Black Dynamite
[3]

Í kringum 1970 gerðist fólk af afrískum uppruna frekt til fjörsins í Hollywood og í kjölfarið spratt upp ansi hreint skemmtileg kvikmyndagrein sem kennd er við “blaxploitation”. Myndir eyrnamerktar hugtakinu skörtuðu hörundsdökkum leikurum í öllum helstu hlutverkum auk þess sem tónlist, talsmáti og flest annað var sótt beint í menningarheim afrískættaðra ameríkana.
Þeldökku diskókempurnar voru ægilegir töffarar sem stóðu flestum bleiknefja bíóhetjum framar.

Þeir voru harðari, betri elskugar, rifu kjaft helmingi hraðar og slógust og munduðu frethólka sem ofurmenni væru.

Þekktasti “blaxploitation” kappinn er ofurlöggann Shaft sem fór mikinn í síða leðurjakkanum sínum og gekk milli bols og höfuðs rumpulýðs, í nokkrum myndum, allt frá Harlem til Afríku. Í Black Dynamite er brugðið hressilega á leik og gömlu “blaxploitation” myndunum er sunginn fyndinn óður um leið og góðlátlegt grín er gert að kvikmyndagreininni.

Black Dynamite er einhver sá ægilegasti harðhaus sem sögur fara af. Hann er skjótari en skugginn að skjóta eða lemja menn í spað, getur fullnægt heilu kvennabúri í einni lotu og er mikill kung-fu meistari. Hann er líka fyrrverandi CIA maður en virðist helst hafa í sig og á með handrukkunum þegar hér er komið við sögu.

Þegar bróðir hans er drepinn hrekkur kallinn í gamla gírinn, fær aftur leyfi frá CIA til að drepa og hreinsar til í undirheimunum um leið og hann sópar öllu dópi af götunum. Allt er þetta gert með ægilegum ýkjum og yfirgengilegum töffaraskap og á slíkum hraða að varla finnst dauður punktur í myndinni sem er þar fyrir utan ansi hreint fyndin.

Undir þessum ósköpum dunar geggjuð tónlist áttunda áratugarins og myndin er öll löðrandi í dásamlegri “seventís” stemningu með tilheyrandi klikkuðum hárgreiðslum, rúllukragapeysum, berbrjósta píum og mögnuðum leðurjökkum.

Maður getur eiginlega ekki beðið um mikið meira og ég er illa svikinn ef þessi mynd kveikir ekki löngun hjá einhverjum eftir því að finna gömlu Shaft-myndirnar með Richard Roundtree og elta Pam Grier og fleira gott fólk uppi á meðan þau voru í toppformi.

Videocracy
[3]

Spillingarspaðinn og glaumgosinn Silvio Berlusconi situr sprellfjörugur á stóli forsætisráðherra Ítalíu og hefur vermt það sæti allra manna lengst. Samt dregur hann á eftir sér langan hala spillingarmála sem ná eiginlega yfir alla helstu lesti og bresti sem almættið ákvað að leggja á mannkynið.

Á síðustu misserum hefur mest farið fyrir sögum af skrautlegum kvennamálum Silvios. Sögurnar eru lítið betri en þær sem fengu ofurkylfinginn Tiger Woods til að lúta í gras og það segir sitt að Silvio hefur sjaldan verið hressari enda er það eins og að stökkva vatni á gæs að væna forsætisráðherra Ítalíu um spillingu og ofuráhuga á holdsins lystisemdum.

Þessi aðalgæi á Ítalíu ser óneitanlega áhugavert eintak og að ósekju hefði þessi heimildarmynd mátt hafa hann og valdabrölt hans í forgrunni en höfundinum er svo mikið í mun að reyna að útskýra fyrir okkur, sem þekkjum ekki þjóðarsál Ítala gjörla, hvers vegna í ösköpunum ekkert fær haggað Berlusconi.

Auðvitað má ekki gleyma því að Silvio er ekki bara forsætisráðherra heldur líka fjölmiðlakóngur og í byrjun myndarinnar fáum við að vita að hann byggði sjónvarpsveldi sitt í upphafi á svo lágkúrulegum spurningaþáttum, sem gerðu fyrst og fremst út á nekt kvenna, að þótt maður hafi meira að segja séð íslenskt raunveruleikasjónvarp þá langar mann til þess að æla.

Mann langar því eðlilega að kynnast innri manni þessarar fígúru sem hefur Ítalíu á valdi sínu betur en í stað þess að velta okkur upp úr ljótum sögum af Silvio kýs Gandini að reyna að útskýra fyrir okkur hvaða grunnveila veldur því að þjóð hans kallar Berlusconi ítrekað yfir sig með bros á vör.

Sú staðreynd er auðvitað svo galin að meira að segja Íslendingar sem mæta heiladauðir í kjörklefana á fjögurra ára fresti og kjósa yfir sig ýmist sturlað lið eða ónothæf gauð telja sig þess umkomna að gera grín að Ítölum.

Í nálgun Gandini sannast svo hið forkveðna að vel má meta menn út frá vinum þeirra og þeir kunningjar Berlusconis sem hér eru kynntir til leiks eru vægast samt ömurlegir en alveg hreint dásamlegar persónur í kvikmynd. Þannig að þótt fókus myndarinnar fari í allar áttir og enginn punktur sé hamraður alla leið þá er vel þess virði að fá að kynnast leppalúðunum í hirð Silvios.

Megin niðurstaða myndarinnar er sú að sá sem stjórnar sjónvarpinu ræður enda verður þeirri sorglegu staðreynd ekki haggað að fólk kýs frekar að trúa því sem það sér en því sem það les og heyrir. Þess vegna ræður Berlusconi enda er ekki hægt að segja annað en jarðvegurinn sem hann sprettur upp úr sé honum hollur þar sem Ítalía er númer 77 á heimslista yfir frelsi fjölmiðla, númer 84 á heimslista yfir jafnrétti kynjanna og 80% þjóðarinnar nota sjónvarp sem sína helstu upplýsingaveitu.

Allir Íslendingar hafa gott af því að horfa á þessa mynd en í guðanna bænum lítið ykkur nær áður en þið farið að hlæja að Ítölunum fyrir það hvað þeir eru ógeðslega vitlausir.

Trash Humpers

Ef leikstjórarnir John Waters, Lars Von Trier, Peter Greenaway og David Lynch tækju sig til á sýrutrippi og gerðu saman bíómynd myndu þeir varla ná að toppa Trash Humpers í sjúkleika, perversjónum og rugli.

Hér þvælist ógeðslegt pakk stefnulaust um og lætur eins og skepnur enda er hyskið svo ófrýnilegt að maður gæti einna helst haldið að úrkynjuð fjölskylda þeirra Plutos og Jupiters úr The Hills Have Eyes sé flutt á mölina.

Nú er Fréttablaðið svo siðprútt og borgaralegt blað að það er ekki með góðu móti hægt að útlista í smáatriðum hvað skríllinn tekur sér fyrir hendur en helsta dægradvöl hans er að brjóta og bramla híbýli og heimilistæki með tilheyrandi spangólum og hlátrasköllum en forvitnilegust hlýtur samt að vera árátta karlpeningsins til að riðlast á ruslatunnum og -gámum þegar náttúran segir til sín.

Myndin hefur á sér hráan heimildarmyndabrag enda lítur út fyrir að djöfulgangurinn sé tekinn upp á nokkuð gamla myndbandsupptökuvél.
Ruslaperrarnir virðast þó ekki alveg skyni skroppnir þar sem þeir eiga það til að bresta í ljóðaupplestur og setja á svið stutta harmleiki með sokkabrúðum svo eitthvað sé nefnt.

Trash Humpers er æði sérkennilegt furðuverk og ekki blasir nú beinlínis við hver tilgangur myndarinnar er eða hvaða sýn höfundurinn lagði upp með.

Harmony Korine ku hins vegar hafa samið texta fyrir hana Björk okkar og getur því varla verið ídjót. Enda má, ef vel er að gáð, greina einhverja hugsun og ádeilu í glórulausum þvættingnum og yfirgengilegu bullinu. Það verður til að mynda ekki tekið af þessu villifólki að það er laust undan oki siðmenningarinnar og ef til vill á það ekkert meira bágt en við hin sem riðlumst á rusli í gegnum lífið í óeiginlegri merkingu.

Þetta er því að einhverju leyti forvitnilegt verk en til þess að nenna að horfa á myndina þarf maður annaðhvort að hafa ríka löngum til þess að láta hneykslast, hafa mátulega sjúkan húmor til þess að geta hlegið að þessu eða hafa einbeittan áhuga á ömurlegustu kimum mannlegrar tilveru.

Trash Humpers er slíkt jaðarfyrirbæri að það er eiginlega ekki viðeigandi að gefa henni stjörnur. Hún fær því enga stjörnu sem þýðir þó alls ekki að hún fái núll stjörnur.

The Cove
[3]

Íslendingar ættu að geta fundið einhverja huggun í því á þessum síðustu og verstu tímum í samskiptasögu þjóðarinnar við umheiminn að umhverfisverndarfólki finnst Japanir vera enn verri skúrkar en mörlandinn þegar kemur að hvaladrápum.

Samkvæmt þessari mjög svo áhugaverðu heimildarmynd drepa Japanir 23.000 höfrunga á ári hverju og reyna svo að troða kvikailfursmenguðu kjötinu ofan í skólabörn og ég veit ekki hvað og hvað.

Þessi annars snjalla þjóð í landi hinnar rísandi sólar er semsagt aðalskúrkurinn í The Cove en aðalhetjan er höfrungaþjálfarinn fyrrverandi Richard O'Barry. Á árum áður auðgaðist hann á því að veiða og þjálfa þessar undurfögru skepnur til þess að skemmta mannfólkinu. Hann þjálfaði meðal annars fimm höfrunga sem léku krúttið Flipper í samnefndri kvikmynd en þegar einn aðalleikarinn dó í örmum hans má segja að Richard hafi fengið vitrun og síðan þá hefur hann helgað líf sitt björgun höfrunga.

Hann hefur ekki tölu á hversu oft hann hefur verið handtekinn við að leysa höfrunga úr prísund og hér er sagt frá tilraunum hans til þess að vekja athygli á og stöðva villimannsleg höfrungadráp Japana. Í bænum Taiji er gert út á höfrunga í miklum mæli. Þeim er smalað inn í vík þar sem fulltrúar sædýragarða koma og kaupa flottustu dýrin. Hinum er ruslað saman í leynivík þar sem þeim er slátrað þar til sjórinn verður rauður af blóði.

Vondu veiðimennirnir hafa nú ekki viljað gangast við því að þeir séu að gera eitthvað rangt í víkinni og þeir gæta þess því vel að óviðkomandi séu ekki að þvælast í kringum blóðpollinn.
Richard lifir í þeirri trú að óhæfuverkin verði ekki stöðvuð nema athygli umheimsins verði vakin á þeim og þessi kvikmynd er gerð í þeim tilgangi. Hér er fylgst með honum og einvala liði kafara og kvikmyndagerðarfólks sem kemur fyrir földum myndavélum í vík dauðans og festir þannig slátrunina á filmu.

Myndin breytist á köflum í spennumynd á meðan góða fólkið kemur búnaði sínum fyrir í skjóli myrkurs, alveg á tánum þar sem vondir Japanir leynast við hvert fótmál. Hápunkturinn er svo vitaskuld þegar afraksturinn er sýndur. Þá getur fólk tárast, kúgast og fyllst heilagri reiði yfir djöfulganginum í blóðrauðum sjónum.

Þessir áhrifamestu hlutar myndarinnar eru þó ansi stuttir og milku púðri er eytt í viðtöl og innslög sem undirbyggja illsku Japananna og afhjúpa mafíutakta þeirra í höfrungaiðnaðinum. Þetta dregur aðeins úr slagkrafti annars mjög svo dramatískrar og tímabærrar hugvekju um hvernig kóróna sköpunarverksins leyfir sér að koma fram við þessi bráðgáfuðu og brosmildu sjávardýr.

The Messenger
[3]

Maður hefur einhvern veginn aldrei pælt í því en hermennska gengur víst út á fleira en að drepa og deyja. Þannig þurfa til dæmis einhverjir óheppnir hermenn að sinna því niðurdrepandi hlutverki að fara uppádressaðir heim til nánustu aðstandenda þeirra sem farast við skyldustörf og tilkynna andlátið.

The Messenger segir frá tveimur slíkum hermönnum. Sá frábæri leikari Woody Harrelson leikur annan þeirra. Hann er búinn að vera fastur í þessu starfi boðbera válegra tíðinda býsna lengi og tekur að sér að þjálfa upp nýliða sem Ben Foster leikur.

Woddy er eldri en ekki jafn stríðsreyndur. Hann var því miður upp á sitt besta þegar Bandaríkjamenn fóru í auðvelda stríðsleiðangra til Granada og í Desert Storm. Þannig að hann hefur ekki fengið að kynnast lífsháska stríðs svo heitið geti. Hinn er ungur og ákafur, hetja úr geðbiluninni í Írak sem finnst þetta verkefni vera langt fyrir neðan sína virðingu.

Þessir ólíku menn bindast þó óhjákvæmilega vinaböndum í ömurlegum leiðöngrum sínum og það er eitthvað pínu sjúkt en sætt við samband þeirra í þessari mannlegu og drungalegu mynd þar sem þó leynist alltaf eitthvert ljós í myrkrinu.

Woddy er kaldur og tilfinningakrepptur óvirkur alki sem hefur brynjað sig fyrir sorg viðskiptavina sinna og fer tilfinningalaust með möntruna um að Sámi frænda þyki leitt að einhver hafi dáið frá föður, móður, konu eða barni í tilgangslausu stríðinu í Írak.

Tilfinningalíf unga mannsins er í öllu meira uppnámi og hann getur ekki sætt sig við aðferðir leiðbeinandans og gengur meira að segja svo langt að vingast við ekkju hermanns. Þetta setur hann vitaskuld í smá siðferðiskreppu en auðvitað gengur honum gott eitt til.

The Messenger er ekkert sérstaklega amerísk mynd og því ekki að undra að hún rati í bíó fyrir tilstilli hins góða græna ljóss. Það er fengur að þessari mynd og í henni leynist von og smá “feelgood” þótt nístandi sársauki syrgjenda nísti í hjartað í átakanlegum og alveg hreint mögnuðum atriðum.

Harrelson er auðvitað mikil meistari, jafn vígur á grín og alvöru, og sýnir hér hvað í honum býr á síðarnefnda sviðinu. Foster skilar sínu einnig með sóma og hinn undursamlegi leikari Steve Buschemi lyftir svo tveimur atriðum upp í hæstu hæðir í litlu aukahlutverki.

Kick-Ass
[5]

Lúðinn Dave er ósköp venjulegur myndasögunörd. Í klassískri tilvistarkreppu fórnarlambsins veltir hann þeirri sjálfsögðu heimspekilegu spurningu fyrir sér hvers vegna í ósköpunum enginn sé löngu búinn að fara að fordæmi ofurhetja myndasögublaðanna, skella sér í grímubúning og hjálpa lítilmagnanum í baráttunni við skúrka og skítmenni.

Hann ákveður að sitja ekki við orðin tóm, pantar sér búning og ræðst gegn glæpaskrílnum í hverfinu í gervi hetjunnar Kick-Ass. Þessi renglulegi unglingur á að vísu ekki mikið í skúrkana en lætur samt ekki deigan síga.

Á sama tíma gera grímuklæddu feðginin Hit-Girl og Big Daddy umfangsmiklum fíkniefnasala í New York skráveifur og ljóst að þau eru í ofurhetjubransanum af fullri alvöru. Hit-Girl er 11 ára en lætur sig ekki muna um að saxa glæpalýðinn í spað með hnífum, spjótum og sveðjum og er ekki síður skæð með skotvopn í höndum.

Feðginin vinna sín verk í kyrrþey þannig að Kick-Ass, sem er orðinn heimsfrægur á Youtube, er eignaður heiðurinn af blóðugum fíkniefnaforvörnum Hit-Girl og Big Daddy. Mafían fær því vitaskuld mikinn áhuga á að hafa hendur í hári Kick-Ass og ýmissa bragða er beitt til þess að bregða fæti fyrir grímulúðann sem á sér varla viðreisnar von án Hit-Girl og Big Daddy.

Þessi mynd er í einu orði sagt frábær. Hún sprettur beint upp úr sprellfjörugri deiglu þar sem myndasaga og kvikmynd bráðna saman með sérdeilis prýðilegum árangri. Hér er í raun gert góðlátlegt grín að ofurhetjum en samt með fullri virðingu auk þess sem Kick-Ass er um leið fyrirtaks ofurhetjumynd þótt kempurnar búi ekki yfir neinum yfirnáttúrulegum eiginleikum. Þrátt fyrir gáskafullt yfirbragðið er ekkert gefið eftir í ofbeldinu sem er alveg hreint unun á að horfa þegar hasarinn byrjar fyrir alvöru.

Kvikmyndataka, klippingar og tónlistarval eru til stakrar fyrirmyndar og lyfta bardagaatriðum myndarinnar í hæstu hæðir. Þetta er allt svo yfirgengilega töff að um mann fer gæsahúð þegar litla 11 ára stelpuskottið með bleiku hárkolluna brytjar niður heilu herskarana af mafíósum.
Nicolas Cage er upp á sitt allra besta í hlutverki Big Dady sem á óuppgerðar sakir við mafíósa sem hinn magnaði senuþjófur Mark Strong (Sherlock Holmes, Body of Lies, RocknRolla) leikur. Aaron Johnson er eðalnörd og maður getur ekki komist hjá því að míga á sig af hrifningu yfir Chloe Moretz í hlutverki Hit-Girl sem er aðaldrápsmaskínan í þessari æðisgengnu mynd.

The Spy Next Door
[1]

The Spy Next Door er svo mikið drasl að á meðan maður situr undir henni kemst maður ekki hjá því að spyrja sig hvaða asnar það eru sem lesa yfir meingölluð handrit og gefa grænt ljós að þau fari í tökur með tilheyrandi peningaaustri og tilstandi. Stóra spurningin er samt sú hvenær fólk fattar að það er orðið sjúklega þreytt að horfa á Jackie Chan lumbra á vondum köllum með reiðhjólum, ísskápum og alls konar heimilistækjum?

Kallinn er búinn að vera í þessari rútínu í sjálfsagt tuttugu ár og enn mætir fólk í bíó að horfa á þetta síendurtekna efni.

Vissulega má oft hafa gaman að Chan og þegar hann er með skemmtilega náunga á borð við til dæmis Owen Wilson sér við hlið er þetta allt í sóma. Að þessu sinni stendur hann því miður einn og The Spy Next Door er því asnalegasta, leiðinlegasta og tilgangslausata Jackie Chan-mynd sem maður hefur séð um árabil. Chan hefur þó sem betur fer einhvern sjarma sem bjargar þessum ósköpum frá því að fá feita hauskúpu.

Að þessu sinni leikur Chan Bob Ho, klaufalegan ljúfling, sem hefur fyrir einhver undur og stórmerki náð að heilla nágrannakonu sína sem er bráðhugguleg einsæð þriggja barna móðir. Börnin þrjú leggja vitaskuld fæð á hallærsilega Kínverjann í næsta húsi sem er það glataðasta af öllu glötuðu og finna sambandi hans og mömmu allt til forátu.

Blessuð börnin vita auðvitað ekkert um að undir sauðagæru aulans leynist ofurnjósnari sem er jafnvel klárari en James Bond. Þetta breytist allt þegar mamma þarf að bregða sér burt og Bob tekur að sér að passa börnin. Á sama tíma ákveður voða vondur Rússi sem Magnús Scheving leikur að drepa Ho og börnin til þess að varðveita leynilega efnaformúlu sem hann ætlar að nota til þess að eyða öllum olíubirgðum heimsins og gera Rússland að eina olíuveldi jarðarinnar. Þá þarf nú Bob heldur betur að sýna hvað í honum býr og heillar um leið börnin þegar hann lumbrar á útsendurum Íþróttaálfsins með pottum, pönnum og klappstólum.

Allt eru þetta nú aukaatriði og sennilega hafa Íslendingar aðallega áhuga á því að einn af okkar glæsilegustu sonum leikur illmennið. Magnús er þarna alveg eins og fábáni í ömurlega skrifaðri rullu meinlausasta illmennis sem sögur fara af. Þá skartar henn einhverjum ömurlegasta rússneska hreim sem heyrst hefur í bíó en virðist sem betur fer vera meðvitaður um það. Það má samt ekki taka það af Magnúsi að hann er flottur gaur og er merkilega ábúðarmikill á meðan hann þegir og vissulega getum við reynt að hugga okkur við að hann er kannski ekki að leika neitt illa. Kannski er hann bara að fylgja handritinu og fyrirmælum afdankaðs leikstjórans með óbærilegum hallærislegaheitunum. Svo er gaurinn auðvitað kattliðugur og er hress í slagsmálunum við Chan þótt leikfimiæfingarnar sem hann sýnir í átökunum séu margar hverjar vægast sagt kunuglegar.

Svo allrar sanngirni sé nú gætt er rétt að láta þess getið að 11 ára álitsgjafi minn sagði myndina “æðislega” og hann ætti erfitt með að trúa því að skúrkurinn væri Íþróttaálfurinn vegna þess að hérna væri hann miklu meira “kúl”. Þetta er því í fínu lagi fyrir börnin en fullorðnir gætu orðið fyrir tímabundnum heilaskaða við það að fara með börnin í bíó.

Rudo y Cursi
[4]

Bræðurnir Cursi og Rudo búa við kröpp kjör í litlum bæ í Mexíkó. Rudo hefur fyrir fjölskyldu að sjá en Cursi er laus og liðugur og þráir að fara til Bandaríkjanna og slá í gegn sem söngvari. Rudo er illu heilli spilafíkill og tapar matarpeningum og lausamunum fjölskyldunnar reglulega í póker fyrir félögum sínum. Annars er knattspyrna helsta dægradvöl bræðranna og báðir búa þeir yfir miklum hæfileikum á vellinum. Cursi er frábær markaskorari og stóri bróðir hans er engu síðri markvörður.

Hinn sjúklega sæti Gael García Bernal leikur Cursi með yfirveguðum tilþrifum og Diego Luna er engu síðri í hlutverki hins ólukkulega en í raun hjartahreina bróður hans sem býr við þá bölvun að vera markvörður og er því dæmdur til þess að vera alltaf aftastur.

Fyrir tilviljun uppgötvar umsvifamikill umboðsmaður fótboltamanna bræðurna og í kjölfarið tekur líf þeirra stórkostlegum breytingum. Þeir flytja til stórborgarinnar og verða atvinnumenn hjá sitt hvoru knattspyrnuliðinu. Stjarna Cursi rís hratt eftir að hann sýnir snilldartakta í sínum fyrsta leik. Afbrýðisamur og gramur fylgir Rudo svo í kjölfarið en fær síðan heldur betur tækifæri til að láta ljós sitt skína í markinu.

Í draumum beggja bræðra er þó fall þeirra falið. Cursi hefur meiri áhuga á að slá í gegn sem söngvari en boltasparkari þrátt fyrir sorglegan skort á hæfileikum á því sviði auk þess sem hann verður, samkvæmt kúnstarinnar reglum um fótboltahetjur, uppteknari af því að sofa hjá frægri gellu og skemmta sér heldur en að skora mörk. Rudo spilar svo jafnóðum frá sér aðtvinnumannalaunin þannig að bræðurnir eru báðir í úlfakreppu þegar lið þeirra mætast í úrslitaleik þar sem við blasir að sá þeirra sem tapar er búinn að vera. Staða Rudos er orðin það slæm að hjá honum eru líf og limir að veði á meðan Cursi þarf aðeins að óttast um feril sinn.

Grunnstefið í myndinni er hið mjög svo kunnuglega minni um saklausa sveitadrenginn sem tapar áttum í stórborginni þar sem freistingar og flárátt fólk bíða hans við hvert horn. Saga bræðranna er samt bæði falleg og átakanleg þannig að maður hrífst með þeim inn í glysheim atvinnumennskunnar og þjáist með þeim þegar halla fer undan fæti. Spennan í úrslitaleiknum er síðan svo mögnuð að jafnvel þeir sem hafa ekki hundsvit á fótbolta og vita varla hvað leikurinn gengur út á standa á öndinni þegar bræðurnir mætast innan vítateigs.

Clash of the Titans
[2]

Goðheimur þeirra Forngrikkja er ofboðslega heillandi ef ekki hreinlega ómótstæðilegur þar sem breyskir guðir og mennskir tilbiðjendur þeirra eru í endalausu brölti og árekstrum í safaríkum og hressandi sögum. Grísku guðirnir, með Seif sjálfan í broddi fylkingar, aðhylltust miklu meiri “hands on management” eins og þeir segja í útlandinu en sá Guð sem vesturlandabúar kjósa að tilbiðja þessi misserin.

Olympsguðirnir voru meira eða minna með annan fótinn í mannheimum, ýmist til þess að svala fýsnum sínum eða leika sér að mönnunum eins og peðum á flottasta taflborði sem sögur fara af.

Seifur var mikið fyrir að dreifa guðlegu sæði sínu á milli dauðlegra lenda og átti því alls kyns hálfguðleg afkvæmi út um allar koppagrundir. Í Clash of the Titans segir af einum slíkum, Perseifi, sem er guð í aðra ættina en maður í hina. Þessi dagfarsprúði fiskimaður æsist allur upp þegar undirheimaguðinn Hades, bróðir Seifs, kostar fósturfjölskyldu hans lífið og ætlar sér barasta að drepa þennan frænda sinn. Hvorki meira né minna.

Bægslagangurinn í Hadesi er bein afleiðing þess að mennirnir hafa ofmetnast svo svakalega að þeir hafa sagt goðunum stríð á hendur. Seifur, skapari þeirra, hefur leyft óþekktarormunum sínum að komast upp með derringinn þar sem hann þrífst á ást þeirra. Hinn bitri bróðir hans, Hades, nærist hins vegar á ótta mannanna og er því meira fyrir að refsa hyskinu með því að siga á það forynjum þannig að íbúar borgarinnar Argosar bíða með hjartað í brókunum eftir að títaninum Kraken verði sleppt lausum. Kraken þessi er forynja ógurleg sem líkist einhverju sem Godzilla gæti breyst í ef hún dytti í sterapott og fengi síðan 5 tonn af amfetamíni eftir á.

Eyðileggingarkrafturinn er semsagt svakalegur. Og viti menn! Enginn getur mögulega stöðvað skrímslið nema hálfguðinn Perseifur sem ætlar að vinna allar sínar hetjudáðir sem maður þar sem hann hafnar guðlegum uppruna sínum.

Ég ætla að vona að fleiri en þeir sem hafa lokið þriðja bekk í MR viti að Perseifur er þekktastur fyrir að hafa afhöfðað hina rosalegu gellu Medúsu sem skipti út fögrum hárlokkum sínum fyrir sturlað snákager og breytti öllum karlmönnum sem horfðu í augu hennar í stein. Vonandi er því óhætt að upplýsa að hausinn á Medúsu er mikilvægur í þessu öllu saman og áður en Perseifur getur mætt Kraken verður hann að hitta Medúsu en horfa samt fram hjá henni.

Allt lítur þetta örugglega ágætlega út á prenti en því miður er því nú þannig farið í tilfelli Clash of the Titans er hinn magnaði goðaheimur skemmtilegri í bókum. Efniviðurinn er skotheldur en myndin rambar því miður lengst af á barmi leiðinda. Þetta er illa skrifað og ótrúlegt nokk líka langdregið bull. Samt er engu til sparað og því má segja að um stórmynd sé að ræða en voðalega er illa farið með peninginn. Þrívíddar tæknibrellurnar eru ekki einu sinni flottar og ná engan vegin að breiða yfir hallærislegheitin í samtölum og söguþræði.

Þeir sem hafa séð myndina 300, bara svo dæmi sé tekið, um baráttu Spartverja við Persa í Laugaskörðum vita að þessi sögutími býður upp á svakalegan töffaraskap. Þetta skilar sér varla hér fyrir utan framlag danska töffarans Mads Mikkelsen sem ber eiginlega allt töff myndarinnar á herðum sér í hlutverki hermanns sem hefði betur drepist með Leonídasi og hans 300 köppum. Ralph Fiennes er líka flottur Hades enda sjóaður í þessu eftir að hafa leikið þann sem ekki má nefna í Harry Potter myndunum. Sá góði maður Liam Neeson er sorglega hallærislegur og Jedi-riddaralegur í hlutverki Seifs og Sam Worthington, sem virðist vera aðalgæinn um þessar mundir eftir Terminator 4 og Avatar, er rétt yfir meðallagi.

Þetta er samt ekki alglatað og Medúsa er nú alltaf soldið sexí og loksins þegar hún hefur skotið upp sínum skæða skrattakolli hressist myndin nokkuð og við dembum okkur í hressilegt en alveg ofboðslega dæmigert lokauppgjör sem hefði verið frábært 3 bíó fyrir fjörutíu árum en gerir lítið fyrir bíógesti dagsins í dag.