Edduverðlaunin voru veitt í annað sinn í gær að bandarískri fyrirmynd. Ýmsar spurningar hafa vaknað undanfarið um tilgang slíkrar sjálfshólssamkundu í þessu litla samfélagi okkar, enda sást það best á tilnefningunum hversu fátæklegur hópur hæfileikafólks hrærist í þessum íslenska sjóbisniss. Sama fólkið og sömu kvikmyndirnar skutu upp kollinum í nánast öllum flokkum og Friðrik Þór var svo settur á stall með Kevin Costner, Mel Gibson og Steven Spielberg og hirti öll helstu verðlaunin með einni mynd. Allt var þetta sem sagt á ameríska vísu bæðu umgjörðin og úrslitin.

Ef að líkum lætur og tillit er tekið til höfðatölu okkar Íslendinga þá munu Friðrik og Baltasar væntanlega bítast um Edduverðlaunin næstu árin og Hilmir Snær, Ingvar og Björn Jörundur skiptast á að vera besti leikarinn, þó mann renni óneitanlega í grun að Ingvar verði fastur áskrifandi að styttunum í einhver ár.

Verðlaunin eru væntanlega ekki kölluð Edda vegna þess að styttan er svo lík einhverri Eddu frænku, trúlegra er að tengingin sé sótt til Snorra Sturlusonar og nafnið sé því merkingarþrungin tengiliður við menningararfin og lifandi dæmi um hversu langt Íslendingar eru komnir í listsköpun síðan menn skrifuðu skáldsögur á beljuskinn í árdaga. Manni gæti þó dottið í hug að tengingin við Snorra sé frekar sú að Edda sé langaamma og eins og flestar svoleiðis kerlingar orðin ramkölkuð - a.m.k. fæ ég ekki séð hvað réttlætir það að frægasti Íslendingur fyrr og síðar, Björk Guðmundsdóttir, sé tilnefnd til verðlauna, sem besta leikkonan, fyrir leik í kvikmynd gerðri af taugaveikluðum og hrútleiðinlegum Dana, töluð á ensku og varla gerð fyrir íslenskt fjármagn. Hefur þetta eitthvað með fyrrnefndan skort á hæfileikafólki á Íslandi að gera? Er útflutningur á hæfileikafólki e.t.v. fjarstæður möguleiki, þar sem hæfileikavísitalan snarfalli með hverjum þeim sem fer. Björk fór og yfir tónlistarlífinu drottna Stefán Hilmarsson og undrabörnin í Skítamóral. Með fullri virðingu fyrir Björku og öllum hennar hæfileikum, þá er eitthvað bogið við þetta, það hefði verið eðlilegra að spænsk beiba hefði hlotið verðlaun fyrir leik sinn í íslenskri mynd.

Það mætti þó hugsanlega redda þessari krísu með því að verðlauna árlega þann Íslending sem bestum árangri hefur náð á erlendri grund og þau, Björk, Ólafur Jóhann, Kristján Jóhanns og Kári Stefánsson, gætu þá skipst á um að hirða styttuna. Þetta myndi verða til þess að hópur sigurvegara yrði ekki alltaf jafn einsleitur og Friðrik Þór og Ingvar þyrftu ekki alltaf að standa einir upp á sviði þegar sigurvegararnir eru hylltir.

En svona að öllu gríni slepptu þá held ég að sökum smæðar landsins, fás hæfileikafólks og almenns andleysis sé rétt að veita Edduverðlaun á svona u.þ.b. tíu ára fresti, þá verður smá endurnýjun og nýtt blóð fær tíma til að blandast kólestrólfullri eðjunni sem fyrir er. Nú þegar hafa Indriði Þorsteinsson og Þorgeir Þorgeirson verið heiðraðir fyrir brautryðjendastarf í íslenskri kvikmyndagerð og ef þetta heldur áfram á sama hraða fá þeir Hrafn Gunnlaugsson og Friðrik Þór slíkar viðurkenningar eftir fimm til sex ár.

Það eina sem kom skemmtilega á óvart í gær var að Erpur Eyvindarson var valinn besti sjónvarpsmaðurinn, en það hefur þó líka í för með sér neikvæðar hliðarverkanir, þar sem líkurnar á að drengurinn standi við orð sín og skjóti dómnefndina snarminnka.

Miðvikudaginn 15. nóvember sl. stóð leitin að Einari Erni Birgissyni sem hæst og ótti um að glæpsamlegt athæfi lægi að baki hvarfi hans stigmagnaðist. Ótrúlegur fjöldi fólks hafði komið að leitinni að Einari og almenningur fylgdist með málinu af athygli og krafan um öran og traustan fréttafluttning af framvindu mála var sterk. Það var þó síður en svo auðvelt að fylgjast með atburðarásinni, ekki síst fyrir tilstilli Internetsins, en það hefur sjálfsagt aldrei leikið jafn dramatískt hlutverk í fréttamáli á Íslandi áður. Rakalaus kjaftagangur og slúður gekk manna í millum með tölvupósti frá morgni til kvölds og útgáfurnar af málinu voru á köflum orðnar ansi margar og mis reyfarakenndar og uppruni sumra sagnanna eru öllum hulin ráðgáta þ.á.m. lögregu og leitarfólki, en engin þarf að efast um það að þessi ótrúlegi kjaftagangur á Netinu hefur síst verið til þess að bæta líðan aðstandenda og vina Einars sem biðu milli vonar og ótta, en ein kjaftasagan af líkfundi í Grindavík komst í loftið á einhverri útvarpsstöðinni á miðvikudagseftirmiðdegi, mörgum klukkustundum áður en Einar fannst.

Fréttahaukar voru út um allt að reyna að greina staðreyndir frá bulli, enda skylda fréttamiðla að reyna að birta jafnóðum staðreyndir í slíkum hvirfilbyl kjaftasagna sem geysaði á miðvikudaginn. Fréttaþyrstir og forvitnir Íslendingar sátu við tölvur sínar heima og að heiman, fengu hrúgur af kenningum í tölvupósti og skutust þá jafnharðann inn á netmiðlana til að reyna að fá sannleiksgildi skáldskaparins staðfest.

Þegar atburðir gerast jafn hratt og þarna eiga prentmiðlar og sjónvörp lítinn séns, útvarp og Netið eiga völlinn og staða netmiðlanna er óneitanlega sterk. Vísir.is og Mbl.is gera út á það að vera fyrstir með fréttirnar og flutningur þeirra af tíðindum var ör á miðvikudaginn, en samt var það Pressan á Strikinu sem tók afgerandi forystu og tókst með fáum og markvissum fréttum að leiða daginn.

Aðsókn að öllum þessum miðlum var vitaskuld með mesta móti á miðvikudaginn og fréttaþyrstir lesendur fundu fyrir því að aðgangur að netmiðlunum var tregari en gengur og gerist. Sérstaklega þótti Narfa Vísir.is erfiður viðureignar og þegar lesa átti lengra kom yfirleitt auð síða. Þar fyrir utan vörpuðu fréttirnar yfirleitt engu sérstöku ljósi á málið og þegar dró til tíðinda var Vísir.is ekki að sýna neina sérstaka tilburði umfram aðra, auk þess sem undarleg ritskoðun skaut upp kollinum þar og þessi heimasíða DV kaus að nafngreina ekki Atla Helgason, eins og móðurskipið DV gerði og Pressa Hrafns Jökulssonar hafði gert kvöldið áður. Þessi tepruskapur kom mönnum spánskt fyrir sjónir, þar sem nafn hins grunaða var á allra vitorði og hafði verið í umræðunni hjá þeim gífurlega fjölda fólks sem þátt tók í leitinni að Einari Erni nánast frá upphafi. Þar fyrir utan hafa miðlar undir merkjum FF ekki hikað við það, hingað til, að birta nöfn manna með réttarstöðu grunaðs manns og er þá skemmst að minnast mynd- og nafnbirtingar hins alræmda tannlæknis í stóra dópmálinu. Þá birtingu varði Óli Björn Kárason með kjafti og klóm, enda ekkert athugavert við hana, og DV hélt sínu striki og birti nafn Atla og mynd af honum á baksíðu á miðvikudeginum.

Vísir.is var með sömu frétt á forsíðu sinni, að vísu aðeins breytta, þar á bæ virtust menn hafa fengið ráðrúm til að þurrka út delluna í EIR og rt um að Atli hefði farið með lögreglu um nóttina í árangurslausa leit að líki Einars. Þetta slapp hins vegar í prentsmiðjuna. Gott og vel, leiðréttingar á rugli hljóta alltaf að vera af hinu góða. Hitt var undarlegra að nafn Atla birtist í frétt Vísis.is um stund en hvarf skyndilega og Atli varð "meðeigandinn", eins og margir kæmu til greina, það sem eftir lifði dags.

Þeir sem vildu fá traustar upplýsingar sem snertu málið, leituðu á náðir Pressunnar og gengu afrit af fréttum Pressunnar og tenglar sem vísuðu á fréttirnar í tölvupósti út um allar trissur. Til Moggans sneru menn sér svo þegar sækja átti heilagan og dauðhreinsaðan sannleikan og einhvers staðar á milli var Vísir.is með sinn "öfluga fréttaflutning" og tregan netaðgang. Það er undarlegt að menn þar á bæ berji sér svo á brjóst og telji brennandi áhuga almennings á fréttum, sem eru efst á baugi, hverju sinni, vera einhvern sérstakan gæðastimpil á störf sín eða raunhæfan mælikvarða á vinsældir.

Þennan dag leitaði almenningur upplýsinga á öllum miðlum og fáir telja Vísi.is hafa riðið sérstaklega feitum hesti á miðvikudaginn. Það breytir því þó sem betur fer ekki að reglulega gerist eitthvað sem allir verða að fylgjast með. Jörð skelfur, eldur gýs og ógæfumenn bana kunningjum sínum, og þá er auðvitað best að vera sporgöngumaður annarra og belgja sig svo út af eigin ágæti eftirá.