Iron Man 2 er vissulega hressileg ofurhetjumynd með alveg nóg af hasar, sprengingum, glensi og töffaraskap til þess að uppfylla allar kröfur sem hafa verið gerðar til “sumarmynda” undanfarin tuttugu ár eða svo.

Myndin stendur hins vegar ekki fyllilega undir væntingum harðsoðnna Marvel-nörda sem byggja réttilega á Iron Man frá árinu 2008. Sú mynd var alveg sérlega vel heppnuð, löðrandi í fjöri og spennu, og kom Járnkallinum á kortið fyrir alvöru en hann hefur í gegnum tíðina staðið í skugganum af öllu þekktari Marvel-kempum á borð við Spiderman, Daredevil, Hulk og X-Men.

Þótt búningur Járnkallsins sé voðalega flottur þá er það fyrst og fremst maðurinn, Tony Stark, sem klæðist honum sem gerir Iron Man að áhugaverðri ofurhetju og að sama skapi er það fyrst og fremst Robert Downey Jr. í hlutverki Starks sem gerir Iron Man myndirnar jafn skemmtilegar og raun ber vitni.

Stark er vellauðugur, hrokafullur, ofurgreindur, egósentrískur og alkóhólíseraður vopnaframleiðandi sem hefur í byrjun myndar númer tvö náð að koma á heimsfriði sem Járnkallinn. Að öðru leyti blæs ekkert of byrlega fyrir okkar manni. Orkugjafinn sem skrúfaður er í brjóst hans og heldur í honum lífinu um leið og hann knýr ofurbúninginn áfram er að sjúga úr honum líftóruna.

Þá ásælist leiðinlegur keppinautur (Sam Rockwell í miklu stuði) hans á vopnamarkaði búning Járnkallsins og beitir yfirvöldum fyrir sig í þeirri atlögu og til að kóróna vesenið mætir vöðvabúntið Mickey Rourke til leiks í hlutverki Rússa sem á óuppgerðar sakir við Stark en sá er illu heilli alveg jafn klár og Stark að búa til alls konar ofurmenna græjur.

Stark hefur því í ansi mörg horn að líta en á frekar vont með einbeitingu framan af þar sem drykkjusýkin og sjálfseyðingarhvöt þess sem veit að hann er að deyja trufla hann. Myndin er því full lengi í gang á kostnað hasarsins sem við erum flest mætt til að sjá en þegar hún hrekkur í gang fyrir alvöru er sko ekki yfir neinu að kvarta.

Robert Downey Jr. er sem fyrr frábær með eða án búningsins og ber myndina uppi þótt hann fái ágætan stuðning frá Rockwell og Rourke sem þarf að vísu ekki að reyna mikið á sig í rullu reiða Rússans. Þá er Gwyneth Paltrow sem fyrr með skásta móti í hlutverki Pepper Potts, aðstoðarkonu Starks en Scarlett Johansson stelur senunni í hlutverki Black Widow en stúlkan sú á geggjaðasta slagsmálaatriði myndarinnar og er vægast sagt flott í þeim hamagangi.

Samuel L. Jackson skýtur svo upp kollunum sem Nick Fury, yfirmaður S.H.I.E.L.D., aðallega í þeim tilgangi að mynda brú yfir í væntanlega Avengers-mynd og þriðju Iron Man myndina. Jackson er flottur að vanda en er því miður dottinn í DeNiro gildruna virðist hættur að leika nokkuð annað en bara Samuel L. Jackson.
Hér er því svosem ekki yfir neinu að kvarta en samt vantar samt neistann og frumkraftinn sem keyrði fyrri myndina áfram.