Á síðustu misserum hefur mest farið fyrir sögum af skrautlegum kvennamálum Silvios. Sögurnar eru lítið betri en þær sem fengu ofurkylfinginn Tiger Woods til að lúta í gras og það segir sitt að Silvio hefur sjaldan verið hressari enda er það eins og að stökkva vatni á gæs að væna forsætisráðherra Ítalíu um spillingu og ofuráhuga á holdsins lystisemdum.

Þessi aðalgæi á Ítalíu ser óneitanlega áhugavert eintak og að ósekju hefði þessi heimildarmynd mátt hafa hann og valdabrölt hans í forgrunni en höfundinum er svo mikið í mun að reyna að útskýra fyrir okkur, sem þekkjum ekki þjóðarsál Ítala gjörla, hvers vegna í ösköpunum ekkert fær haggað Berlusconi.

Auðvitað má ekki gleyma því að Silvio er ekki bara forsætisráðherra heldur líka fjölmiðlakóngur og í byrjun myndarinnar fáum við að vita að hann byggði sjónvarpsveldi sitt í upphafi á svo lágkúrulegum spurningaþáttum, sem gerðu fyrst og fremst út á nekt kvenna, að þótt maður hafi meira að segja séð íslenskt raunveruleikasjónvarp þá langar mann til þess að æla.

Mann langar því eðlilega að kynnast innri manni þessarar fígúru sem hefur Ítalíu á valdi sínu betur en í stað þess að velta okkur upp úr ljótum sögum af Silvio kýs Gandini að reyna að útskýra fyrir okkur hvaða grunnveila veldur því að þjóð hans kallar Berlusconi ítrekað yfir sig með bros á vör.

Sú staðreynd er auðvitað svo galin að meira að segja Íslendingar sem mæta heiladauðir í kjörklefana á fjögurra ára fresti og kjósa yfir sig ýmist sturlað lið eða ónothæf gauð telja sig þess umkomna að gera grín að Ítölum.

Í nálgun Gandini sannast svo hið forkveðna að vel má meta menn út frá vinum þeirra og þeir kunningjar Berlusconis sem hér eru kynntir til leiks eru vægast samt ömurlegir en alveg hreint dásamlegar persónur í kvikmynd. Þannig að þótt fókus myndarinnar fari í allar áttir og enginn punktur sé hamraður alla leið þá er vel þess virði að fá að kynnast leppalúðunum í hirð Silvios.

Megin niðurstaða myndarinnar er sú að sá sem stjórnar sjónvarpinu ræður enda verður þeirri sorglegu staðreynd ekki haggað að fólk kýs frekar að trúa því sem það sér en því sem það les og heyrir. Þess vegna ræður Berlusconi enda er ekki hægt að segja annað en jarðvegurinn sem hann sprettur upp úr sé honum hollur þar sem Ítalía er númer 77 á heimslista yfir frelsi fjölmiðla, númer 84 á heimslista yfir jafnrétti kynjanna og 80% þjóðarinnar nota sjónvarp sem sína helstu upplýsingaveitu.

Allir Íslendingar hafa gott af því að horfa á þessa mynd en í guðanna bænum lítið ykkur nær áður en þið farið að hlæja að Ítölunum fyrir það hvað þeir eru ógeðslega vitlausir.