 |
| 
| 
| 
| 
| 
| 
| 
|
Blaðamenn og leðurjakkar
Föstudagur, 27. júlí 2001
Þessi þunglyndispistill er ekki skrifaður í vefritið Múrinn (þó ég sé geðstirt ungmenni) og nota bene ekki heldur í Kreml (þó ég geti stundum verið svaka sniðugur). Þetta er bara vikuskammtur af nöldri fyrir Pressuna og þess vegna get ég setið rólegur í gamla leðurjakkanum mínum á meðan ég skrifa og læt mig dreyma um að verða einhverntíma alvöru blaðamaður eins og Gunnar Smári, Karl Th. og Hrafn Jökuls. Ég hef að vísu, hingað til, bara talið mig í góðum málum hvað atvinnu og klæðaburð Ég kaus víst Vinstri græna í síðustu kosningum, aðallega af því ég fíla Steingrím J. og trúi því að Ögmundur sé alvöru mannvinur og meini það sem hann segir. Ég var að vísu pínu skúffaður út í þá fyrir að hafa eyðilagt drauminn um sameinaða vinstrimenn, en það er löngu fyrirgefið enda þarf maður að vera sturlað fífl í spennitreyju til þess að geta látið sér detta það í hug að vinstrimenn geti staðið sameinaðir. Öll svín eru jöfn og allt það. Jæja. Hvað með það, grænt var það og til vinstri, það hlaut að duga. Grímurnar tvær runnu svo hægt og rólega á mig þegar ég komst að því að flokkurinn er á móti mannlegu eðli. A.m.k. mínu mannlega eðli og vill bókstaflega banna allt, mér dettur að vísu bara klám í hug, eins og er, en það er örugglega fullt annað sem mér er kært sem á að banna. O.k. ég var semsagt allt í einu orðinn áhugamaður um einstaklingsfrelsi og var satt að segja svolítið brugðið í fyrstu, vegna þess að fyrr plokka ég úr mér augun en ég gengst við því að vera sjálfstæðismaður. Ég er nógu glötuð týpa fyrir. Ég hélt mig því við vaðmálskommana, enda átti ég bágt með að trúa því að ég væri orðinn svo slappur að ég hefði bæði kosið vitlausan forseta og vitlausan stjórnmálaflokk nánast á einu kjörtímabili. Ég fékk það hins vegar staðfest á Múrnum nýlega að ég er pólitískt viðundur og á trúlega jafnlitla samleið með gleðiboltunum á Múrnum og sjálfumglöðum kapítalistunum sem eru víst bæði andríkir og frjálsir. Hver sýndi mér ljósið? Einhver kverúlant sem vildi með litlu greinarkorni kenna fólki að nota Múrinn (vefrit sem er að vísu svo "basic" að hann er e.k. dreifirit (flyer) á Netinu og ef fólk getur ekki lesið Múrinn hjálparlaust er nánast engin hætta á að það sé með nettengingu á annað borð). Þessi brandarakall vildi greinilega hafa einhvern "hipp" inngang að Múrslyklinum sínum og notaði tækifærið til að hreyta ónotum í Kremlverja. Mér er svo sem andskotans sama um það, þó þessir Kremlverjar virðist upp til hópa prýðismenn, sem hafa m.a.s. splæst á mig bjór. Manngarmurinn fór hins vegar aveg með það þegar hann fór að veitast að flottustu blaðamönnum landsins og draga hæfileika þeirra í efa af því að þeir eiga "snjáða leðurjakka". Kom on! Steríótýpur svartmálaðar á múrinn Allar stéttir verða auðvitað að þola það að vera flokkaðar eftir steríótýpum; tannlæknar eru sadistar, læknar kunna ekki að skrifa, nektardansmeyjar eru hórur, glæpamenn eru brúnaþungir og órakaðir, Múrverjar njóta ekki kvenhylli (segir Kreml) og blaðamenn, síðast en ekki síst, eru síreykjandi, drykkfeldir kaffisvelgir sem ganga í gallabuxum og leðurjökkum. Þessi steríótýpíska útlitspæling hefur auðvitað ekkert með það að gera hvort fólk kunni til verka og sinni starfi sínu vel, enda hafa þessir þrír leðurjakkatöffarar löngu sannað sig sem frábærir fjölmiðlamenn (nenni ekki að nefna dæmi en þau eru mýmörg) og þessi leðurjakkakenning er algjörlega misheppnuð og í besta falli barnaleg. Annars hef ég ekki séð Gunnar Smára í sjónvarpinu í nokkra mánuði í leðurjakkanum sínum, ekki Karl Th. heldur og Hrafn hefur spókað sig svolítð án leðurjakkans líka, auk þess sem leðurjakkinn hans Hrafns ekki snjáður, enda keyptur í Berlín sl. haust. Ég á mér draum Í fullkomnum heimi, frá mínum bæjardyrum séð a.m.k., væru allir alvörublaðamenn í jakkafötum, með losaralegt bindi og hatt, svona eins og í gamla daga þegar bíómyndir voru svart/hvítar og Gunnar Gunnarsson skriafði skáldsögur og vaðmálskommar höfðu eitthvað til að trúa á. Ef ég mætti klæða mig þannig án þess að það yrði híað á mig myndi ég örugglega skrifa betur og ganga harðar fram í fréttaöflun. Ég sætti mig hins vegar fyllilega við nútímann og klæði mig í gallabuxur og leðurjakka af því mér finnst best að vera þannig til fara, svo tek ég auðvitað Gunnar Smára, Karl Th. og Hrafn mér til fyrirmyndar að öðru leyti, en ég gæti þó hugsanlega orðið betri blaðamaður en þeir vegna þess að mágur minn keypti leðurjakkann minn notaðan í Amsterdam, fóðrið er allt rifið, vasarnir götóttir og fyrri eigandi gæti hafa verið morðingi eða melludólgur.
|
