birt á www.strik.is/pressan

Þessi þunglyndispistill er ekki skrifaður í vefritið Múrinn (þó ég sé geðstirt ungmenni) og nota bene ekki heldur í Kreml (þó ég geti stundum verið svaka sniðugur). Þetta er bara vikuskammtur af nöldri fyrir Pressuna og þess vegna get ég setið rólegur í gamla leðurjakkanum mínum á meðan ég skrifa og læt mig dreyma um að verða einhverntíma alvöru blaðamaður eins og Gunnar Smári, Karl Th. og Hrafn Jökuls. Ég hef að vísu, hingað til, bara talið mig í góðum málum hvað atvinnu og klæðaburð
snertir, en ef eitthvað er að marka græna múrinn til vinstri er ég á skelfilegum villigötum.

Ég kaus víst Vinstri græna í síðustu kosningum, aðallega af því ég fíla Steingrím J. og trúi því að Ögmundur sé alvöru mannvinur og meini það sem hann segir. Ég var að vísu pínu skúffaður út í þá fyrir að hafa eyðilagt drauminn um sameinaða vinstrimenn, en það er löngu fyrirgefið enda þarf maður að vera sturlað fífl í spennitreyju til þess að geta látið sér detta það í hug að vinstrimenn geti staðið sameinaðir. Öll svín eru jöfn og allt það.
Vinstrið er grænt

Jæja. Hvað með það, grænt var það og til vinstri, það hlaut að duga. Grímurnar tvær runnu svo hægt og rólega á mig þegar ég komst að því að flokkurinn er á móti mannlegu eðli. A.m.k. mínu mannlega eðli og vill bókstaflega banna allt, mér dettur að vísu bara klám í hug, eins og er, en það er örugglega fullt annað sem mér er kært sem á að banna. O.k. ég var semsagt allt í einu orðinn áhugamaður um einstaklingsfrelsi og var satt að segja svolítið brugðið í fyrstu, vegna þess að fyrr plokka ég úr mér augun en ég gengst við því að vera sjálfstæðismaður. Ég er nógu glötuð týpa fyrir.

Ég hélt mig því við vaðmálskommana, enda átti ég bágt með að trúa því að ég væri orðinn svo slappur að ég hefði bæði kosið vitlausan forseta og vitlausan stjórnmálaflokk nánast á einu kjörtímabili. Ég fékk það hins vegar staðfest á Múrnum nýlega að ég er pólitískt viðundur og á trúlega jafnlitla samleið með gleðiboltunum á Múrnum og sjálfumglöðum kapítalistunum sem eru víst bæði andríkir og frjálsir.

Hver sýndi mér ljósið? Einhver kverúlant sem vildi með litlu greinarkorni kenna fólki að nota Múrinn (vefrit sem er að vísu svo "basic" að hann er e.k. dreifirit (flyer) á Netinu og ef fólk getur ekki lesið Múrinn hjálparlaust er nánast engin hætta á að það sé með nettengingu á annað borð). Þessi brandarakall vildi greinilega hafa einhvern "hipp" inngang að Múrslyklinum sínum og notaði tækifærið til að hreyta ónotum í Kremlverja. Mér er svo sem andskotans sama um það, þó þessir Kremlverjar virðist upp til hópa prýðismenn, sem hafa m.a.s. splæst á mig bjór. Manngarmurinn fór hins vegar aveg með það þegar hann fór að veitast að flottustu blaðamönnum landsins og draga hæfileika þeirra í efa af því að þeir eiga "snjáða leðurjakka". Kom on!

Steríótýpur svartmálaðar á múrinn

Allar stéttir verða auðvitað að þola það að vera flokkaðar eftir steríótýpum; tannlæknar eru sadistar, læknar kunna ekki að skrifa, nektardansmeyjar eru hórur, glæpamenn eru brúnaþungir og órakaðir, Múrverjar njóta ekki kvenhylli (segir Kreml) og blaðamenn, síðast en ekki síst, eru síreykjandi, drykkfeldir kaffisvelgir sem ganga í gallabuxum og leðurjökkum. Þessi steríótýpíska útlitspæling hefur auðvitað ekkert með það að gera hvort fólk kunni til verka og sinni starfi sínu vel, enda hafa þessir þrír leðurjakkatöffarar löngu sannað sig sem frábærir fjölmiðlamenn (nenni ekki að nefna dæmi en þau eru mýmörg) og þessi leðurjakkakenning er algjörlega misheppnuð og í besta falli barnaleg. Annars hef ég ekki séð Gunnar Smára í sjónvarpinu í nokkra mánuði í leðurjakkanum sínum, ekki Karl Th. heldur og Hrafn hefur spókað sig svolítð án leðurjakkans líka, auk þess sem leðurjakkinn hans Hrafns ekki snjáður, enda keyptur í Berlín sl. haust.

Ég á mér draum

Í fullkomnum heimi, frá mínum bæjardyrum séð a.m.k., væru allir alvörublaðamenn í jakkafötum, með losaralegt bindi og hatt, svona eins og í gamla daga þegar bíómyndir voru svart/hvítar og Gunnar Gunnarsson skriafði skáldsögur og vaðmálskommar höfðu eitthvað til að trúa á. Ef ég mætti klæða mig þannig án þess að það yrði híað á mig myndi ég örugglega skrifa betur og ganga harðar fram í fréttaöflun. Ég sætti mig hins vegar fyllilega við nútímann og klæði mig í gallabuxur og leðurjakka af því mér finnst best að vera þannig til fara, svo tek ég auðvitað Gunnar Smára, Karl Th. og Hrafn mér til fyrirmyndar að öðru leyti, en ég gæti þó hugsanlega orðið betri blaðamaður en þeir vegna þess að mágur minn keypti leðurjakkann minn notaðan í Amsterdam, fóðrið er allt rifið, vasarnir götóttir og fyrri eigandi gæti hafa verið morðingi eða melludólgur.

Ódýrar lausnir á stórkostlegum vandamálum hafa alltaf verið mér að skapi og þar sem ég er krónískur aumingi sem á við þunglyndi, einbeitingarskort og síþreytu að etja taldi ég mig hafa himinn höndum tekið þegar orkudrykkurinn Magic kom á markað fyrir nokkrum árum. Kók og kaffi í lítravís, daglega, rétt dugði til að halda mér uppistandandi, en þetta var víst svarið; eitthvað sull með koffeini, sykri og einhverju sem heitir gúarana. Áður hafði ég reynt og gefist upp á gingsengi og koffeinpillum, en batt samt miklar vonir við orkubruggið. Og svo var byrjað að þamba og ekkert gerðist. Það sem ég taldi vera kjarnorkudrykk í anda Gaulverjabæinga gerði minna gagn en kranavatn. Svo kom X-Orka, Rauður tuddi, HIV með smokki og ég veit ekki hvað og hvað og ég drakk þetta, sjálfum mér til óbóta, en tilvera mín hélt áfram að vera óslitin Þyrnirósarblundur.

Ég missti trúnna og ákvað að sturlast eins og Nietzsche forðum - ekkert annað að gera. Orkudrykkirnir virkuðu ekki, gingsengið ekki heldur og svo dó bara Hr. Herbalife á besta aldri í rúminu sínu heima í Kaliforníu og minnst sannfærandi næringafræðingur í heimi, Dr. Jón Óttar Ragnarsson, hristi bara hausinn, sagðist bugaður af sorg og hélt svo áfram að plögga helvítis duftið sem drap goðið hans. Nei takk. Kók, kaffi, magasár og þunglyndi frekar en eltingarleik við endalaust úthald og eilífa æsku.

Menn hafa stundum komið að máli við mig þar sem ég stari ofan í tjörusvarta spegilmynd tilveru minnar ofan í kaffibollanum. Þeir stappa í mig stálinu og segja mér að éta einhverja prótíngrauta og "Rip Fuel". Þetta er víst það sem heldur vaxtaræktartröllunum gangandi og ku innihalda amfetamín sem heitir efidrín. Það er magnað og hlýtur að virka, en ég er bara of mikill nörd til að geta lagt mér þetta til munns vegna þess að ég þekkti einu sinnni vaxtaræktarbolta sem ók í skjóli myrkurs upp á Vatnsenda og keypti fullan poka af getnaðarvarnarpillum og veðhlaupahestasterum. Þetta átti víst að gera hann voða flottan en það sprakk bara í honum maginn og hann fékk brjóst. Við skulum bara segja að ég sé hjátrúarfullur og hræðist allt sem þessir nútíma Herkúlesar nota til að byggja sig upp.

Ég hef hins vegar, í gegnum árin, öðlast tröllatrú á geðlyfjum og samtalsmeðferðum, enda eru náttúrulega þunglyndi, komplexar og hugarangur þeir krossar sem við hinir hugsandi menn verðum að burðast með. Samt verð ég að setja stórt spurningamerki við nýjustu undralausnina í fljótandi formi, en ég heyrði það í Kastljósinu um daginn að bráðum verði einhverjir "gleðidrykkir" settir á markað. Hugsunin að baki þessu er víst sú sama og er á bak við orkudrykkina, með koffeininu og gúaranainu, nema nú verður þetta bara stútfullt af prósakki. Frábært! Hvað eru þessi fávitar alltaf að finna upp hjólið aftur og aftur? Gleðidrykkurinn hefur verið til frá örófi alda, eða hefur enginn heyrt um áfengi sem er eins og ósturlaði hagyrðingurinn Hómer Simpson segir, orsök og lausn allra vandamála í lífinu. "To alcohol! The cause of, and solution to, all of life's problems."

Orkudrykkirnir eru gagnslaust hland og gleðidrykkirnir verða það sennilega líka. Ég kýs að sturlast dauðþreyttur og lífhræddur í guðlausa heiminum mínum, með kók, kaffi og brennivín til að halla mér að, frekar en þessa andskotans fljótandi hjáguði í niðursuðudósunum.

Tvöfaldan prósakk í kók með sítrónusneið, takk.

Í Tinnabókunum eiga rottur það til að yfirgefa sökkvandi skip. Á Íslandi á fólk það til að bregðast við sviknum loforðum forsætisráðherra með því að drekka sig fullt, æla á Austurstrætið, berja náungann (helst til ólífis), vanrækja börnin sín og reyna að fá að klípa í brjóstin á eistneskum traktorsgröfustýrum með því að flagga framan í þær gengisföllnum 500 köllum. Eru rottur kannski menn, eins og skáldið spurði? Ég held það, sérstaklega vér Íslendingar, sem sést best á því að við fögnum óverðskulduðu sjálfstæði okkar með því að berja útlendinga vegna þess að þeir gætu fengið þá geðveiku grillu í höfuðið að hér sé gott að búa.

Andleg og veraldleg kreppa

Þessi nýfundni rasismi er auðvitað eldgamalt fyrirbæri og er sennilega ekki einu sinni alvöru rasismi bara gamaldags íslensk heimska. Rasisminn er heldur ekki eina félagslega vandamálið sem hefur skyndilega tútnað út eins og púki á fjósbita hérna. Það er nefnilega allt að fara til andskotans og fyrir þá sem ekki vita það þá fylgir félagslegi kreppudraugurinn alltaf hinum kreppudraugnum. Rottueðlið okkar hefur nefnilega kveikt á perunni og við finnum það í beinunum og blóðinu að það er að koma kreppa. Eðlisávísunin er svo sterk að við erum hætt að taka mark á "King Rat", sem eltir enn sveran góðærishalann og vill ekki horfast í augu við staðreyndir. Hann þarf ekki einu sinni að horfast í augu við staðreyndir, bara kíkja út um gluggann á gamla fangelsinu og horfa yfir miðbæinn. Tryllt og óróleg rottuhegðun þegnanna er traustari mælikvarði á ástand efnahagsmála en nokkur þjóðhagsspá og seðlabankavissa. "You blew it Dabbi, og þú getur bölvað þér upp á að við ætlum að vera draugfull að slást á meðan góðæristimburmennirnir berja þig í hausinn". Honum er þó sjálfsagt sléttsama, við þegjum a.m.k. á meðan.

Alls staðar verða vondir að vera

Ingibjörgu Sólrúnu er hins vegar ekki sama, við setjum nefnilega ljótan blett á borgina hennar á meðan. Sólveigu Pétursdóttur er ekki heldur sama vegna þess að þegar við drepum hvort annað, benda allir á hana og segja: "hún gerðiða". Vond pólitík. Langa, mjóa þreytta varðstjóranum er heldur ekki sama, enda löggurnar hans illa launaðar, allt of fáar og mega ekki vera að því að banna okkur að míga á Alþingi og MR, þurfa sjálfsagt líka að míga utan í eitthvað. Höfuðborginni hnignar! Hvað skal taka til bragðs? Jú, lausnin er einföld. 101 fólkið fær að lepja á Astró og Apótekinu. Hitt pakkið getur bara drukkið heima hjá sér, þ.e.a.s. í sínu póstnúmeri. Geiri á að fara með klámið í iðnaðarhverfin, enda er hann ekki í veitingabransanum, heldur iðnaði. Allt verður gott. Borginni er borgið og viðskiptavinum Eymundsons verður ekki boðið góðan dag með flöskubroti í smettið. Þetta fannst mér nú hálfgerð gervilausn, jafnvel svoldið ljótt að mismuna fólki eftir búsetu og þurfa að eiga það á hættu á að fá koppafeiti í fötin mín og nagla í fótinn þegar ég færi að skoða berar stelpur. En svo álpaðist ég á þennan líka fína hvefispöbb í Kópavogi, sem var meira að segja svo fínn að hann lét mig, Vesturbæinginn, greiða fyrir aðganginn. Magnað hvað þetta söbörbíupakk er stórt upp á sig.

Alltaf sama sagan... og þó

Inni logaði auðvitað allt í illdeilum og almennri fávisku - rétt eins og á skemmtistöðum í miðbæ Reykjavíkur. En þegar betur var að gáð var þetta þó ekki alveg eins; þarna virtust allir þekkja alla og deilurnar voru fjölskyldu- og vinaerjur. Flestir voru Kópavogsbúar nema tvær stigagangakellingar úr Breiðholtinu sem töluðu ákafar um þann draum sinn að flytja í Kópavoginn. Og þá sá ég snilldina. Löggan þarf aldrei að fara í heimahús að stöðva ofbeldi og læti - hún gengur bara að pakkinu vísu á hverfispöbbnum. (Þetta er að vísu bara snilldarheimspekin á bak við Keisarann sáluga sem nokkrir pervisnir nágrannar föttuðu ekki). Allir eru á sínum stað og úthverfafíflin þurfa ekki að slást við 101 fíflin.

Hitler reisti veggi og smalaði í gettó, en við höfum bara gamaldags íslenskar rotturéttir, drögum liðið í dilka og þéttriðið net hverfispöbba heldur 101 Reykjavík hreinni (þ.e. eins hreinni og hún getur orðið á meðan fólk þarf að þvælast þar á annað borð). Kópavogslöggan sér um Kópavogsliðið (og Breiðholtið, og sneið af Grafarvoginum). Þessi eini þarna í Mosó tekur Kjalarnesið, Mosó og aðra sneið af Grafarvogi og þreytti kallinn með skeggið græjar miðbæjarrotturnar. Þetta er magnað!

Ég mun framvegis leggja mitt af mörkum og lepja mitt öl í strætóskýli við Hofsvallagötu, enda höfum við allt til alls í Vesturbænum og þurfum ekkert á ykkur hinum að halda. Skál úr 107!

p.s. Ég biðst velvirðingar á lengd pistilsins en Prósakk féll niður í síðustu viku vegna þunglyndis og samkvæmt læknisráði var skammturinn tvöfaldaður.