Áhorfendur skildu við Lisbeth í vondum málum í lok Stúlkunnar sem lék sér að eldinum en þá fann Blomkvist hana nær dauða en lífi eftir að hún hafði verið skotin í hausinn og grafin lifandi.
Lisbeth er þó ekki fysjað saman, eins og allir vita sem hafa lesið bækur Larssons og séð fyrri myndirnar tvær, og hún er furðu fljót að ná sér eftir að læknum tekst að draga byssukúluna úr heila hennar. Illu heilli hefur hún verið ákærð fyrir alls kyns voðaverk, þar á meðan tilraun til þess að drepa hinn ófétislega Zalachenko sem er ekki aðeins illmenni af verstu sort heldur faðir Lisbetar í ofanálag. Hennar bíða því fangelsisdvöl og réttarhöld um leið og hún verður rólfær. Og til þess að gera stöðu hennar enn verri er lítil, ljót leyniklíka kerfiskarla innan leyniþjónustunnar að spinna samsærisvef í kringum hana með það fyrir augum að koma henni á geðveikrahæli þannig að hræðileg ævisaga hennar valdi þeim ekki óþægindum.

Í aðstæðum sem þessum er gott að eiga góða að og þrátt fyrir fötlun í mannlegum samskiptum á Lisbeth nokkra vini, með Blomkvist fremstan í flokki, sem róa öllum árum að því að sanna sakleysi hennar og hreinsa mannorð hennar.

Blomkvist veit að meðferðin á Lisbeth í æsku er meiriháttar skandall og ljótur blettur á glansmynd hins margrómaða sænska velferðarkerfis þar sem tilfinningasnauðir kerfiskarlarnir sáu sér hag í að halda verndarhendi yfir Zalachenko án þess að láta sig í nokkru varða um framtíð og lífshamingju ungrar stúlku. Þess vegna varð Lisbeth eins og hún er og nú er kominn tími til þess að þeir sem brutu á henni fái að súpa seyðið af illvirkjum sínum.

Skáldsagan Loftkastalinn sem hrundi er býsna flókin og án efa sú bók Larssons sem er síst til þess fallin að laga að kvikmyndaforminu. Samsærið gegn Lisbeth er marlaga og snúið og til leiks mætir fjöldinn allur af persónum og leikendum. Þá kryddaði Larsson meginsöguna með spennandi hliðarsögum þannig að á pappír varð þetta allt bráðskemmtilegt og spennandi. Þegar ósköpin eru flutt yfir á filmu vandast hins vegar málið.

Eðlilega hafa handritshöfundarnir þurft að flysja bókina hressilega og hver og einn verður að gera upp við sig hvort hann er sáttur við hverju er haldið og hverju sleppt. Augljós galli er aftur á móti að hér er farið svo hratt yfir sögu að stundum finnst manni eins og maður sé að hraðfletta í gegnum bókina eða að myndin sé á “fast forward”. Þetta getur gert áhorfendur dálítið ruglaða í ríminu auk þess sem spennan ristir ekki jafn djúpt og áður og persónurnar verða fjarlægari. Þá er það vissulega ákveðinn ókostur að Lisbeth, spellfjörugt hreyfiafl hinna myndanna, liggur á spítala framan af og hefur ekki mörg tækifæri til að láta ljós sitt skína.

Lokakaflinn er því veikasti bletturinn á þríleiknum en þrátt fyrir gallana er myndin góð tilraun til að koma heilmiklum flækjum til skila. Hún nær upp fínni spennu og inn á milli eru dásamleg atriði sem hverfa seint úr minni.
Noomi Rapace er sem fyrr æðisleg í hlutverki Lisbeth Salander. Stund hefndarinnar er runnin upp hjá henni og þegar hún kemst loks í svarta leðurjakann klárar hún þennan magnaða þríleik með stæl.

Fréttablaðið