Þessi átakanlega saga er sjálfsagt mörgum lesandanum enn í fersku minni enda vel til þess fallin að hrista upp í tilfinningum og kalla fram tár af og til. Því miður tekst Peter Jackson ekki að hreyfa við tilfinningum áhorfenda á sama hátt með þessari bíómynd sem maður batt óhjákvæmilega miklar vonir við. Ekki þarf að hafa mörg orð um það hér hversu Jackson tókst með miklum glæsibrag að koma hinu hanusþykka Hringadróttins sögu torfi J.R.R. Tolkiens á hvíta tjaldið og með tilliti til þess veldur The Lovely Bones enn meiri vonbrigðum þar sem hér klúðrar leikstjórinn alveg hreint frábærum efnivið.

Jackson tekur þessa myrku en samt fallegu sögu og kaffærir henni í tölvugrafík og tilgerðarlegu myndmáli með alls konar kunnuglegum klisjum um mörkin milli lífs og dauða. Hér er tölvugrafíkin jafn óþörf og hún var mikilvæg í The Lord of the Rings og tölvugert himnaríki Susiar er eiginlega jafn klígjulegt og pirrandi og sá fljótandi málningarhandanheimur sem Robin Williams óð í gegnum í hinni óbærilega leiðinlegu What Dreams May Come.

Með því að þröngva hugmyndum sínum um himnaríki Susira upp á áhorfandann lokar Jackson fyrir möguleikann á ýmsum hughrifum sem bókin kallaði fram auk þess sem honum tekst með þessu móti einhvern veginn að gera Susie mjög fjarlæga þótt hún sé nálæg og hafi nánast verið inni á gafli hjá sínum nánustu eftir að hún kvaddi þennan heim.

Saoirse Ronan er skærasta ljósið í þessari mynd sem hefði geta verið svo miklu, miklu betri en hún leikur Susie ákaflega vel og þá er einnig fengur að Stanley Tucci sem sýnir á sér nýjar og áhugaverðar hliðar í hlutverki dagfarsprúða morðingjans.

Einhver tár féllu nú þrátt fyrir allt í salnum en ég er ansi hræddur um að þau hafi sprottið fram þegar myndin kallaði fram minningar um texta bókarinnar. Ein og sér hún sorglega máttlaus og tilfinningasnauð.

Fréttablaðið