Hátíðin er blautur draumur kvikmyndaáhugamannsins. Úrvalið af áhugaverðum bíómyndum er svo yfirgengilegt að enginn kemst yfir það og uppákomurnar, mannlífið og stjörnufansinn undir mildri vorsólinni við Miðjarðarhafsströnd Frakklands er engu líkt. Og ekki minnkar fjörið þegar degi fer að halla þar sem partíin eru á hverju strái. Kvikmyndahátíðin er vitaskuld risastór markaður og þar er keppt um Gullpálmann en fyrst og fremst er þetta eitt heljarinnar fyllirí þar sem bransinn eins og hann leggur sig notar tækifærið og dettur ærlega íða.

Tryllingurinn er slíkur að fyrir blaðamann sem ætlar að skila einhverju af sér, sjá bíómyndir, taka viðtöl og sækja blaðamannafundi er ekki um annað að ræða en að fara í ofurmannlegan gír. Sofa 3-4 tíma á sólarhring, fá sér rósavín í morgunmat og halda áfram eins lengi og líkami og sál leyfa. Og maður kemst upp með það þótt það taki mann svo þrjár vikur að jafna sig þegar heim er komið.

Ég hitti tvo ferðafélaga mína frá því í fyrra um daginn sem sátu líka hjá að þessu sinni. Öll vorum við sammála um að þjáningin sem fylgdi því að fá ekki að vera með væri illbærileg. Við gátum varla lesið Moggann og Fréttablaðið þær tvær vikur sem hátíðin stóð yfir, þjökuð af afbrýðisemi í garð kollega okkar sem voru þar sem við vorum ekki en fannst við eiga að vera.
Maður reyndi bara að hugsa ekki um partíin í garði Grand Hotel þar sem stjörnur og nóboddíar drekka G&T saman og engir eru hressari en Íslendingarnir. Það eru allir vinir í þessum Edengarði og þar fyrirgaf meira að segja Friðrik Þór mér neikvæðan dóm um Niceland fyrir tveimur árum.

Eina huggunin harmi gegn var sú að ég hef farið í smóking á rauða dregilinn á galafrumsýningu í hátíðarhöllinni. Það er eitthvað sem allt kvikmyndaáhugafók verður að gera einu sinni áður en það deyr.