryggum hjálparkokki sem verður besti vinur hans og síðast en ekki síst gömlum vitringi sem miðlar ungæðislegu ökutækinu af bitrurri reynslunni sem hann hefur öðlast í gegnum áratugina.

Einvala lið leikara talar fyrir persónurnar. Hinn margnefbrotni Owen Wilson er lygilega sjarmerandi leikari og hann leikur sér að því að gera hrokagikkinn McQueen að heillandi persónu. Galsafenginn talandi Wilsons fær mann til að fyrirgefa oflátungnum allt og maður heldur með honum alla leið. Hæst ber þó samt gamla brýnið Paul Newman sem klikkar aldrei og rúllar upp veðraða vitringnum Doc Hudson.

Það fer ekki mikið fyrir frumleika í Cars en það verður heldur ekki af þessari þrautreyndu formúlu tekið að hún virkar alltaf þegar hún er notuð rétt, ekki síst á börn sem þekkja þetta frásagnarmynstur eins og lófann á sér án þess að hafa hugmynd um það. Hraði og fjör er hins vegar það eina sem getur ríghaldið athyglinni á öld endalauss áreitis. Þetta hefur Pixar liðið alltaf verið með á hreinu en í Cars gleymir það sér aðeins í ýktri tilraun til þess að berja með slaghamri boðskap myndarinnar um mikilvægi vináttunnar og að útlitið sé ekki allt inn í hausinn á áhorfendum. Þá er bullandi nostalgía og þrá eftir gömlum og betri tímum ekki beinlínis til þess fallinn að halda ungviðinu við efnið þannig að myndin dettur aðeins niður í seinni hálfleik. Síðan er blessunarlega allt gefið í botn og mjög svo fyrirsjánleg sagan endar í einni allsherjar klisjusúpu sem tryggir það að allir geta gengið sáttir frá kappakstursbrautinni.