Alfred Hitchcock gerði þetta af mikilli list og það er engin tilviljun að enn sé talað um að hann hafi leikið á áhorfendur eins og píanó. Það mætti til dæmis skrifa langt mál um notkun Hitchcocks á myndmálinu til að hrekkja áhorfendur í Psycho en látum eitt dæmi nægja.

Norman Bates hefur drepið áður en hann hittir Marion Crane og slátrar henni í frægasta steypibaði kvikmyndasögunnar. Það kemur þó aldrei beinlínis fram í myndinni en Hitchcock kemur því til skila á sinn lúmska hátt. Norman er með uppstoppaða fugla upp um alla veggi og hefur gaman að því að „stuff birds“ sem þýðir bókstaflega að troða í fugla en „bird“ er einnig vel þekkt orð yfir stúlkur í heimalandi leikstjórans þannig að Norman er sennilega meira fyrir að troða í … Æi, þetta er smekklegra eins og Hitchcock afgreiddi það.

Gægjur eru eitt meginþema Psycho. Myndin hefst á því að myndavélin súmmar inn um glugga þar sem Marion og elskhugi hennar hafa nýlokið sér af og áhorfandinn er því engu betri en Norman þegar hann fylgist síðar með Marion berhátta sig fyrir sturtuna. Þegar blóðbaðinu lýkur starir niðurfallið í sturtubotninum á áhorfandann á meðan það tekur við vatnsblönduðu blóði stúlkunnar þangað til myndavélin færist yfir á andlit hennar og hún starir á okkur dauðum augum eins og uppstoppaður fugl á vegg.

Hver myndavélarhreyfing og hver rammi góðrar kvikmyndar er útpældur og það ætti ekkert að vera innan hans fyrir tilviljun og þegar það er haft í huga eru smáatriði eins og val persónu á veggskrauti merkingarbær og dýpka ánægjuna af áhorfinu. Þá er það líka sameiginlegt einkenni á myndum þar sem myndmálinu er beitt af leikni að þær má horfa á aftur og aftur og aftur. Eins og Psycho.