Leikstjóranum Brian De Palma tekst vel að fanga gömlu noir-stemninguna í The Black Dahlia sem hann gerir eftir samnefndri skáldsögu Ellroys. De Palma kann vel að nota ljós og skugga og með fimleikum með tökuvélina skapar hann seiðmagnað og oft þrúgandi andrúmsloft harðsoðnu hefðarinnar.
Þar fyrir utan fær hann allt sem til þarf upp í hendurnar frá Ellroy, sem býður upp á harðjaxla með axlabönd og hatta sem keðjureykja og láta hnefana tala og flegnar og fláráðar tálkonur sem nota kynþokka sinn óspart til að hringla í hausnum á karlpeningnum.

Josh Hartnett og Aaron Eckhart leika tvo lögreglumenn sem Ellroy lætur fást við rannsókn á sannsögulegu og viðbjóðslegu morði á ungri leikkonu, Betty Short, sem fannst í tvennu lagi árið 1947. Raunverulega sakamálið er enn óupplýst og er sveipað ákveðnum dularljóma enn þann dag í dag og er kennt við fórnarlambið, The Black Dahlia.

Persóna Hartnett er enn blaut bak við eyrun en Eckhart er öllu reyndari og mátulega spilltur í ofanálag þannig að lögguparið minnir óneitanlega á félagana tvo sem Guy Pearce og Russell Crowe léku í L.A. Confidential sem byggði einnig á bók eftir Ellroy.
Rannsókn þessa óhuggulega morðs hefur djúpstæð áhrif á mennina tvo og stofnar vináttu þeirra, ástarsamböndum og jafnvel geðheilsu í voða.
Konurnar tvær sem flækja tilveru töffaranna eru leiknar af gyðjunum Scarlett Johansson og Hilary Swank og í þeirri lygakvendaskák hefur Swank vinninginn í hlutverki baneitraðrar yfirstéttadruslu sem er hvergi nærri öll þar sem hún er séð.

De Palma hefur því allt sem til þarf til að gera dúndurreyfara en því miður, þrátt fyrir fyrri afrek bak við myndavélina, hefur hann ekki burði til að klára dæmið. Áhugaleysi hans á persónunum er áberandi þannig að angist þeirra og hremmingar rista grunt og ná ekki að koma með þá fyllingu sem sagan þarfnast nauðsynlega til að halda dampi og áhuga áhorfandans út í gegn. Þetta gerir það líka að verkum að ágætis leikarar fá ekki svigrúm til þess að sýna hvað í þeim býr.

De Palma bætir fyrir þetta með hressilegum tilþrifum í stíl en missir þó kraftinn niður á milli sterkra og spennandi atriða sem eru þó fyrst og fremst bergmál af því sem hann hefur gert áður og þá betur. Það verður þó að viðurkennast að gamlir taktar úr Scarface og The Untouchables eiga afskaplega vel við og blása lífi í krampakennda frásögnina, sem hefur alla burði til þess að vera skotheld film noir en verður ekki meira en stílæfing sem er hársbreidd frá þriðju stjörnunni.