Sean Connery lýsti því yfir nýlega að hann væri hættur að leika í Hollywood. Langlundargeð þessa lífsreynda Skota er þrotið og hann nennir ekki lengur að vinna fyrir stóru kvikmyndaverin sem eiga það til að eyðileggja myndirnar hans.

Kallinn hefur heilmikið til síns máls og það verður ekki horft framhjá því að kvikmyndaverunum er stjórnað af baunateljurum í jakkafötum sem hafa ekki hundsvit á kvikmyndum. Hjá þessu liði snýst allt um aðsóknartölur, almenningsálit, prufusýningar og peninga. Jakkafataskríllinn horfir því stöðugt yfir axlir kvikmyndagerðarmanna í Hollywood og tekst oft á tíðum að kreysta fram breytingar á handritum. Þegar verst lætur komast þessir leiðinda bókarar með puttana í lokaklippinguna og leika sér að því að rústa höfundarverk leikstjórans.

Breytingarnar eru þá gerðar með hliðsjón af einhverjum markaðskönnunum og óljósri tilfinningu bissnissmannanna fyrir því hvað fólk vill sjá. Þrátt fyrir að þessi afskipti hafi ítrekað orðið til þess að fokdýrar risamyndir "floppi" lærir þetta fólk aldrei af reynslunni og heldur skemmdarverkunum áfram, blindað af gróðahugsjóninni einni.

Skrifstofublækurnar hjá stúdíóunum hafa yfirleitt hvorki þekkingu á kvikmyndasögunni né lágmarksskilning á eðli miðilsins. Rod Steiger lenti til dæmis í því á gamals aldri að vera spurður af einhverjum baunateljara hvort hann gæti talað með Suðurríkjahreim. "Ég hef fengið Óskar fyrir að tala eins og Suðurríkjamaður, helvítis fíflið þitt," var svarið og þarf engan að undra að gamla brýnið hafi móðgast yfir því að viðmælandinn hafi aldrei séð In the Heat of the Night.

Hinni drungalegu og frábæru spennumynd Seven lýkur á þessum orðum: "Ernest Hemingway skrifaði einu sinni, "heimurinn er fínn staður og þess virði að berjast fyrir,". Ég get tekið undir seinni hlutann." Sá heimur sem myndin lýsir er kaldur, myrkur og gegnsýrður af synd og mannlegri hnignun. Vonleysi er því það sem blasir við en þessum orðum var bætt við að kröfu kvikmyndaversins, sem vildi ekki leggja það á áhorfandann að ganga út úr kvikmyndahúsinu með það veganesti að heimurinn væri gjörsamlega á heljarþröm. Jakkafötin náðu þó ekki að eyðileggja Seven en þessi lokaorð eru fullkomlega óþörf, trufla stemninguna og spilla heildaráhrifunum.

Ein besta hrollvekja síðustu áratuga, The Wickerman, lenti illa í stúdíóvítinu og allt útlit var fyrir að hún kæmist aldrei fyrir sjónir almennings og er fyrir vikið til í þremur misgóðum útgáfum. Þessi breski gullmoli hefur nú verið endurgerður í Hollywood með Nicolas Cage í aðalhlutverki og maður hlýtur því að búa sig undir það að kvikmyndaverið muni með nýju myndinni míga yfir frummyndina. The Wickerman var hæg og það gerðist merkilega lítið í henni en endirinn var svo áhrifaríkur að heildin gekk fullkomlega upp. Endirinn er því miður ætíð helsta áhugamál viðskiptamógúlanna og hann má helst ekki vera slæmur þannig að það er full ástæða til að óttast The Wicker Man að hætti Hollywood.

Miami Vice
[4]

Sjónvarpsþættirnir Miami Vice (1984-1989) eru tengdir „eitís“ tískunni órjúfanlegum böndum og Don Johnson sem fór þar með hlutverk löggunnar Sonny Crockett var aðaltöffari þessara ára, í bleikum stuttermabol með þriggja daga skegg.
Þættirnir sjálfir hafa elst mun betur en fatatíska þessa tíma. Michael Mann var einn framleiðenda þáttanna og er óumdeildur stílisti þeirra.

Það má segja margt gott um Mann en hann er fyrst og fremst brjálæðislega góður stílisti. Hann hefur getið sér gott orð fyrir myndir á borð við Manhunter, The Last of the Mohicans, Heat, The Insider og Collateral. Allar bera þessar myndir vott um stílfimi hans en með nýju Miami Vice myndinni toppar hann öll sín fyrri verk.

Mann sleppir því blessunarlega að reyna að fanga stemningu og áferð níunda áratugarins en tekst samt að halda öllum helstu stíleinkennum sjónvarpsþáttanna. Töffið lekur því af hverjum ramma, með útpældum sviðsmyndum, fimleikum með tökuvélarnar og öðrum tæknilegum stílbrögðum. Þá eru aðalpersónurnar eitursvalar, bruna um á hraðskreiðum bílum, enn hraðskreiðari bátum og munda frethólka af öllum stærðum og gerðum af mikilli list eins og lög gera ráð fyrir í Miami. Þessi mynd er þvottekta Miami Vice fyrir nýja tíma og laus við alla nostalgíu.
Löggutvíeykið Crockett og Tubbs er lausbyggt á nöfnum sínum úr sjónvarpinu. Þeir sigla sem fyrr undir fölsku flaggi og stunda stórviðskipti við eiturlyfjabaróna með það fyrir augum að uppræta dóphring sem teygir anga sína meðal annars til Kúbu og Kólumbíu.

Mann eyðir engum tíma í kynningar á persónum og byrjar myndina á fullu gasi og maður þarf ekki að hafa séð einn einasta Miami Vice þátt til að njóta myndarinnar í botn. Hún er samt langt því frá að vera hasarmynd í hefðbundnum skilningi og eins og svo oft áður skrúfar Mann söguna áfram hægt og bítandi en þó af öryggi og krafti.
Stílsnilli hans tryggir svo að manni leiðist aldrei og þeir sem vilja hasar verða síður en svo sviknir enda býður Mann upp á hressilega skotbardaga sem jafnast fyllilega á við djöfulganginn í Heat. Þá er myndin dæmigerð Mann-mynd fyrir þær sakir að hún vinnur á að sýningu lokinni, sækir á mann og kveikir löngun til þess að sjá hana aftur sem fyrst, þó ekki væri nema bara til þess að dást að stíliseraðri umgjörðinni.

Jamie Foxx og Colin Farrell skila Tubbs og Crockett með sóma og fá báðir svigrúm til að kafa ofan í persónurnar, sem fá pláss til að njóta sín á kostnað hamagansins. Farrell er mátulega klístraður Crockett með hormottu og sítt að aftan. Þessi nýi Crockett er nógu ólíkur Don Johnson til þess að maður er fljótur að gleyma töffaranum í bleika bolnum og kaupir Farrell í hlutverkinu með húð og hári. Tubbs var alltaf hálf bjánalegur í þáttunum og stóð ætíð í skugga Johnsons. Foxx er hins vegar miklu öflugri leikari en Philip Michael Thomas og þeir Farrell skipta myndinni bróðurlega á milli sín og það má vart á milli sjá hvor sé meiri töffari.

Miami Vice er eðal löggudrama sem bregst hvorki gömlum aðdáendum þáttanna né þeim sem kunna að meta góðar spennumyndir án þess að hafa hundsvit á bleikum bolum og hvítum pokabuxum.