Þegar ég var rómantískt fífl taldi ég vinstrimenn vera leðurjakkatöffara og hægrimenn jakkafatanörda. Vinstrimenn eiga nefnilega að vera kjaftforir, sókndjarfir hugsjónamenn sem veitast stöðugt að pervisnum og uppskrúfuðum hægrimönnunum. Þessi tálsýn er nú endanlega horfin, nema auðvitað að það sé hægt að næla fálkaorðu í leðurjakka.

Uppáhaldstöffararnir mínir voru allaballarnir Svavar Gestsson og Ólafur Ragnar Grímsson, flugmælskir og vígreifir refsivendir auðvaldsins, sem gátu kastað af sér hinni yfirborðskenndu og fölsku kurteisi pólitíkusanna þegar íhaldið gekk of langt í ögrunum sínum. Þá var sko gripið til stóru orðanna og kýlt í allar áttir oftar en ekki fyrir neðan beltisstað. "Skítlegt eðli", "do you feel lucky Dabbi", "don´t mess with me punk", o.s.frv. Hvar værum við stödd ef við hefðum ekki haft slíka slagsmálahunda í fremstu víglínu? Trúlega þar sem við erum í dag, enda virðist framlag þeirra einskis virði þegar upp er staðið.

Það vakti nokkra athygli þegar forseti vor veitti Svavari Gestssyni, sendiherra og fyrrverandi stjórnmálatöffara, fálkaorðuna. Ólafur hefur auðvitað gengið í gegnum slíkan hreinsunareld að flest afrek hans á vígvelli stjórnmálanna hafa fallið í gleymskunar dá, þrátt fyrir að ótal sjálfskipaðir ævisöguritarar hans úr röðum sjálfstæðismanna hafi reynt að halda gunnfána hans á lofti. Um Svavar gegnir hins vegar öðru máli. Manni fannst hann enn svolítið töff, enda maðurinn bara stríðsfangi Davíðs og Halldórs í Kanada. Þessi blekking hvarf síðan endanlega þegar æskuhetjurnar mínar voru saman komnar á Bessastöðum á 17. júní. Gamlir jaxlar innlimaðir í flókinn svikavef auðvaldsins. Vef sem er ofinn úr kreddum, hefðum og uppskrúfuðu snobbi. Djöfulsins bömmer! Er hægt að trúa á hugsjónirnar til vinstri og drauminn um bræðralag og jafnrétti öllum til handa þegar andlegir leiðtogar manns setjast í helgan stein á miðjum aldri og ganga beina á árshátíðum hefðarveldisins. Pjáturkallar skreyttir orðum sem lengi má deila um hvort þeir geti borið með réttu.

Þessar orðuveitingar eru nefnilega komnar að lokum tilgerðarlegu blindgötunnar sem þær hafa ráfað eftir í gegnum árin. Hvernig getum við hin, sem aldrei nennum að lyfta litlaputta til að hjálpa náunganum, borið virðingu fyrir þessum heiðursmerkjum, þegar þeim er dritað á víxl á alvöru hvunndagshetjur sem stofna lífi og limum í hættu fyrir náungann, listamanna sem rembast við að auðga menningu okkar og reyna að blása okkur einhverjum andskotanum í brjóst og svo skylduræknum skrifstofublókum og pólitíkusum sem eyða starfsævinni í að ota eigin tota á fullum launum frá ríkinu?? Fyrst Svavar Gestsson fær stórriddarakross fyrir störf sín í opinbera þágu, af hverju kom þá aldrei til tals að t.d. ég bensínafgreiðslumaðurinn Þórarinn Þórarinsson fengi fálkaorðu fyrir áralangt og óeigingjarnt framlag mitt til samgöngumála?

Er ekki ráð að veita alvöru afreksfólki orður, þannig að við plebbarnir getum borið virðingu bæði fyrir heiðursmerkjunum og þeim sem hljóta þau. Bjúrókrötunum og uppgjafastjórnmálamönnum er svo bara hægt að hygla með gullúri og tuttuguogfimmþúsundkróna tékka með þökkum fyrir vel unnin störf í eigin þágu (aðallega) og ríkisins.

Viðreisnarstjórnin féll í alþingiskosningum 13. júní 1971. Ólafur Jóhannesson myndaði ríkisstjórn í kjölfarið og Framsóknarflokkurinn hefur setið í ríkisstjórn allar götur síðan, með örfáum undantekningum. Ég er nú bara að rifja þetta upp núna af því ég fæddist þennan sólskinsdag fyrir 30 árum og sökum nafns míns og fæðingardags hefur það loðað við mig að ég sé bæði framsóknarmaður og lukkudýr þess flokks. Afi minn og nafni var nefnilega þingmaður Framsóknarflokksins í Reykjavík á þessum árum og var auk þess ritstjóri Tímans áratugum saman. Ekki ætla ég nú að fara að barma mér yfir því að Tíma-Tóti hafi verið afi minn, enda tel ég mig einstaklega lánsaman að hafa fengið að njóta ástar hans, visku og leiðsagnar.

Afaláni mínu fylgdi þó sá böggull að ég hef ætíð verið stimplaður framsóknarmaður (ekki síst þar sem fróðir menn telja framsóknarmennsku vera arfgengan veirusjúkdóm sem ekki sé hægt að lækna) og ég var varla byrjaður að ganga þegar Félag ungra framsóknarmanna byrjaði að senda mér 10 happadrættismiða fyrir hver jól. Þannig að það er e.t.v. eitthvað til í því að menn fæðist inn í Framsóknarflokkinn í stað þess að ganga í hann. Gott og blessað, afi var kátur þann 13. júní 1971 og ég er nokkuð brattur í dag og Framsóknarflokkurinn ætti auðvitað að vera það líka, en þó held ég að okkur báðum væri hollt að fara í smá naflaskoðun og íhuga framtíð okkar í ljósi fortíðarinnar og stöðu okkar í nútímanum.

Ég hef nú loks náð þeim aldri að það getur talist eðlilegt að gleypa geðdeyfðarlyf með heilsutvennunni á morgnana og ég þarf ekkert að skammast mín fyrir að eiga í alls konar krísum og þurfa að leita mér ráðgjafar hjá sálfræðingum, geðlæknum, heimilislæknum og öðrum sérfræðingum. Nú er semsagt tími til kominn að setja upp fas hins ráðsetta manns, draga úr sukki og ólifnaði, synda, drekka vatn og stuðla að bættri líðan og betri lífslíkum. Og er ekki tímabært að Framsóknarflokkurinn geri slíkt hið sama á þessum tímamótum? Flokkurinn hafði verið í stjórnarandstöðu í tæp 12 ár þegar viðreisnarstjórnin féll og síðan þá hefur hann meira og minna verið í stjórn í 30 ár með þeim afleiðingum að alls konar fólk úti í bæ hefur gert mig persónulega ábyrgan fyrir fiskveiðistjórnunarkerfinu, verðtryggingunni, gengisfellingum, verðbólgum, misheppnaðri loðdýrarækt, fiskeldi, sukki Sambandsins og ég veit ekki hvað og hvað.

Framsóknarflokkurinn og hans mál eru mér auðvitað með öllu óviðkomandi en þar sem ég heiti Þórarinn Þórarinsson, hef ég þurft að þola háð og spott í 30 ár. Sú bölvun hefur t.d. ætíð fylgt mér að ég hef tilhneigingu til að falla fyrir íhaldsstelpum og því jafnan verið illa séður sem tengdasonur. Ég veit að það veldur tengdaforeldrum mínum endalausum andvökum að þau skuli sitja uppi með mig og að dóttir þeirra hafi eignast með mér tvö "framsóknar-veirusjúk" börn. En þrátt fyrir allt þetta er ég sem sagt ekki framsóknarmaður, en þar sem ég vil flokknum auðvitað allt hið besta þá ráðlegg ég honum, af heilum hug, að taka nú töflur, vakna fyrr á morgnana, fara í sund og tala við sálfræðing. Annars held ég að hugtakið "ungir framsóknarmenn" hljóti að tilheyra sögunni fyrr en margan grunar og þá er stutt í endalokin.

Ég hef að vísu ákveðnar grunsemdir um að unga framsóknarfólkið í dag sé eldgamalt og eina leið þess til að öðlast æsku á ný sé að kasta af sér klafa hagsmunapots og fyrirgreiðslupólitíkur sem hefur gert það að verkum að Framsóknarflokkurinn virkar (og er ef til vill) spilltari og rotnari en Sjálfstæðisflokkurinn. Svo fer það auðvitað ekki ungu fólki með alvöru hugsjónir að vera taglhnýtingar Sjálfstæðisflokksins. Það var meira að segja vinstri slagsíða í Framsóknarflokknum hans afa og sá gamli sagði mér oft að það mætti oftast finna sér betri samstarfsaðila en íhaldið.

Óska Framsókn alls hins besta á þessum tímamótum.