Hinn sjúklega sæti Gael García Bernal leikur Cursi með yfirveguðum tilþrifum og Diego Luna er engu síðri í hlutverki hins ólukkulega en í raun hjartahreina bróður hans sem býr við þá bölvun að vera markvörður og er því dæmdur til þess að vera alltaf aftastur.

Fyrir tilviljun uppgötvar umsvifamikill umboðsmaður fótboltamanna bræðurna og í kjölfarið tekur líf þeirra stórkostlegum breytingum. Þeir flytja til stórborgarinnar og verða atvinnumenn hjá sitt hvoru knattspyrnuliðinu. Stjarna Cursi rís hratt eftir að hann sýnir snilldartakta í sínum fyrsta leik. Afbrýðisamur og gramur fylgir Rudo svo í kjölfarið en fær síðan heldur betur tækifæri til að láta ljós sitt skína í markinu.

Í draumum beggja bræðra er þó fall þeirra falið. Cursi hefur meiri áhuga á að slá í gegn sem söngvari en boltasparkari þrátt fyrir sorglegan skort á hæfileikum á því sviði auk þess sem hann verður, samkvæmt kúnstarinnar reglum um fótboltahetjur, uppteknari af því að sofa hjá frægri gellu og skemmta sér heldur en að skora mörk. Rudo spilar svo jafnóðum frá sér aðtvinnumannalaunin þannig að bræðurnir eru báðir í úlfakreppu þegar lið þeirra mætast í úrslitaleik þar sem við blasir að sá þeirra sem tapar er búinn að vera. Staða Rudos er orðin það slæm að hjá honum eru líf og limir að veði á meðan Cursi þarf aðeins að óttast um feril sinn.

Grunnstefið í myndinni er hið mjög svo kunnuglega minni um saklausa sveitadrenginn sem tapar áttum í stórborginni þar sem freistingar og flárátt fólk bíða hans við hvert horn. Saga bræðranna er samt bæði falleg og átakanleg þannig að maður hrífst með þeim inn í glysheim atvinnumennskunnar og þjáist með þeim þegar halla fer undan fæti. Spennan í úrslitaleiknum er síðan svo mögnuð að jafnvel þeir sem hafa ekki hundsvit á fótbolta og vita varla hvað leikurinn gengur út á standa á öndinni þegar bræðurnir mætast innan vítateigs.