Þetta gerist jafnvel þó fyrir liggi frábær texti og og myndrænar útfærslur (storyboard) frá hendi bókarhöfunda. Myndasöguhöfundurinn Alan Moore er ákaflega óheppið fórnarlamb í þessum efnum en myndirnar From Hell og League of Extraordinary Gentlemen eru sorglega vondar útfærslur á frábærum bókum.

Það virðist því í fljótu bragði mun heillavænlegra að taka vondar bækur og breyta þeim í frábærar bíómyndir en The Godfather og Psycho eru nærtæk og jafnframt bestu dæmin um slíkt. Skáldsaga Roberts Bloch um geðsjúklinginn Norman Bates er drasl sem Alfred Hitchcock gerði meistaraleg skil og saga Mario Puzo um Corleone-fjölskylduna er illa skrifuð moðsuða sem Coppola tókst með átaki að gera að klassík.

Góðar skáldsögur eru þó síður en svo óhæfar til kvikmyndunar hafi fólk skýra hugmynd um hvernig beri að nálgast þær og skila á annað form. Erlendir dómar um nýfrumsýnda mynd sem gerð er eftir Ilminum, frábærri sögu Patrick Süskind benda til þess að leikstjóranum Tom Tykwer (Lola rennt) hafi tekist með glæsibrag að skila verkinu á filmu.

Rithöfundurinn hafði sjálfur neitað að selja kvikmyndaréttinn á bókinni í fimmtán ár á þeim forsendum að það væri með öllu ómögulegt að festa meginþema hennar, ilminn, á filmu. Tykwer virðist hafa tekist þetta með glæsibrag og með útsjónarsemi og útpældri beitingu myndavélarinnar nuddar hann nefi áhorfenda upp úr skítnum og viðbjóðnum í tilveru þefnæma morðingjans Grenouille.

Leikstjórinn uppsker fyrir vikið fjórar stjörnur hjá breska kvikmyndablaðinu Empire og aðdáendur Süskind ættu að geta dregið andann léttar. Sá óþægilegi grunur læðist þó að manni, og skyggir nokkuð á gleðina, að það gæti dregist á langinn að fá Ilminn í íslensk kvikmyndahús. Myndin og við sem bíðum hennar þolum hins vegar enga bið og bindum vonir við að íslenskir dreifingaraðilar hennar sýni sóma sinn í að hefja bíóárið með glæsibrag með því að leyfa okkur að þefa af daunillri átjándu aldar París með nefi Grenouilles.