Þegar ég var rómantískt fífl taldi ég vinstrimenn vera leðurjakkatöffara og hægrimenn jakkafatanörda. Vinstrimenn eiga nefnilega að vera kjaftforir, sókndjarfir hugsjónamenn sem veitast stöðugt að pervisnum og uppskrúfuðum hægrimönnunum. Þessi tálsýn er nú endanlega horfin, nema auðvitað að það sé hægt að næla fálkaorðu í leðurjakka.

Uppáhaldstöffararnir mínir voru allaballarnir Svavar Gestsson og Ólafur Ragnar Grímsson, flugmælskir og vígreifir refsivendir auðvaldsins, sem gátu kastað af sér hinni yfirborðskenndu og fölsku kurteisi pólitíkusanna þegar íhaldið gekk of langt í ögrunum sínum. Þá var sko gripið til stóru orðanna og kýlt í allar áttir oftar en ekki fyrir neðan beltisstað. "Skítlegt eðli", "do you feel lucky Dabbi", "don´t mess with me punk", o.s.frv. Hvar værum við stödd ef við hefðum ekki haft slíka slagsmálahunda í fremstu víglínu? Trúlega þar sem við erum í dag, enda virðist framlag þeirra einskis virði þegar upp er staðið.

Það vakti nokkra athygli þegar forseti vor veitti Svavari Gestssyni, sendiherra og fyrrverandi stjórnmálatöffara, fálkaorðuna. Ólafur hefur auðvitað gengið í gegnum slíkan hreinsunareld að flest afrek hans á vígvelli stjórnmálanna hafa fallið í gleymskunar dá, þrátt fyrir að ótal sjálfskipaðir ævisöguritarar hans úr röðum sjálfstæðismanna hafi reynt að halda gunnfána hans á lofti. Um Svavar gegnir hins vegar öðru máli. Manni fannst hann enn svolítið töff, enda maðurinn bara stríðsfangi Davíðs og Halldórs í Kanada. Þessi blekking hvarf síðan endanlega þegar æskuhetjurnar mínar voru saman komnar á Bessastöðum á 17. júní. Gamlir jaxlar innlimaðir í flókinn svikavef auðvaldsins. Vef sem er ofinn úr kreddum, hefðum og uppskrúfuðu snobbi. Djöfulsins bömmer! Er hægt að trúa á hugsjónirnar til vinstri og drauminn um bræðralag og jafnrétti öllum til handa þegar andlegir leiðtogar manns setjast í helgan stein á miðjum aldri og ganga beina á árshátíðum hefðarveldisins. Pjáturkallar skreyttir orðum sem lengi má deila um hvort þeir geti borið með réttu.

Þessar orðuveitingar eru nefnilega komnar að lokum tilgerðarlegu blindgötunnar sem þær hafa ráfað eftir í gegnum árin. Hvernig getum við hin, sem aldrei nennum að lyfta litlaputta til að hjálpa náunganum, borið virðingu fyrir þessum heiðursmerkjum, þegar þeim er dritað á víxl á alvöru hvunndagshetjur sem stofna lífi og limum í hættu fyrir náungann, listamanna sem rembast við að auðga menningu okkar og reyna að blása okkur einhverjum andskotanum í brjóst og svo skylduræknum skrifstofublókum og pólitíkusum sem eyða starfsævinni í að ota eigin tota á fullum launum frá ríkinu?? Fyrst Svavar Gestsson fær stórriddarakross fyrir störf sín í opinbera þágu, af hverju kom þá aldrei til tals að t.d. ég bensínafgreiðslumaðurinn Þórarinn Þórarinsson fengi fálkaorðu fyrir áralangt og óeigingjarnt framlag mitt til samgöngumála?

Er ekki ráð að veita alvöru afreksfólki orður, þannig að við plebbarnir getum borið virðingu bæði fyrir heiðursmerkjunum og þeim sem hljóta þau. Bjúrókrötunum og uppgjafastjórnmálamönnum er svo bara hægt að hygla með gullúri og tuttuguogfimmþúsundkróna tékka með þökkum fyrir vel unnin störf í eigin þágu (aðallega) og ríkisins.

| 20:35 |