Efniviður Eastwoods er engu að síður áhugaverður en hann gerir hér grein fyrir sögunni að baki frægri ljósmynd af bandarískum hermönnum sem tekin var þegar þeir reistu þjóðfána sinn eftir áfangasigur gegn Japönum á eyjunni Iwo Jima. Ljósmyndin var prentuð á forsíðum stórblaða og fyllti þjóðina slíku stolti og sigurvissu að mennirnir á myndinni, sem lifðu hildarleikinn af, voru sendir heim og dubbaðir upp sem hetjur.

Eastwood haslar sér völl á tveimur sögusviðum, Iwo Jima þar sem ungir menn horfast í augu við stríðshryllinginn og Bandaríkin þar sem hermennirnir eru látnir nota dýrðarljóma ljósmyndarinnar til þess að safna almannafé til frekara stríðsbrölts á meðan þeir reyna að vinna úr skelfilegri lífsreynslu sinni.

Stríðsatriðin á Iwo Jima eru ansi hreint mögnuð og svartur sandurinn á Reykjanesi tekur sig býsna vel út á tjaldinu. Leikstjórinn fer hins vegar þá óheppilegu leið að flakka fram og til baka í tíma og kippir áhorfendum grimmt úr hrikalegum stórorrustum yfir í pólitískan hráskinnaleikinn sem beið hermannanna við heimkomuna.
Þessi frásagnarmáti dregur mikinn kraft úr stríðsatriðunum sem óhjákvæmilegt er að bera saman við keimlík atriði í Saving Private Ryan eftir Steven Spielberg en Eastwood kemur því miður, fyrir vikið, ekki vel út úr þeim samanburði.
Eftirmál myndbirtingarinnar í Bandaríkjunum eru nokkuð þvæld og tormelt og tímaflakk Eastwoods auðveldar áhorfendum síður en svo yfirsýnina yfir atburðina og þær fjölmörgu persónur sem koma við sögu.

Tímaflakk og tilfærslur sjónarhorns eru ágætis frásagnaraðferðir þegar þau eiga við en Flags of Our Fathers hefði áreiðanlega gert sig betur hefði hún verið sögð línulaga. Leiðir Eastwoods gera myndina flókna, langdregna á köflum og sagan nær ekki að kveikja þann áhuga sem kjarni hennar býður upp á.
Þá er leikarahópurinn ansi köflóttur og í hópi þremmenninganna sem bera söguna uppi er það helst Ryan Philippe sem nær að setja einhverja tilfinningu í hlutverk sitt. Sjarmörinn Barry Pepper, sem stóð vaktina einnig með prýði í Saving Private Ryan, ber af öðrum og hefði að ósekju mátt fá meira pláss.

Það verður aftur á móti að teljast Eastwood til tekna að hann fellur ekki í fúlan pytt amerískrar þjóðrembu sem stórskaðaði Saving Private Ryan en Clint heldur því vel til haga að stríð er tilgangslaus hráskinnaleikur bæði á vígvellinum og bak við pólitísku tjöldin.
Þá er myndin öll unninn af stakri fagmennsku en hefði getað rist miklu dýpra ef betur hefði verið hugað að handritinu og frásagnarmátanum þannig að það læðist að manni sá ónotalegi grunur að þeim gamla sé farið að förlast.