Kallinn er búinn að vera í þessari rútínu í sjálfsagt tuttugu ár og enn mætir fólk í bíó að horfa á þetta síendurtekna efni.

Vissulega má oft hafa gaman að Chan og þegar hann er með skemmtilega náunga á borð við til dæmis Owen Wilson sér við hlið er þetta allt í sóma. Að þessu sinni stendur hann því miður einn og The Spy Next Door er því asnalegasta, leiðinlegasta og tilgangslausata Jackie Chan-mynd sem maður hefur séð um árabil. Chan hefur þó sem betur fer einhvern sjarma sem bjargar þessum ósköpum frá því að fá feita hauskúpu.

Að þessu sinni leikur Chan Bob Ho, klaufalegan ljúfling, sem hefur fyrir einhver undur og stórmerki náð að heilla nágrannakonu sína sem er bráðhugguleg einsæð þriggja barna móðir. Börnin þrjú leggja vitaskuld fæð á hallærsilega Kínverjann í næsta húsi sem er það glataðasta af öllu glötuðu og finna sambandi hans og mömmu allt til forátu.

Blessuð börnin vita auðvitað ekkert um að undir sauðagæru aulans leynist ofurnjósnari sem er jafnvel klárari en James Bond. Þetta breytist allt þegar mamma þarf að bregða sér burt og Bob tekur að sér að passa börnin. Á sama tíma ákveður voða vondur Rússi sem Magnús Scheving leikur að drepa Ho og börnin til þess að varðveita leynilega efnaformúlu sem hann ætlar að nota til þess að eyða öllum olíubirgðum heimsins og gera Rússland að eina olíuveldi jarðarinnar. Þá þarf nú Bob heldur betur að sýna hvað í honum býr og heillar um leið börnin þegar hann lumbrar á útsendurum Íþróttaálfsins með pottum, pönnum og klappstólum.

Allt eru þetta nú aukaatriði og sennilega hafa Íslendingar aðallega áhuga á því að einn af okkar glæsilegustu sonum leikur illmennið. Magnús er þarna alveg eins og fábáni í ömurlega skrifaðri rullu meinlausasta illmennis sem sögur fara af. Þá skartar henn einhverjum ömurlegasta rússneska hreim sem heyrst hefur í bíó en virðist sem betur fer vera meðvitaður um það. Það má samt ekki taka það af Magnúsi að hann er flottur gaur og er merkilega ábúðarmikill á meðan hann þegir og vissulega getum við reynt að hugga okkur við að hann er kannski ekki að leika neitt illa. Kannski er hann bara að fylgja handritinu og fyrirmælum afdankaðs leikstjórans með óbærilegum hallærislegaheitunum. Svo er gaurinn auðvitað kattliðugur og er hress í slagsmálunum við Chan þótt leikfimiæfingarnar sem hann sýnir í átökunum séu margar hverjar vægast sagt kunuglegar.

Svo allrar sanngirni sé nú gætt er rétt að láta þess getið að 11 ára álitsgjafi minn sagði myndina “æðislega” og hann ætti erfitt með að trúa því að skúrkurinn væri Íþróttaálfurinn vegna þess að hérna væri hann miklu meira “kúl”. Þetta er því í fínu lagi fyrir börnin en fullorðnir gætu orðið fyrir tímabundnum heilaskaða við það að fara með börnin í bíó.