Prince of Persia: The Sands of Time
[4]

Bitur reynslan hefur kennt okkur að það kann sjaldan góðri lukku að stýra að byggja bíómyndir á tölvuleikjum. Stundum gengur þetta þó upp og í þessu tilfelli rennur tölvuleikurinn um hin vopnfima Persíuprins áreynslulaust og skemmtilega á hvíta tjaldið.

Söguþráðurinn er auðvitað óttaleg þvæla, svona eins og gengur og gerist í risastórum sumarmyndum frá Bandaríkjunum, en í myndum af þessu tagi kemur það ekki endilega að sök. Prince of Persia er ekki gerð til þess að fá dynjandi lófaklapp á Sundance-hátíðinni og enda á Íslandi á vegum Græna ljóssins.

Þetta er þvottekta sumarsmellur sem er aðeins ætlað að fá fólk til þess að gleyma sér í ævintýraheimi í tvær og hálfa klukkustund og að sjálfsögðu að græða helling af peningum í leiðinni. Að þessu leyti stendur Prince of Persia fullkomlega fyrir sínu. Hún er ekki að þykjast vera neitt annað en hún er; tölvugerð flugeldasýning sem byggir á innihaldslausum hasar og fjöri.

Myndin er meira að segja betri en gengur og gerist með myndir í þessum geira og munar þar ekki síst um hversu vel mönnuð hún er. Jake Gyllenhaal er skemmtilegur og góður leikari sem gerir prinsinn Dastan ósköp heillandi. Ben Kingsley er svo auðvitað mikill meistari og Gemma Arterton voða flott og kúl gella. Þau fá svo dyggan stuðning frá prýðilegum aukaleikurum þar sem hinn óborganlegi Alfred Molina fer á kostum í dæmigerðu hlutverki trúðsins sem sér um að halda gríninu uppi á milli slagsmála.

Söguþráður myndarinnar er sóttur mjög markvisst í tölvuleikinn um Prinsinn af Persíu og sand tímans og greinir frá kapphlaup Dastans og illra afla um rýting nokkurn sem getur stöðvað tímann og snúið honum til baka.

Myndin er veisla fyrir augað, brellurnar flottar og prinsinn hleypur upp veggi og stekkur á milli húsþaka alveg eins og í tölvuleiknum án þess þó að það verði hallærislegt. Allt til fyrirmyndar semsagt, innan þess ramma sem Jerry Bruckheimer setur froðunni sem hann framleiðir.

Eins og alþjóð hefur ekki komist hjá því að frétta fer Gísli Örn Garðarsson með hlutverk illmennis í myndinni. Íslenskir fjölmiðlar hafa eins og við var að búast gert hlutverk Gísla í myndinni miklu stærra en það í raun og veru er. Það er þo engin ástæða til þess að gera lítið úr þætti Gísla í myndinni. Hann er fyrirtaks illmenni sem hefur ekkert of mikið að segja en lætur verkin tala. Hlutverkið reynir ekki mikið á óumdeilda leikhæfileika Gísla sem er synd þótt þetta sé vissulega enn ein rós í hnappagat hans.

Snabba Cash
[3]

Norrænar glæpasögur eru funheitar þessi misserin og þar eru Svíar heldur betur frekir til fjörsins. Henning Mankell er búinn að vera á fleygiferð lengi, vinsældir Stieg heitins Larssons og Millenium-þríleiks hans eru yfirgengilegar og lögfræðingurinn Jens Lapidus er að koma sterkur inn.

Glæpasaga hans Snabba Cash (Fundið fé) sló í gegn í heimalandinu og rétt eins og með verk Larssons er búið að snara henni á hvíta tjaldið og hróður hennar hefur borist til Hollywood þar sem farið er að huga að endurgerð myndarinnar.

Snabba Cash er hörkufínn krimmi sem siglir nú í íslensk kvikmyndahús á vinsældabylgju Millenium-bíómyndanna og rennir stoðum undir þá staðreynd að Svíar eru að verða stórveldi í glæpamyndagerð.

Saga Lapidusar er margslungin og nokkuð flókinn og hefur eðlilega verið einfölduð töluvert í kvikmyndahandritinu. Þrátt fyrir það er myndin nokkuð löng og snúin enda segir hér af býsna mörgum persónum sem lýstur saman í undirheimum Stokkhólms þar sem allir hlutaðeigendur deila sameiginlegum draumi um skjótfenginn gróða. Og svífast einskis til þess að ná markmiðum sínum.

Johan Westlund er fátækur dreifbýlisstrákur sem stundar nám í viðskiptafræði í Stokkhólmi. Hann er ansi klár og hangir með auðstrákum og reynir að falla í hópinn með því að klæða sig smart og spila sig kúl. Hann vinnur fyrir sér sem leigubílstjóri hjá vafasömum gaurum og er skyndilega kominn á kaf í eiturlyfjaviðskipti þeirra þar sem þekking hans á viðskiptum nýtist öllum vel. Hann kynnist strokufanganum Jorge í gegnum glæpaklíkuna og með þeim tekst nokkuð náin vinskapur sem síðar á eftir að reyna mikið á þegar serbneskir krimmar fara í stríð við leigubílabófana um risastóra dópsendingu.

JW áttar sig smám saman á því að í þessum leik eru engir bræður þegar hinn öflugi serbneski handrukkari Mrado bendir honum á að félagar hans eigi eftir að svíkja hann. JW stendur því taugaveiklaður á milli tveggja elda og fer eðlilega að efast um það hvort glæpir borgi sig yfirleitt.
Þrátt fyrir hressilegar ofbeldisgusur og spennnu sem magnast jafnt og þétt finnur maður óneitanlega aðeins fyrir lengd myndarinnar en á móti kemur að tíminn er notaður ágætlega til þess að kynna helstu persónur þannig að manni er einhvern veginn ekki sama um neina þeirra þótt allt séu þetta bölvuð úrþvætti og skepnur. En í það heila er Snabba Cash virkilega vel gerð og áhugaverð glæpamynd.

Robin Hood
[4]

Þjóðsagnapersónan Hrói höttur er enginn nýgræðingur í bíóbransanum. Saga hans hefur verið sögð á hvíta tjaldinu oftar en hægt er að koma tölu á og höfðingjar á borð við Douglas Fairbanks, Errol Flynn, Kevin Costner og Patrick Bergin hafa spreytt sig á rullunni svo nokkrir séu nefndir. Þá gerði Disney Hróa hetti ógleymanleg skil í frábærri teiknimynd árið 1973.

Þeir eru því ansi margir sem kunna söguna um Hróa aftur á bak og áfram og því vandséð að tilefni sé til þess að kvikmynda Hróa einu sinni enn. Ridley Scott og Russell Crowe létu samt freistast en þeir slógu heldur betur í gegn saman upp úr aldamótum með Gladiator.

Blessunarlega láta þeir þó ógert að segja sömu gömlu söguna um Hróa. Þessi tilkomumikla útgáfa þeirra á Hróa er lausbyggð á sígilda ævintýrinu og er sett fram sem einhvers konar forleikur að sögu Hróa hattar eins og við þekkjum hana.

Russell Crowe var ansi hreint vörpuegur og svalur í hlutverki skylmingarþrælsins Maximusar og gerir í raun lítið hér annað en hafa búningaskipti og Hrói í hans meðförum er engu minni bardagakappi og göfugmenni en Rómverjinn.

Hrói er að þessu sinni bogaskytta í korssfaraher Ríkarðs ljónshjarta en eftir að hann fær sig fullsaddan af múslimadrápum stingur hann af ásamt félögum sínum Litla-Jóni og Vilhjálmi skarlat og siglir heim til Englands undir fölsku flaggi virts riddara og landeiganda.
Á Englandi er allt í kaldakoli þar sem prinsfíflið Jóhann fer hamförum undir áhrifum hins fláráða Godfrey sem er í óða önn, bak við tjöldin, að skipuleggja innrás Frakka í landið.

Hrói er því fyrr en varir kominn á kaf í hálfgerða borgarastyrjöld og reynir á meðan að vinna ástir Marion, ekkju mannsins sem hann þykist vera, auk þess sem hann þarf að bjarga krúnunni.
Handritshöfundurinn misjafni Brian Helgeland (L.A. Confidential) skilar hér alveg fyrirtaks sögu sem Scott gefur sér góðan tíma til að segja. Á milli æsilegra og stílfærðra bardaga spila þeir félagar á allan tilfinningaskalann með karlmennskugrobbi, djúpri vináttu kappanna, svikum, ástum, stórmennskudraumum og hefndarþorsta.

Allt er þetta matreitt af stakri prýði þannig að myndin þolir lengdina og manni leiðist ekki á milli bardgaganna sem eru alveg hreint frábærir. Lokaorrustan er meistaralega framsett og í gæsahúðargæðaflokki og óhætt er að fullyrða að Hrói höttur hefur aldrei verið jafn grjótharður og í túlkun Crowe.

Leikhópurinn er eðal og ekkert út á hann að setja en auk Crowe fara þar fremstir meðal jafningja Max von Sydow og hinn ótrúlegi senuþjófur Mark Strong skilar enn einu illmenninu með stæl.

Cop Out
[2]

Kevin Smith er fyndinn náungi og skemmtilegur leikstjóri. Myndir eins og Dogma, Chasing Amy, Mallrats og Clerks eru nokkur dæmi um að Smith er með húmorinn í lagi. Honum fer líka best að leikstýra myndum sem hann hefur sjálfur skrifað og því er ekki gott að átta sig á hvað fékk hann til þess að leikstýra Cop Out þar sem hún er hvorki gerð eftir handriti hans né grunnhugmynd.

Smith bregst því bogalistinn illilega að þessu sinni þótt hann hafi yfir ágætis leikurum að ráða. Handritið er bara of þvælt, ómarkvisst og engan veginn nógu fyndið. Þetta skolast svo allt til í höndunum á Smith sem fer stefnulaust út um víðan völl.

Jimmy (Bruce Willis) og Paul (Tracy Morgan) hafa verið félagar í löggunni í New York í níu ár. Þeir vinna ágætlega saman þótt þeir séu ólíkir. Jimmy er mátulega pirraður og lokaður á meðan Paul er málóður trúður. Báðir eru þeir þjakaðir af vandamálum í einkalífinu þar sem Jimmy hefur ekki efni á að borga fyrir brúðkaup dóttur sinnar og Paul er viss um að konan sín haldi fram hjá sér.

Til þess að gera stöðu þeirra enn verri er þeim vikið frá störfum í mánuð án launa eftir að þeir klúrða handtöku á dópsala. Jimmy bregður þá á það ráð að selja sjaldgæft og forláta hafnarboltaspjald, sem hann erfði eftir föður sinn, til þess að fjármagna brúðkaupið. Spjaldinu er stolið áður en honum tekst að koma því í verð og það endar í höndum umfangsmikils glæpaforingja og fíkniefnasala.

Þeir félagar ráðast því til atlögu við óþjóðalýðinn og kynnast í leiðinni gullfallegri þokkadís frá Mexíkó sem ribbaldarnir eru á hælunum á og þreytandi innbrotsþjófi og brimbrettagæja sem Seann William Scott leikur eins og honum einum er lagið.

Það er semsagt meira en nóg að gerast í Cop Out en þar sem þræðirnir eru ekki fléttaðir nógu þétt saman finnst manni maður stundum þjást af athyglisbresti og áttar sig ekki alltaf hvert er verið að fara með þessu öllu saman. Myndin er þó sem betur fer stundum fyndin, aðallega þegar William Scott mætir, en Morgan sem á að vera brandarakallinn er ansi brokkgengur.

Einhver spenna næst líka upp á köflum en því miður er þetta allt saman svo klisjukennt að hasarinn lognast einhvern veginn út af.. Bruce Willis stendur þó vitaskuld fyrir sínu, þannig lagað, enda gæti hann leikið svona löggu blindandi. Hann bjargar þó litlu að þessu sinni og er stundum eins og álfur út úr hól.

Iron Man 2
[3]

Ellefu ára sonur minn hefur lagt mjög hart að mér að ég noti þetta tækifæri til þess að koma því á framfæri að Iron Man 2 sé “æðisleg, frábær og miklu betri en fyrsta myndin.” Þá er það frá en þó vissara að árétta strax að ég er ekki alveg sammála drengnum.

Iron Man 2 er vissulega hressileg ofurhetjumynd með alveg nóg af hasar, sprengingum, glensi og töffaraskap til þess að uppfylla allar kröfur sem hafa verið gerðar til “sumarmynda” undanfarin tuttugu ár eða svo.

Myndin stendur hins vegar ekki fyllilega undir væntingum harðsoðnna Marvel-nörda sem byggja réttilega á Iron Man frá árinu 2008. Sú mynd var alveg sérlega vel heppnuð, löðrandi í fjöri og spennu, og kom Járnkallinum á kortið fyrir alvöru en hann hefur í gegnum tíðina staðið í skugganum af öllu þekktari Marvel-kempum á borð við Spiderman, Daredevil, Hulk og X-Men.

Þótt búningur Járnkallsins sé voðalega flottur þá er það fyrst og fremst maðurinn, Tony Stark, sem klæðist honum sem gerir Iron Man að áhugaverðri ofurhetju og að sama skapi er það fyrst og fremst Robert Downey Jr. í hlutverki Starks sem gerir Iron Man myndirnar jafn skemmtilegar og raun ber vitni.

Stark er vellauðugur, hrokafullur, ofurgreindur, egósentrískur og alkóhólíseraður vopnaframleiðandi sem hefur í byrjun myndar númer tvö náð að koma á heimsfriði sem Járnkallinn. Að öðru leyti blæs ekkert of byrlega fyrir okkar manni. Orkugjafinn sem skrúfaður er í brjóst hans og heldur í honum lífinu um leið og hann knýr ofurbúninginn áfram er að sjúga úr honum líftóruna.

Þá ásælist leiðinlegur keppinautur (Sam Rockwell í miklu stuði) hans á vopnamarkaði búning Járnkallsins og beitir yfirvöldum fyrir sig í þeirri atlögu og til að kóróna vesenið mætir vöðvabúntið Mickey Rourke til leiks í hlutverki Rússa sem á óuppgerðar sakir við Stark en sá er illu heilli alveg jafn klár og Stark að búa til alls konar ofurmenna græjur.

Stark hefur því í ansi mörg horn að líta en á frekar vont með einbeitingu framan af þar sem drykkjusýkin og sjálfseyðingarhvöt þess sem veit að hann er að deyja trufla hann. Myndin er því full lengi í gang á kostnað hasarsins sem við erum flest mætt til að sjá en þegar hún hrekkur í gang fyrir alvöru er sko ekki yfir neinu að kvarta.

Robert Downey Jr. er sem fyrr frábær með eða án búningsins og ber myndina uppi þótt hann fái ágætan stuðning frá Rockwell og Rourke sem þarf að vísu ekki að reyna mikið á sig í rullu reiða Rússans. Þá er Gwyneth Paltrow sem fyrr með skásta móti í hlutverki Pepper Potts, aðstoðarkonu Starks en Scarlett Johansson stelur senunni í hlutverki Black Widow en stúlkan sú á geggjaðasta slagsmálaatriði myndarinnar og er vægast sagt flott í þeim hamagangi.

Samuel L. Jackson skýtur svo upp kollunum sem Nick Fury, yfirmaður S.H.I.E.L.D., aðallega í þeim tilgangi að mynda brú yfir í væntanlega Avengers-mynd og þriðju Iron Man myndina. Jackson er flottur að vanda en er því miður dottinn í DeNiro gildruna virðist hættur að leika nokkuð annað en bara Samuel L. Jackson.
Hér er því svosem ekki yfir neinu að kvarta en samt vantar samt neistann og frumkraftinn sem keyrði fyrri myndina áfram.