Sherlock Holmes
[3]

Skoski rithöfundurinn Sir Arthur Conan Doyle kynnti meistaraspæjarann Sherlock Holmes til leiks fyrir rúmlega 120 árum og Holmes hefur látið til sín taka með reglulegu millibili bæði í kvikmyndum og sjónvarpi alla síðustu öld og fjöldi leikara hefur túlkað þennan ofurglögga og útsjónasama glæpamannahrelli.

Nú er röðin komin að hinum óhemju sjarmerandi og skemmtilega leikara Robert Downey Jr. sem nálgast Holmes úr allt annarri átt en forverarnir og býður upp á Holmes sem við höfum aldrei séð áður í galsafenginni útgáfu leikstjórans Guy Ritchie sem er svo fersk og hressileg að fastlega má búast við því að nýjar kynslóðir muni taka Sherlock fagnandi og að hann muni lifa góðu lífi á hvíta tjaldinu á öndverðri 21. öld.

Ritchie hristir vel upp í þessu öllu saman og í meðförum Downey er Holmes óttalegur galgopi, kaldhæðinn og snjall en fyrir vikið nokkuð mannlegri en Sherlock hefur verið hingað til. Leikstjórinn og aðalleikararnir byggja samt á gömlum grunni og öllum helstu og skemmtilegustu persónueinkennum Holmes er haldið til haga. Hann er til dæmis enn snillingur í að dulbúast, frábær hnefaleikari og sekkur enn þá í djúpt þunglyndi þegar hann fær ekki krefjandi og flókin mál til þess að glíma við.

Sherlock Holmes er sannkölluð stórmynd þar sem ekkert er til sparað í tæknibrellum og mögnuðum hasaratriðum og Ritchie hefur í það heila tekist býsna vel að poppa þennan fornfræga einkaspæjara upp þannig að myndin er í takt við nýja tíma þótt viðfangsefnið sé orðið nokkuð gamalt. Samt er eitthvert smá tómahljóð í þessu glæsilega sjónarspili þannig að einhvern herslumun vantar upp á að þessi nýji Holmes heilli mann upp úr skónum þótt myndin sé spennandi og haldi dampi allt til enda.

Harry Brown
[3]

Lífið er frekar dapurlegt hjá ellilífeyrisþeganum Harry Brown sem á sínum yngri árum var vaskur sérsveitarmaður í breska hernum. Eiginkona hans liggur fyrir dauðanum og eini vinur hans er ofsóttur af ruddalegu unglingagengi sem heldur áður friðsælu hverfi Harrys í heljargreipum.

Skömmu eftir að eiginkonan skilur við tekur glæpagengið sig til og slátrar vini Harrys sem þá er nóg boðið. Hann verður sér úti um byssu og sýnir að hann hefur engu gleymt og rifjar upp gamla takta frá því hann barðist á Norður-Írlandi og víðar og gengur milli bols og höfuðs á skítalöbbunum sem hafa varpað skugga á tilveru hans.

Michael Caine var eitursvalur í glæpamyndinni Get Carter fyrir 39 árum síðan þar sem hann lék harðsnúinn gangster sem lúskraði á óþjóðalýð í leit að morðingja bróður síns. Og kallinn er engu minni töffari núna, 76 ára gamall, og þegar Harry sýnir hvað í honum býr er engu líkara en að Carter sjálfur sé upprisinn.

Caine ber þetta bráðskemmtilega og ofbeldisfulla hefndardrama á herðum sínum og það er unun að horfa á kallinn sveifla byssum og pynta illa uppdregin ungmenni af þeirri einurð og hörku sem Carter sýndi árið 1971.

Samanburður við Gran Tourino með Clint Eastwood er óhjákvæmilegur enda eiga myndirnar ýmislegt sameiginlegt fyrir utan það að í þeim báðum fara gamlir jaxlar á kostum. Harry Brown skortir samt nokkuð á þá mannlegu dýpt sem gerði Gran Tourino svo eftirminnilega en á móti kemur að Harry gerir allt það sem við vildum að Eastwood gerði í Gran Tourino. Hér er nefnilega ekkert verið að fara fínt í hlutina og Harry slær hvergi af í ofbeldi og fantaskap þannig að Harry Brown er alveg sérdeilis prýðilegt og fullnægjandi hefndardrama þótt hún sitji ekki jafn lengi í manni og Gran Tourino.