The A-Team
[3]

Sjónvarpsþættirnir um úrvalsmálaliðana í The A-Team nutu talsverðra vinsælda á níunda áratug síðustu aldar en á Íslandi tengja sjálfsagt flestir þættina við vöðvatröllið Mr. T sem fór mikinn í þáttunum með hanakamb og skrítið skegg. Hann er annars frægastur fyrir að hafa lamið Stallone í kássu í Rocky III.

Þessir fornfrægu sjónvarpsþættir hafa nú öðlast framhaldslíf í bíó í þessarri þvottekta sumarmynd þar sem ekkert vantar upp á fjör, sprengingar og hasar en því miður eru herlegheitin hálf sálarlaus og myndina vantar alveg neistann sem skilur frábærar hasarmyndir frá miðjumoði og meðalmennsku.

Sá góði maður og fíni leikari Liam Neeson fer fyrir A-liðinu í hlutverki hins eitilharða Hannibals. Þessi margrómaða fjögurra manna herdeild lendir, eftir um það bil áttatíu vel heppnaða leiðangra, í bölvuðu rugli þegar vondir CIA-menn og gráðugir einkahermenn svíkja strákana okkar og klína á þá upplognum sökum. Þeim er þá vísað úr hernum með skít og skömm og stungið í steininn. Ekkert fangelsi er þó nógu ramgert til þess að halda honum Hannibal sem er kominn á stjá fljótlega og smalar sínum mönnum saman í frækilegan hefndarleiðangur.

Svo óheppilega vill til að rauði þráðurinn hér er nánast nákvæmlega sá sami og í The Losers sem gengur einnig í kvikmyndahúsum þessa dagana. Þetta er hálf vandræðalegt og í raun skilur fátt annað þessar myndir að nema að leikararnir eru almennt betri í The A-Team og sjálfsagt hefur eitthvað fleiri milljónum dollara verið eytt í þær flugeldasýningar sem hér eru í boði.

Liam Neeson skilar sínu með prýði eins og við var að búast og ljær myndinni um leið ákveðinn virðuleika. Bara vegna þess að hann er svo flottur. Restin af genginu er alveg nógu svöl og sjarmerandi til þess að maður nenni að fylgja þessum gaurum alla leið til enda þessarar innantómu og fyrirsjáanlegu baráttu A-liðsins við að hreinsa nafn sitt og öðlast fyrri virðingarsess innan hersins.

Myndin er löng en ekki langdregin en samt ekki nógu öflug til þess að maður hrífist með og gleymi stund og stað. Þá vantar alveg alvöru hápunkta með tilheyrandi gæsahúð og endirinn er grútmáttlaus og í lausu lofti og felur í sér að nái þessi mynd að græða nóg verði komið framhald innan skamms.

The Losers
[3]

The Losers er hrá, sveitt og á köflum alveg hreint ferlega töff hasarmynd. Gallalaus er hún þó ekki og líður einna helst fyrir lapþunnt handrit, frekar slappa og klysjukennda sögu og leikarahóp sem er vægast sagt misgóður.

Myndin rís hins vegar undir göllunum, aðallega vegna þess að hún tekur sig aldrei alvarlega og þykist ekki vera neitt annað en það sem hún nákvæmlega er. Spenumynd með sprengingum, byssubardögum og slagsmálum og þeir sem fara sjálfviljugir á myndir eins og The Losers eru að sækjast eftir einmitt þessu án þess að hafa of miklar áhyggjur af umgjörðinni eða vitrænni framvindu sögunnar.

The Losers er byggð á samnefndri myndasögu um harðsnúna sérsveit hermanna sem tekur að sér ýmis vafasöm leyniverkefni en segir CIA stríð á hendur eftir að stofnunin snýst gegn þessum vösku útsendurum sínum.

Í bíó er nánast það sama í gangi. Voðalega vondur og dularfullur skúrkur, Max að nafni, sendir lúserana í drápsferð á vægast sagt vafasömum forsendum og ætlar sér svo að kála þeim þegar þeir hafa lokið verki sínu. Okkar menn sleppa þó með skrekkinn en eru taldir af en til þess að bæta gráu ofan á svart sitja þeir fastir í Bólivíu, félitlir og ráðalausir, en láta sig dreyma um að komast aftur heim til Bandaríkjann og jafna metin við Max.

Skýtur þá upp kollinum ferlega flott hasargella með fullar hendur fjár sem vill endilega flytja þá heim og fjármagna draum þeirra um að drepa Max. Þá byrjar fjörið fyrir alvöru. Lúserarnir, sem eru einhvers konar sambland af genginu og Mission Impossible og 12 ruddum, nota tölvutækni og vélbyssur til þess að klekkja á Max. En auðvitað er víða setið á svikráðum og engum treystandi.

Jeffrey Dean Morgan leikur foringja lúserana og er jafn stirður, ótöff og ósannfærandi og hann var frábær í hlutverki Grínistans í The Watchmen. Hinn jafnan ofmetni leikari Jason Patric mætir nokkuð öflugur til leiks í hlutverki Max þar sem hann skammast sín ekkert fyrir að ofleika ýktan skúrkinn. Chris Evans er skemmtilegasti leikarinn í hópi lúserana og sýnir fín tilþrif í gríninu en að öðru leyti á Zoe Saldana (Avatar, Star Trek) þess mynd skuldlaust. Hún fer hamförum í hlutverki ofurskutlunnar Aisha sem er jafningi lúseranna í vopnaburði og slagsmálum en auðvitað miklu kynþokkafyllri.

Bardagagatriðin eru flest fín þar sem mikið er gert út á hraðar klippingar og það eru fyrst og fremst töffarastælar með tökuvélina sem lyfta myndinni. Til dæmis er óborganlegt að sjá glitta í rassinn á Saldana í fljúgandi spegilbroti í miðri byssukúluhríð. Ógleymanlegt atriði í mynd sem líður annars fljótt úr minni.

Get Him to the Greek
[2]

Aldous Snow er svakalega vinsæl poppstjarna. Eiginkona hans er jafnvel enn vinsælli söngkona og saman tróna þau á toppi tilverunnar, glysgjörn og svona mátulega vitgrönn eins og gengur og gerist með frægt tónlistarfólk. Aldous fer þó fyrir rest flatt á ofmetnaðnum þegar hann gefur út skelfilega lélega plötu sem snarlækkar gengisvísitölu hans.

Glyshjónin gefast í kjölfarið upp á sjö ára edrúmennsku, skilja og henda sér á kaf í dóp og brennivín, hvort í sínu lagi. Eiginkonan fyrrverandi gerist auk þess vergjarnari og tíðari gestur á forsíðum slúðurblaða fyrir val sitt á rekkjunautum en Paris Hilton á meðan Aldous hangir heima á Bretlandi og drekkur og djammar í skjóli fornrar frægðar.

Líða nú ein tíu ár og Aldous er enn við sama heygarðshornið. Þá fær gamall aðdáandi Aldousar, meinleysisgrey og minnipokamaður, þá frábæru hugmynd að setja upp afmælis og endurkomutónleika Aldousar í Los Angeles. Þetta geti skilað útgáfufyrirtækinu fúlgum fjár í endurútgáfum og öðru tilheyrandi.

Fyllibyttan í London fellst á að halda tónleikana og ræfillinn sem fékk hugmyndina að endurreisninni er sendur til Englands að sækja fallna goðið og koma því á tónleikana í tæka tíð.
Þetta er auðvitað ekki heiglum hent enda er alkunna að dópistar og fyllibyttur í neyslu eru upp til hópa óþolandi fólk sem ekki nokkur leið era ð eiga við. Blessaður lúðinn sogast því á methraða inn í rokklíferni Aldousar og er farinn að dópa og standa í kynlífi með sexbombum á almenningssalernum alveg á einu augabragði.

Hver uppákoman rekur svo aðra á ferð vitleysinganna tveggja frá London til Los Angeles og myndin öll er ein samhengislítil runa misfyndinna brandara. Sem væri svosem í góðu lagi ef brandararnir væru góðir en því er nú ekki fyrir að fara. Þetta er mynd sem maður fer í gegnum hálfglottandi og getur með góðum vilja og jákvæðu hugarfari hlegið upphátt svona tvisvar til þrisvar sinnum.

Aðalleikararnir Jonah Hill og Russell Brand eru hins vegar ákaflega sjarmerandi og skemmtilegir og fleyta myndinni ansi langt með sameiginlegu átaki. Hill er sannfærandi og brjóstumkennanlegur lúði og Brand er helvíti hress os skemmtilegur í hlutverki rokkaraklisjunnar frá helvíti. Þó hallar aðeins undan fæti þegar fábjáninn Aldous tekur óvæntan andlegan þroskakipp undir lokin. Ósköp kunnuglegur og útjaskaður endahnútur á þroskasögum aumingja og frekar átakanlegur að þessu sinni enda Brand miklu sleipari í léttu flippi heldur en dramatískum uppgjörum.

Einhverra hluta vegna hefur samt sá misskilningur fengið vængi að Get Him to the Greek sé fyndnasta mynd sumarsins ef ekki ársins hingað til. Þetta stenst enga skoðun þótt þetta sé svo sem allt í lagi og enginn muni drepast úr leiðindum yfir brölti þeirra félaga.

Youth in Revolt
[3]

Nick Twisp er ósköp venjulegur sextán ára unglingur sem hefur, eins og eðlilegt er, þungar áhyggjur af því að hann muni deyja hreinn sveinn. Hann hefur fátt til þess að bera til þess að ganga í augun á hinu kyninu og gerir sér því litlar vonir um að losna við sveindóminn.

Tilvera hans er í ofanálag frekar dapurleg þar sem móðir hans er dæmigerður fulltrúi hvíta ruslsins í bandarísku samfélagi og leggur lag sitt við grjótheimskan og ómerkilegan vörubílstjóra sem er síst til þess fallinn að leiðbeina unglingnum um refilstigu lífsins.

Þegar Nick kolfellur fyrir hinni bráðhuggulegu Sheeni Saunders æsast leikar heldur betur. Stúlkan er ljóðelsk og pæld en illu heilli með sjúklegan áhuga á öllu því sem franskt er og þá ekki síst svölum og slæmum strákum sem vaða óstöðvandi áfram innblásnir heilögum anda Jean Paul Belmondo.

Í örvæntingu sinni og þrá eftir að komast milli læra Sheeni býr Nick sér til hliðarsjálfið Francois Dillinger, kaldan karl sem tjáir sig aldrei án þess að sveifla logandi sígarettu og er óhræddur við að taka áhættu. Til þess að geta verið í nálægð við stóru ástina og koma um leið í veg fyrir að hún leggist með vöðvastæltu og snoppufríðu ljóðskáldi þarf Nick að búa svo um hnútana að móðir hans hendi honum að heiman og sendi hann til föður hans sem er orðinn nágranni Sheeni.

Þetta gengur allt eftir þegar Nick, dyggilega studdur af Francois, veldur milljónatjóni með því að sprengja kaffihús með logandi bíl og hjólhýsi. Hryðjuverkið dugir honum þó ekki til að vinna ástir Sheeni og því tekur við ansi litskrúðug barátta þar sem kleyfhuginn Nick lætur einskis ófreistað þegar syrtir í álinn og Francois tekur völdin.

Youth in Revolt er sniðug og fyndin mynd en samhengislaus og reikul þar sem vandræðalegum og kómískum uppákomum er slengt saman án mikillar fyrirhafnar. Sjálfsagt hefur ekki þótt ástæða til að þaulhugsa söguna þar sem augljóst er að hinum bráðskemmtilega, unga leikara Michael Cera er ætlað að bera myndina uppi. Og það gerir hann ágætlega blessaður og fær að sýna hvað í honum býr þegar hann leikur Dillinger á móti sjálfum sér í hlutverki Nicks.

Þá er samleikur Cera og Portia Doubleday stórfínn og stúlkan sú kemur sterk til leiks. Þau njóta svo stuðnings frábærra aukaleikara á borð við Steve Buschemi, Zach Galifianakis, Ray Liotta, Fred Willard, Jean Smart að ógleymdun hinum gamalreynda meistara M. Emmet Walsh.

Þetta lið klikkar ekki og gerir sitt til að lyfta stemningunni í einfaldri og krúttlegri unglingaástarsögu sem Cera ber nokkuð léttilega á herðum sér.

Centurion
[3]

Quintus Dias er vopnfimur og snjall hundraðshöfðingi í hernámsliði Rómverja á Englandi. Hann er sonur goðsagnarkennds skylmingaþræls og lærði herkænsku og fantabrögð af föður sínum. Herlið hans er í fremstu víglínu og á í mesta basli með andspyrnuhreyfingu innfæddra sem gerir Rómverjunum ítrekaðar skráveifur með skæruhernaði sínum.

Eftir að hafa gengið milli bols og höfuðs á herdeild Quintusar tekur heimavarnaliðið hann til fanga til þess að pynta hann og yfirheyra áður en hann verður afhausaður. Quintus sleppur hins vegar við illan leik og gengur til liðs við hina mögnuðu Níundu herdeild sem hinn dáði Virilus stýrir. Þessu úrvalsliði er sigað á andspyrnufólkið þannig að Quintus þarf að æða aftur í flasið á þeim sem hann er ný sloppinn frá. Herleiðangurinn mistekst hrapalega og liðinu er nánast öllu slátrað og Quintus þarf því að leysa Virilius af og reyna að koma þeim örfáu sem eftir lifa heilum á húfi til Rómar.

Þetta er hins vegar nánast vonlaust verk þar sem hermennirnir eru hundeltir af blóðþyrstum heimamönnum þar sem fremst fer í flokki valkyrjan ósigrandi Etain. Gellan sú er svo svakaleg að þeir sem til þekkja telja eins gott fyrir þá sem hún eltist við að skera sig bara sjálfir á háls til þess að spara sjálfum sér erfiði og óþægindi.

Neil Marshall er sprækur leikstjóri sem hefur gert alveg ágætar spennumyndir með hryllingsívafi (Dog Soldiers, The Descent, Doomsday) og í Centurion notar hann ýmislegt úr fyrri myndum sínum. Bardagaatriðin eru “splatter” þar sem blóðið sullast og spýtist í allar áttir og ef hausar fjúka ekki af mönnum undan sverðalögum og axasveiflum þá beinlínis splundrast þeir bara þannig að meðferðin á blessuðum Rómverjunum er ekkert ósvipuð því sem stelpugreyin sem villtust í hellinn í The Descent máttu þola.

Michael Fassbender er ofboðslega traustur leikari og einhver tilgerðarlausasti töffari sem sést hefur í bíó lengi. Hann var fínn í hinni vanmetnu hryllingsmynd Eden Lake, frábær í Inglorious Basterds og klikkar ekki í hlutverki Quintusar. Topp maður alveg hreint. Dominic West er fjallbrattur og sjarmerandi sem Virilius og það gustar af Olgu Kurylenko, sem er töff, kynþokkafull, snarbrjáluð og banvæn Etain.

Marshall eyðir ekki miklum tíma í kjaftæði og vesen. Myndin byrjar með látum og heldur dampi út í gegn en samt nær maður að kynnast hermönnunum ágætlega þannig að manni er nú ekki sama um þá alla þegar þeir mæta spjótsoddi Etain. Marshall er hins vegar ekkert ýkja frumlegur og fetar býsna gamalkunnar og klysjulegar slóðir í handritinu en flott er þetta. Og skemmtilegt líka.