Leonídas og menn hans héldu aftur af tröllvöxnum innrásarher Persa og festu Spartverja í sessi sem einhverja mestu töffara mannkynssögunnar með andspyrnu sinni.

Bergmálið af afrekum Spartverjanna hefur sjaldan verið hærra en nú, tæpum 2.500 árum eftir að þeir féllu í valinn, en eftir að 300 var frumsýnd með látum og metaðsókn í Bandaríkjunum nýlega er sjúkleg stríðsgleði og baráttuúthald Leonídasar og kappa hans á allra vörum.

Myndin er byggð á samnefndri myndasögu Franks Miller sem sækir innblástur í söguna af orrustunni við Laugaskörð. Miller er um margt trúr frásögn Heródótosar af stríðinu en færir hressilega í stílinn þegar honum hentar, ekki síst til að keyra upp töffaraskapinn og dýrðarljóma Leonídasar. Leikstjórinn Zack Snyder gengur svo enn lengra en Miller þannig að það er tómt mál að tala um að 300 sé marktæk heimild um þessa löngu liðnu atburði. Enda hafa hvorki Miller né Snyder reynt að halda því fram.

Myndin er fyrst og fremst brjálæðislega flott stríðsmynd sem er svo löðrandi í testósteróni að annað eins hefur sjaldan sést. Helmassaðir stríðskapparnir eru karlmennskan holdi klædd og ganga óttalausir út í opinn dauðann, einfaldlega vegna þess að þeim var kennt það frá blautu barnsbeini að það væri ekkert göfugra en að falla í bardaga fyrir fósturjörð sína.

Karlagrobbið er magnað og orðin sem hetjunum eru lögð í munn eru kaldhamraðar karlmennskuklisjur sem eru samt eitthvað svo dásamlega viðeigandi í þessu umhverfi. Áherslan á dyggðir, fórnfýsi, þjóðerniskennd og blinda foringjahollustu er nánast nasísk, enda hverfist tilvera Spartverjanna meira og minna öll um hreinan kynstofn úrvalshermanna þar sem vopnfimi og líkamstyrkur eru meginstoðir borgríkisins.
Þessi brengluðu gildi heilla mann samt sem áður upp úr skónum þegar þau eru færð í þennan magnaða fornaldarbúning, rauðar skikkjur og stríðshjálma.

Heiðurinn af stríðsafrekinu í Laugaskörðum er fyrst og fremst eignaður Leonídasi Spartverjakonungi og hann er allt í öllu í myndinni. Sagan hvílir því meira og minna á herðum Íslandsvinarins Gerard Butler sem túlkar stríðskonunginn með miklum tilþrifum.
Það er öllu meiri völlur á þessum skoska leikara hér þar sem hann kastar spjótum, rífur kjaft og sveiflar sverði hálfnakinn en þegar hann brölti í gæruskinni á Íslandi í Bjólfskviðu. Hér tekst honum að gæða grunna persónu sína lífi og rétt eins og konungurinn heldur hermönnum sínum við efnið nær Butler góðu sambandi við áhorfendur.

Saga Millers er ákaflega vel fallin til kvikmyndunar og rétt eins og í Sin City lifna teikningar bókarinnar við á hvíta tjaldinu þannig að unun er á að horfa.
Bardagaatriðin eru kynngimögnuð og einhverra undarlegra hluta vegna verða þau ekki hallærisleg þótt þrumandi þungarokk sé leikið undir limlestingunum. Hávaði, öskur, læti og djöfulgangur eiga eitthvað svo vel við í sögunni af Leonídasi í Laugaskörðum.

300 er veisla fyrir augu og eyru en alls ekki gallalaus. Sagan af mögnuðu stríðsafrekinu ristir til dæmis sorglega grunnt þótt maður fái stundum gæsahúð af öllum töffaraskapnum. Persónurnar eru flestar fjarlægar og þó maður dáist að Spartverjunum á maður erfitt með að finna til með þeim.
Þá er það nett pirrandi að áherslan á illsku Persanna er svo mikil að í röðum þeirra eru meðal annars hálfgerðir orkar, ættaðir úr Hringadróttinssögu. Óþarfa bull en ætti að róa þá sem hafa áhyggjur af því að 300 sé útsmogin sögufölsun þar sem það trúir því varla nokkur að orkar hafi herjað á Grikkland hið forna, eða hvað?
Snyder of- og misnotar einnig „slow motion“ í bardagaatriðunum en þetta stílbragð er vandmeðfarið og Snyder er enginn John Woo. Gallarnir eru samt minni háttar og týnast í öllum hamaganginum. 300 er einfaldlega frábær hasarmynd, heljarinnar testóveisla og ein magnaðasta „strákamynd“ sem hefur ratað í bíó um árabil.