The Wolfman endurgerð The Wolf Man frá árinu 1941 með Lon Chaney Jr. í aðalhlutverkinu. Þetta er afskaplega dæmigerð saga um mann sem breytist í varúlf eftir að hafa verið bitinn af öðrum slíkum, konuna sem reynir að bjarga honum og ofsóknirnar sem hann má þola frá æstum múgnum sem hefur sitt hvað að athuga við banvænt tvíeðli hans.

Benicio Del Toro leikur Lawrence Talbot, vinsælan sviðsleikara, sem hefur fyrir löngu snúið baki við fjölskyldu sinni á Englandi og hefur dvalið árum saman í Bandaríkjunum. Hann snýr á heimaslóðirnar á Englandi eftir að bróðir hans hverfur með dularfullum hætti. Illa útleikið lík bróðurins finnst skömmu síðar og í þorpinu ganga sögur um að djöfullinn gangi laus á heiðinni og hafi nú þegar rifið í sig þrjá menn.

Okkar maður heitir unnustu látna bróðurins að komast að því hvað varð bróðurnum að bana en kaldlyndur faðir þeirra bræðra sem Anthony Hopkins leikur áreynslulaust gefur lítið fyrir slíkar tilraunir. Á næsta fulla tungli gengur varúlfur berserksgang og bítur Del Toro sem verður fljótlega var við að innra með honum bærist nú fól.

Um svipað leyti mætir Hugo Weaving til leiks í hlutverki rannsóknarlögreglumannsins Abberline sem er nú þekktastur fyrir að hafa stýrt rannsóknunum á morðunum sem Jack the Ripper framdi, eins fáránlega og það nú hljómar. Abberline er vitaskuld, í ljósi fyrri reynslu, frekar upptekinn af geðsjúklingum. Hann hefur litla trú á yfirnáttúrlegum forynjum og telur líklegra að Lawrence sé geðbilaður morðingi. Lawrence er því í býsna vondum málum næst þegar fullt tungl rís og hann fær ekkert ráðið við villidýrið innra með sér og lætin byrja fyrir alvöru.

Sjálfsagt gæti þetta allt verið gott og blessað og virkað vel í sæmilegan spennuhroll en myndin er höktir stefnulaust og virkar einhvern veginn gamaldags á neikvæðan hátt þannig að manni finnst maður lentur í hallærislegri tímaskekkju á meðan maður situr undir Úlfamanninum 2010. Myndin er mjög flott. Það vantar ekki. Sviðsmyndin kuldaleg og smart og umbreyting manns í úlf eins raunveruleg og nútímatækni býður upp á. Þá svífur lengst af drungaleg stemning yfir vötnum og á köflum næst upp spenna með eltingarleikjum og blóðugum limlestingum.
Þetta dugir bara því miður ekki til og þessi ráðvilti varúlfur fellur kylliflatur, veldur vonbrigðum og skilur ekkert eftir sig nema hrúgu af sundurtættum líkum.

Fréttablaðið