Sunshine
[4]

Sunshine gerist í náinni framtíð þar sem heldur illa er komið fyrir mannkyninu því sólin er að fjara út og jörðin er ísi lögð. Íbúar heimsins eru þó ekki tilbúnir að leggja upp laupana og frjósa í hel þannig að leiðangur er gerður út á risavaxna geimskipinu Ikarusi. Um borð er tröllvaxin kjarnorkusprengja sem ætlað er að sprengja sólina í gang að nýju.

Eins og nafn geimskipsins ber með sér er það feigðarflan að fljúga of nálægt sólinni og þegar ekkert spyrst til Ikarusar og sólin heldur áfram að kólna er annar leiðangur sendur af stað á sams konar geimskipi, Ikarusi II.

Um borð eru átta manns, hver með sitt hlutverk, og eins og gefur að skilja reynir það á sál og líkama að halda út sambúð í margra ára einangrun úti í óravíddum alheimsins. Hópurinn lætur þó ekki bugast og tekst á við daglegt amstur án stóráfalla.

Allt breytist þó til hins verra þegar neyðarkall berst frá Ikarusi I og ákveðið er að víkja af fyrir fram ákveðinni braut til þess að kanna ástandið um borð í geimfarinu sem ekkert hafði spurst til árum saman.

Með stefnubreytingunni skiptir myndin einnig um takt og annarleg og óþægileg geimhryllingsstemning sem minnir helst á Alien og Event Horizon tekur völdin. Það er enda ljóst að ekki hefur allt verið með felldu um borð í fyrra skipinu áður en það hvarf og bjartsýnin sem ríkti í áhöfn Ikarusar II víkur jafnt og þétt fyrir ótta við ósýnilega ógn og yfirvofandi feigð.
Óeiningin innan hópsins magnast og slys, möguleg skemmdarverk með tilheyrandi lífhræðslu og eigingirni, verða til þess að taka þarf óþægilegar ákvarðanir þar sem gamla góða heimspekispurningin um hvort réttlæta megi fórn eins mannslífs til þess að bjarga heildinni, í þessu tilfelli öllu mannkyninu, vegur þungt.

Danny Boyle, sem á að baki snilldarmyndir á borð við Shallow Grave, Trainspotting og 28 Days Later, hefur ekki síður sterk tök á geimhryllingnum hér en hann hafði á uppvakningaminninu í 28 Days Later.

Aðdáun hans á Alien og Ridley Scott leynir sér heldur ekki og Sunshine er undir sterkum áhrifum frá meistaraverki Scotts frá 1979 þótt ekkert skrímsli skríði um ganga Ikarusar II. Boyle tekst, eins og Scott forðum, að magna upp ónotalegan óhugnað í einangruðu rými geimskipsins og áhorfandinn á auðvelt með að taka angist persónanna inn á sig.
Þá spillir ekki fyrir að spennan stigmagnast. Til þess að byrja með veit maður ekkert hvaða stefnu myndin muni taka en fyrr en varir er maður sokkinn á bólakaf í gamalkunnan geimhroll með ferskum tilþrifum.

Glundroðinn verður samt fullmikill undir lokin, enda ekki heiglum hent að ljúka sögunni á sannfærandi hátt eftir allt sem á undan er gengið. Þetta tekst þó hjá Boyle sem hefur hér skilað af sér hörkugeimtrylli sem kemur skemmtilega á óvart.