Eftir að hafa gengið milli bols og höfuðs á herdeild Quintusar tekur heimavarnaliðið hann til fanga til þess að pynta hann og yfirheyra áður en hann verður afhausaður. Quintus sleppur hins vegar við illan leik og gengur til liðs við hina mögnuðu Níundu herdeild sem hinn dáði Virilus stýrir. Þessu úrvalsliði er sigað á andspyrnufólkið þannig að Quintus þarf að æða aftur í flasið á þeim sem hann er ný sloppinn frá. Herleiðangurinn mistekst hrapalega og liðinu er nánast öllu slátrað og Quintus þarf því að leysa Virilius af og reyna að koma þeim örfáu sem eftir lifa heilum á húfi til Rómar.

Þetta er hins vegar nánast vonlaust verk þar sem hermennirnir eru hundeltir af blóðþyrstum heimamönnum þar sem fremst fer í flokki valkyrjan ósigrandi Etain. Gellan sú er svo svakaleg að þeir sem til þekkja telja eins gott fyrir þá sem hún eltist við að skera sig bara sjálfir á háls til þess að spara sjálfum sér erfiði og óþægindi.

Neil Marshall er sprækur leikstjóri sem hefur gert alveg ágætar spennumyndir með hryllingsívafi (Dog Soldiers, The Descent, Doomsday) og í Centurion notar hann ýmislegt úr fyrri myndum sínum. Bardagaatriðin eru “splatter” þar sem blóðið sullast og spýtist í allar áttir og ef hausar fjúka ekki af mönnum undan sverðalögum og axasveiflum þá beinlínis splundrast þeir bara þannig að meðferðin á blessuðum Rómverjunum er ekkert ósvipuð því sem stelpugreyin sem villtust í hellinn í The Descent máttu þola.

Michael Fassbender er ofboðslega traustur leikari og einhver tilgerðarlausasti töffari sem sést hefur í bíó lengi. Hann var fínn í hinni vanmetnu hryllingsmynd Eden Lake, frábær í Inglorious Basterds og klikkar ekki í hlutverki Quintusar. Topp maður alveg hreint. Dominic West er fjallbrattur og sjarmerandi sem Virilius og það gustar af Olgu Kurylenko, sem er töff, kynþokkafull, snarbrjáluð og banvæn Etain.

Marshall eyðir ekki miklum tíma í kjaftæði og vesen. Myndin byrjar með látum og heldur dampi út í gegn en samt nær maður að kynnast hermönnunum ágætlega þannig að manni er nú ekki sama um þá alla þegar þeir mæta spjótsoddi Etain. Marshall er hins vegar ekkert ýkja frumlegur og fetar býsna gamalkunnar og klysjulegar slóðir í handritinu en flott er þetta. Og skemmtilegt líka.