Kvikmyndahátíðinni í Cannes lauk í sextugasta sinn ekki alls fyrir löngu. Ég var þar ekki í ár og það var sárt. Cannes-hátíðin er svo magnað og tryllt fyrirbæri að þegar maður hefur komið þangað einu sinni verður hátíðin fíkn sem erfitt er að sigrast á.

Hátíðin er blautur draumur kvikmyndaáhugamannsins. Úrvalið af áhugaverðum bíómyndum er svo yfirgengilegt að enginn kemst yfir það og uppákomurnar, mannlífið og stjörnufansinn undir mildri vorsólinni við Miðjarðarhafsströnd Frakklands er engu líkt. Og ekki minnkar fjörið þegar degi fer að halla þar sem partíin eru á hverju strái. Kvikmyndahátíðin er vitaskuld risastór markaður og þar er keppt um Gullpálmann en fyrst og fremst er þetta eitt heljarinnar fyllirí þar sem bransinn eins og hann leggur sig notar tækifærið og dettur ærlega íða.

Tryllingurinn er slíkur að fyrir blaðamann sem ætlar að skila einhverju af sér, sjá bíómyndir, taka viðtöl og sækja blaðamannafundi er ekki um annað að ræða en að fara í ofurmannlegan gír. Sofa 3-4 tíma á sólarhring, fá sér rósavín í morgunmat og halda áfram eins lengi og líkami og sál leyfa. Og maður kemst upp með það þótt það taki mann svo þrjár vikur að jafna sig þegar heim er komið.

Ég hitti tvo ferðafélaga mína frá því í fyrra um daginn sem sátu líka hjá að þessu sinni. Öll vorum við sammála um að þjáningin sem fylgdi því að fá ekki að vera með væri illbærileg. Við gátum varla lesið Moggann og Fréttablaðið þær tvær vikur sem hátíðin stóð yfir, þjökuð af afbrýðisemi í garð kollega okkar sem voru þar sem við vorum ekki en fannst við eiga að vera.
Maður reyndi bara að hugsa ekki um partíin í garði Grand Hotel þar sem stjörnur og nóboddíar drekka G&T saman og engir eru hressari en Íslendingarnir. Það eru allir vinir í þessum Edengarði og þar fyrirgaf meira að segja Friðrik Þór mér neikvæðan dóm um Niceland fyrir tveimur árum.

Eina huggunin harmi gegn var sú að ég hef farið í smóking á rauða dregilinn á galafrumsýningu í hátíðarhöllinni. Það er eitthvað sem allt kvikmyndaáhugafók verður að gera einu sinni áður en það deyr.

28 Weeks Later
[4]

Sá snjalli leikstjóri Danny Boyle (Trainspotting) sendi frá sér hryllingsmyndina 28 Days Later árið 2002, bráðsnjallan trylli þar sem breskt samfélag leystist upp í geðveiki þegar dularfullur vírus lagðist á fólk og breytti því á augabragði í vitstola mannætur í ætt við uppvakningana sem George A. Romero gerði bókstaflega ódauðlega í The Night of the Living Dead árið 1969.

Rétt eins og hjá Romero smitast vírusinn við bit þannig að sturluðum mannætunum fjölgaði ört og ekki varð við neitt ráðið og þeir fáu sem héldu sönsum voru á stöðugum flótta undan skelfilegum örlögum heiladauðra mannætnanna.

Þessi framhaldsmynd gefur mynd Boyles ekkert eftir og er þvert á móti betri ef eitthvað er. Þegar hér er komið sögu eru 28 vikur liðnar frá því að ósköpin dundu yfir í fyrri myndinni og neyðarástandi hefur verið aflétt. Mannæturnar eru dauðar úr hungri, sýkingin virðist hafa stöðvast og þeim sem eftir lifa er smalað saman á öruggt svæði undir eftirliti herja Sameinuðu þjóðanna.

Í 28 Days Later fylgdumst við einum manni sem reyndi að komast af ásamt flóttafólki sem varð á vegi hans en að þessu sinni er um hreinræktaðan fjölskylduharmleik að ræða, harmleik sem verður til þess að vírusinn blossar aftur upp og það litla skipulag sem búið var að koma á í hinu sundraða Bretlandi hrynur.

Þegar uppvakningarnir fjölga sér á ný eins og útúrspíttaðar kanínur á viagratrippi og vonleysið verður algert hverfist sagan um systkin tvö sem berjast fyrir lífi sínu með hjálp góðra meðborgara. Von um lausn á sjúkdómnum kraumar í blóði þeirra þar sem þau gætu borið mótefni gegn vírusnum. Líf þeirra er því dýrmætara en allra annarra þó að það breyti svo sem ekki miklu í brjáluðum heimi þar sem hver er í raun næstur sjálfum sér og mennskan víkur fyrir eðlislægri sjálfsbjargarviðleitni.

Herinn kann því engin ráð önnur en að skjóta, sprengja og brenna allt kvikt, sýkt eða ósýkt, þannig að flóttafólkinu stafar ekki aðeins hætta af uppvakningum heldur einnig skotglöðum fulltrúum yfirvalda. Skemmtilegt bergmál af endalokum The Night of the Living Dead sem var, þrátt fyrir allt, áhugaverð samfélagsstúdía.

Hér vantar ekkert upp á spennuna og nóg er af hryllingi, blóðsulli og gróteskum limlestingum til að metta þá sem slíkt kunna að meta. Þar fyrir utan er myndin ansi hreint smart og ágengur kokkteill hægagangs og leiftursnöggra klippinga gerir upplausnina heldur betur áþreifanlega og 28 Weeks Later að fyrirtaks hryllingsmynd sem er skörinni ofar en það sem maður á að venjast úr þeim geira.

Spider-Man 3
[3]

Þessi þriðja mynd um Köngulóarmanninn sver sig fullkomlega í ætt við forverana þannig að það er ekki hægt að segja annað en Raimi sé í meginatriðum trúr þeirri stefnu sem hann hefur markað sér og Köngulóarmanninum. Þrátt fyrir þetta veldur Spider-Man 3 ákveðnum vonbrigðum en þau eru aðallega fólgin í því að Raimi nær ekki að toppa það sem hann hefur þegar gert.

Fyrsta myndin var stórfín og önnur enn betri en þessi er bara eins. Þar fyrir utan færist Raimi nokkuð mikið í fang og stefnir nú þremur skúrkum gegn hetjunni í stað þess að einbeita sér að einu illmenni í einu.

Nú situr Lói uppi með nýjan Green Goblin, Sandman og Venom þannig að fókusinn er óljósari en áður og kjötið á beinum illmennanna er rýrara en áður. Þar fyrir utan fer drjúgur tími í innri baráttu Peters Parker sem er að missa tökin á tilverunni vegna vinsælda Köngulóarmannsins sem missir sjónar á ástinni og því sem máli skiptir í lífinu, blindaður af hroka og ofmetnaði.

Þessar neikvæðu tilfinningar gera hann að auðveldu fórnarlambi svartrar geimdrullu sem kemst langleiðina með að breyta honum í skúrkin Venom. Hann hristir þó óværuna af sér sem leggst þá á leiðinlegan samstarfsmann hans á The Daily Bugle sem sprettur fram sem fullmótaður Venom.

Venom er flottur skúrkur en vegna alls sem gengur á mætir hann ansi seint til leiks sem er synd. Venom er að öðru leyti býsna vel heppnaður og fígúran er þrælflott sem gerir vonbrigðin enn meiri ef eitthvað er.

Myndin er tæpir þrír tímar og það er á mörkunum að hún þoli lengdina en hún sleppur fyrir horn. Ástamál og tilfinningaflækjur Peters taka drjúgan hluta tímans og einhverjir hafa fundið því allt til foráttu. Slíkar aðfinnslur eiga þó vart við þar sem saga Köngulóarmannsins er ekki síst unglingadrama með öllu því veseni sem slíku fylgir. Myndin virðist því leggjast betur í heittrúaða aðdáendur Köngulóarmannsins á meðan öðrum finnst tilfinningavællinn koma niður á spennunni.
Hasarinn er hins vegar keyrður hressilega upp inn á milli og sum bardagaatriðin eru ansi tilkomumikil og jafnast fullkomlega á við hápunkta fyrri myndanna.

Tobey Maguire er í fínum gír í aðalhlutverkinu og bregður skemmtilega á leik þegar Venom gefur honum tækifæri til að sýna skuggahliðar Peters. Kirsten Dunst fær hins vegar úr öllu minna að moða í hlutverki kærustunnar Mary Jane sem þarf enn eina ferðina að berjast grátandi fyrir lífi sínu og bíða eftir að kærastinn komi að bjarga henni.

Sem lokamynd í sterkum þríleik er þessi mynd veikust en haldi ævintýrið áfram gæti hún orðið fullkomlega ásættanlegur en langur millikafli.

The Hills Have Eyes II
[2]

Wes Craven sló hressilega í gegn árið 1977 með hinni hræbillegu og subbulegu hryllingsmynd The Hills Have Eyes. Þar greinir hann frá skelfilegum örlögum stórfjölskyldu sem villist af leið í eyðimörk á ferðalagi sínu til Kaliforníu og lendir í klóm stökkbreyttra og snarbrjálaðra mannætna.

Myndin gat af sér framhaldið The Hills Have Eyes Part II eins og lögmálið gerir ráð fyrir og var svo endurgerð árið 2006. Uppfærður hryllingurinn heppnaðist ágætlega og sagan hefur því endurtekið sig og nú geta blóðþyrstir bíógestir velt sér upp úr enn meiri viðbjóði í The Hills Have Eyes II.

Að þessu sinni er mannætunum séð fyrir nægum fórnarlömbum með því að senda hóp ungra þjóðvarðliða í fullum herklæðum inn í eyðimörkina. Blessað fólkið á að ljúka misheppnaðri heræfingu með því að færa vísindamönnum í auðninni vistir en stökkbreyturnar eru að sjálfsögðu búnar að koma þeim öllum fyrir kattarnef.

Þessi litli smáher er skipaður tveimur föngulegum stúlkum (en ekki hvað?) og nokkrum vöskum piltum. Fólkið týnir svo tölunni jafnt og þétt á misógeðslegan hátt eftir kúnstarinnar reglum. Heldur þykir þó karlpeningurinn heppinn þar sem honum er fargað hratt og örugglega. Stúlknanna bíður það hins vegar að vera nauðgað þar sem skríllinn vill viðhalda stofni sínum og þykir þær ákjósanlegar til undaneldis.

Rétt eins og í fyrri myndunum hefur viðbjóðurinn þau áhrif á blessað fólkið að það sturlast, finnur villidýrið innra með sér og snýst harkalega til varnar í vonlítilli lífsbaráttunni. Ófétin fá því sum hver einnig groddalegan dauðdaga og vart má á milli sjá hvor hópurinn er trylltari þegar öllu er á botninn hvolft. Skemmtileg pæling sem er að vísu að verða býsna þvæld þar sem hún hefur verið leiðarminnið í nánast öllum hryllingsmyndum af þessu tagi undanfarin ár.

Það sama má segja um þessa mynd og söguþráð hennar. Allt hefur þetta verið gert ótal oft og þeir sem framleiða hryllingsmyndir þessa dagana keppast um það eitt að ganga lengra í limlestingum og viðbjóði en hinir.

Þessi mynd er vel yfir meðallagi í ógeði, þótt hún toppi ekki gegnsýrðan viðbjóð á borð við Hostel, og stendur fyllilega fyrir sínu. Hér er fagmannlega að verki staðið og markhópurinn fær það sem hann vill en framtíð hryllingsins er hins vegar ekki björt ef fólk getur ekki farið að koma með einhverja nýja vinkla á viðbjóðinn. Fyrsta skrefið væri þá væntanlega að hætta að ljósrita það sem vel var gert fyrir 30 árum.

Shooter
[3]

Leyniskyttan Bob Lee Swagger (Mark Wahlberg) er einn sá besti í sínu fagi og getur sett kúlu í hausinn á manni úr slíkri órafjarlægð að annað eins hefur ekki sést síðan krúttið Jude Law mundaði frethólkinn í Stalíngrad í Enemy at the Gates.

Bob Lee er drengur góður og drepur fyrir fósturjörðina og málstað Bandaríkjanna og þeytist út um víða veröld með riffilinn og sálgar vondum mönnum í nafni réttlætis og friðar.

Þegar yfirboðarar hans bregðast honum allharkalega þannig að hann stendur einn uppi í Afríku umkringdur óvinum og á aðeins eigin fótum og drápshæfileikum fjör að launa fær hann nóg og gerist einsetumaður lengst uppi í fjöllum. Hann unir hag sínum vel fjarri skarkala heimsins og stríðsbrölti þjóðar sinnar þar til Danny Glover birtist í líki uppgjafarherforingja á vegum hins opinbera og biður meistaraskyttuna um að skipuleggja morð á forseta Bandaríkjanna.

Ekki virðist þessi leynimakkari hafa neitt illt í hyggju en þar sem hann hefur haft njósnir af því að reynt verði að skjóta forsetann á mílufæri á næstu dögum vill hann fá þann besta í bransanum til að útfæra hvernig best væri að vinna slíka ósvinnu þannig að góma megi tilræðismanninn glóðvolgan.

Bob Lee fellst á þetta með semingi en áður en hann veit af er búið að klína á hann blásaklausan banatilræði við forsetann. Hann er því á flótta, með tvær byssukúlur í skrokknum og vart hugað líf.

Bob Lee kann því þó illa að vera leiksoppur illra manna, gerir að sárum sínum, safnar kröftum og fer svo í lítið stríð til að hreinsa nafn sitt og koma andskotum sínum og landráðamönnum lóðbeint inn í eilífðina.

Það verður ekki af tónlistarmyndbandaleikstjóranum fyrrverandi Antoine Fuqua skafið að hann kann til verka þegar það kemur að stíliseruðum tökum, hröðum klippingum, sprengingum og drápum og hér er hann í toppformi.

Shooter er eðalhasar og þótt sagan sé ekki jafnsafarík og í Training Day, sem er hans besta mynd hingað til, er Shooter töluvert skemmtilegri. Fuqua eyðir ekki tíma í óþarfamálalengingar og bull og keyrir hasarinn upp á fínu tempói.

Wahlberg er hinn reffilegasti í hlutverki skyttunnar góðu sem greinilega hefur fengið sömu þjálfun og Rambó forðum og skilar sínu með glæsibrag. Drepur af slíkri leikni og jötunmóð að unun er á að horfa.

Áhorfendur gera einfaldar og sjálfsagðar kröfur til mynda af þessu tagi. Við viljum mikinn hasar og helst að allir séu drepnir. Fuqua og Wahlberg svíkja ekki að þessu sinni og skilja eftir sig sviðna jörð og hressilega slóð af götóttum líkum í hasarmynd sem hittir beint í mark.