Tvöfaldan prósakk í kók...
Sunnudagur, 15. júlí 2001
birt á www.strik.is/pressan
Skáldheimspekingurinn
Friedrich Nietzsche gekk af göflunum
í gamla daga, enda grínlaust að vera hugsandi maður í
guðlausum
heimi. Þetta er að vísu ekkert vandamál lengur enda eru til
töfralausnir
á nánast öllum vandamálum okkar. Þegar ég verð sem
þunglyndastur
þarf ég ekki nema bara rétt að kíkja á "Sjónvarpskringluna" og
trú mín á lífið endurnýjast samstundis. Það fyrirfinnst ekki
eitt
einasta vandamál sem ekki má leysa með einhverju snilldardóti
fyrir skitnar 17.566 krónur, eða þar um bil.
Ódýrar lausnir á stórkostlegum vandamálum hafa alltaf verið
mér
að skapi og þar sem ég er krónískur aumingi sem á við
þunglyndi,
einbeitingarskort og síþreytu að etja taldi ég mig hafa himinn
höndum tekið þegar orkudrykkurinn Magic kom á markað fyrir
nokkrum
árum. Kók og kaffi í lítravís, daglega, rétt dugði til að
halda
mér uppistandandi, en þetta var víst svarið; eitthvað sull með
koffeini, sykri og einhverju sem heitir gúarana. Áður hafði ég
reynt og gefist upp á gingsengi og koffeinpillum, en batt samt
miklar vonir við orkubruggið. Og svo var byrjað að þamba og
ekkert
gerðist. Það sem ég taldi vera kjarnorkudrykk í anda
Gaulverjabæinga
gerði minna gagn en kranavatn. Svo kom X-Orka, Rauður tuddi,
HIV
með smokki og ég veit ekki hvað og hvað og ég drakk þetta,
sjálfum
mér til óbóta, en tilvera mín hélt áfram að vera óslitin
Þyrnirósarblundur.
Ég missti trúnna og ákvað að sturlast eins og Nietzsche
forðum
- ekkert annað að gera. Orkudrykkirnir virkuðu ekki,
gingsengið
ekki heldur og svo dó bara Hr. Herbalife á besta aldri í
rúminu
sínu heima í Kaliforníu og minnst sannfærandi næringafræðingur
í heimi, Dr. Jón Óttar Ragnarsson, hristi bara hausinn,
sagðist bugaður af sorg og hélt svo áfram að plögga helvítis
duftið
sem drap goðið hans. Nei takk. Kók, kaffi, magasár og
þunglyndi
frekar en eltingarleik við endalaust úthald og eilífa æsku.
Menn hafa stundum komið að máli við mig þar sem ég stari ofan
í tjörusvarta spegilmynd tilveru minnar ofan í kaffibollanum.
Þeir stappa í mig stálinu og segja mér að éta einhverja
prótíngrauta
og "Rip Fuel". Þetta er víst það sem heldur
vaxtaræktartröllunum
gangandi og ku innihalda amfetamín sem heitir efidrín. Það er
magnað og hlýtur að virka, en ég er bara of mikill nörd til að
geta lagt mér þetta til munns vegna þess að ég þekkti einu
sinnni
vaxtaræktarbolta sem ók í skjóli myrkurs upp á Vatnsenda og
keypti
fullan poka af getnaðarvarnarpillum og veðhlaupahestasterum.
Þetta
átti víst að gera hann voða flottan en það sprakk bara í honum
maginn og hann fékk brjóst. Við skulum bara segja að ég sé
hjátrúarfullur
og hræðist allt sem þessir nútíma Herkúlesar nota til að
byggja
sig upp.
Ég hef hins vegar, í gegnum árin, öðlast tröllatrú á
geðlyfjum
og samtalsmeðferðum, enda eru náttúrulega þunglyndi, komplexar
og hugarangur þeir krossar sem við hinir hugsandi menn verðum
að burðast með. Samt verð ég að setja stórt spurningamerki við
nýjustu undralausnina í fljótandi formi, en ég heyrði það í
Kastljósinu
um daginn að bráðum verði einhverjir "gleðidrykkir" settir á
markað.
Hugsunin að baki þessu er víst sú sama og er á bak við
orkudrykkina,
með koffeininu og gúaranainu, nema nú verður þetta bara
stútfullt
af prósakki. Frábært! Hvað eru þessi fávitar alltaf að finna
upp
hjólið aftur og aftur? Gleðidrykkurinn hefur verið til frá
örófi
alda, eða hefur enginn heyrt um áfengi sem er eins og
ósturlaði
hagyrðingurinn Hómer Simpson segir, orsök og lausn
allra
vandamála í lífinu. "To alcohol! The cause of, and solution
to,
all of life's problems."
Orkudrykkirnir eru gagnslaust hland og gleðidrykkirnir verða
það sennilega líka. Ég kýs að sturlast dauðþreyttur og
lífhræddur
í guðlausa heiminum mínum, með kók, kaffi og brennivín til að
halla mér að, frekar en þessa andskotans fljótandi hjáguði í
niðursuðudósunum.
Tvöfaldan prósakk í kók með sítrónusneið, takk.