Leikstjórinn Bent Hamer byggir Factotum á samnefndri skáldsögu Bukowskis en sækir einnig í önnur verk höfundarins og tekst vel að fanga subbulega og vínlegna stemningu bóka Bukowskis.
Myndin er hæg, tilbreytingarlítil og stefnulaus, rétt eins og rónalífið sem hún lýsir. Stefnuleysi og hægagangur eru sjaldnast eftisóknarverðir þættir í kvikmyndum en hér á þetta allt saman vel við og myndin verður hvorki langdregin né leiðinleg þar sem svart skopskyn og kröftugur sögumannstextinn sem Matt Dillon flytur með kæruleysistón drykkjusjúklingsins bindur þetta allt saman í sterka heild.

Dillon fer vel með hlutverk Chinaskis en einhvern veginn er aðeins of mikil reisn yfir honum til þess að honum takist að gera persónuna jafn subbulega og skemmtilega og Mickey Rourke gerði í Bar­fly árið 1987. Húmorinn í túlkun Dillons er hins vegar lúmskari og látlausari þannig að Chinaski verður mjög sannfærandi í höndum hans. Chinaski er ekkert sérstaklega geðsleg persóna og Dillon tekst vel að túlka skítalabbann sem hann er en öðlast um leið samúð áhorfenda enda er alltaf einhver vonarneisti sem heldur honum á floti í sollinum. Hann er andhetja sem maður getur ekki stillt sig um að standa með þrátt fyrir allt.

Factotum ætti því að falla í kramið hjá aðdáendum Bukowskis. Hún er gerð af virðingu við rónabækurnar og stendur nær texta höfundarins en Barfly. Galsinn í Barfly gerði hana óneitanlega áhorfendavænni á meðan þunglyndistóninn í Factotum er svo drungalegur að hann nálgast sænskan sósíalrealisma í áherslunni á niðurlægingu og aumingjaskap. En svona á þetta að vera og Factotum ætti að vekja áhuga fólks á verkum höfundarins. Ég get í það minnsta ekki stillt mig um að grafa bækurnar upp og lesa þær aftur.