Samspil raunveruleika og skáldskapar hefur einhverra hluta vegna verið mér ofarlega í huga undanfarið, að vísu á miklu skemmtilegri nótum en ég er kominn á núna. Hryðjuverkin í Bandaríkjunum trufluðu nefnilega angurværar hugleiðingar mínar um blóðsugur og rómantísk skáld og í stað þess að dásama bráðsniðugar hrollvekjur Toms Hollands um vampírulávarðinn Lord Byron er ég kominn á bólakaf í raunveruleikablandaðan skáldskap blaðamannsins Fredericks Forsyth um morðingja, málaliða, hryðjuverkamenn, gyðinga í gasklefum og síðast en ekki síst, og sem betur fer, stelpur með stór brjóst.

Forsyth var uppáhaldsrithöfundurinn minn á síðari hluta grunnskólaáranna. Pabbi gaukaði einhvern tíma að mér "Degi Sjakalans" af því ég var eitthvað að dást að nefinu á De Gaulle. Það er mér auðvitað hulin ráðgáta hvað pabbi var að láta óharðnaðan unglinginn fá bók um morðingja sem pikkar upp homma og hálsbrýtur barmfagra barónessu, allt til þess að koma kúlu í hausinn á De Gaulle. Þetta var auðvitað vel meint hjá þeim gamla enda fylgdi sögunni að þetta væri pottþétt blanda raunveruleika og skáldskapar. Fróðleikur og skemmtun í mögnuðum pakka.

Þær tvær fyrstu og bestu

Karlinn vissi hvað hann söng. Ég varð gjörsamlega hugfanginn af Sjakalanum og Forsyth var orðinn minn maður, þannig þegar ég skilaði "Degi Sjakalans" aftur í bókaskápinn tók ég "ODESSA skjölin" með mér upp í rúm og oh man, þá byrjaði fjörðið fyrst fyrir alvöru. Þetta var mergjuð saga, skáldskapur sem sækir stíft í raunveruleikann. "ODESSA skjölin" segja sögu blaðamannsins Peter Miller (ath. flottustu gaurarnir jafnt í skáldskap sem raunveruleikanum eru alltaf blaðamenn, ekki endilega í leðurjökkum, og einkaspæjarar) sem lendir fyrir tilviljun í umferðaröngþveiti (tilviljunin er morðið á JFK) og rekur því tærnar í dagbók gyðings sem lifði helförina af og í kjölfarið hefst magnaður eltingarleikur hans við rakið illmenni og stríðsglæpamann.

Dagbókarkaflinn í bókinni er skáletraður og var á sínum tíma það magnaðasta sem ég hafði komist í á prenti. Ég las hann aftur og aftur. Dolfallinn. Ekki af því ég sé tilfinningalaus skepna sem nýtur þess að lesa nákvæmar lýsingar á misþyrmingum nazista á gyðingum. Þetta var bara svo yfirþyrmandi ógeðslegt allt saman, að maður gapti í vantrú og varð að marglesa þetta. Það sem gerir það svo að verkum að "ODESSA skjölin" stendur upp úr, í minningunni, sem besta bók Forsyth er Sigi sem var sæta kærastan hans Millers. Það var eitthvað dularfullt og heillandi við hana og svo var hún með alveg rosalega stór brjóst og þau skötuhjú voru alltaf að geraða. Já, Forsyth kunni sko að skrifa fyrir gelgjur; hryllingur, spenna, mannkynssaga og blautir draumar í bland. Maðurinn var séní.

Málaliðar og hryðjuverkamenn

Eftir misheppnað tilræði við franska skörunginn með risanefið og persónulega hefnd Þjóðverjans Peters Miller á einhverri verstu skepnu helfararinnar lá beinast við að stela "Barist fyrir borgun" og "Næturgali við njósnir" frá afa. Raunveruleikatengingarnar eru ekki jafn sterkar hér en þetta eru þrusubækur. Í "Barist fyrir borgun" fer Cat Shannon fyrir málaliðahópi sem fremur valdarán í Afríkuríki, fyrir borgun auðvitað. Shannon var megatöffari reykti í sig krabbamein, svaf hjá ungu gröðu dóttur vinnuveitandans og þegar menn fóru í taugarnar á honum enduðu hausarnir á þeim í póstkössum. Magnað!

Ég man ekkert eftir söguþræðinum í "Næturgala við njósnir" sem er synd og skömm af því ég man að mér fannst hún æði þegar ég las hana. Fannst hún besta bók Forsyth og allt. Þar koma við sögu hryðjuverkamenn og alls konar hyski. Þetta var allt ótrúlega spennandi og heimurinn bjargaðist fyrir tilstilli svakalega djarfrar áætlunar sem hét, eins og bókin á frummálinu, "The Devils Alternative". Ég hef aldrei skilið afhverju hún var ekki látin heita "Kostaboð Kölska" frekar en "Næturgali við njósnir"?

Jæja, þá erum við loks komin að því afhverju Forsyth ruddist inn í rómantískar blóðsugupælingar mínar. Hann hefur nefnilega lýst því yfir, eins og fram hefur komið hér á Bókavefnum, að hann hafi fyrir 23 árum ætlað að skrifa sögu um hryðjuverkamenn sem ræna flugvél og fljúga henni á hús. Hann hætti við þar sem hann taldi að þetta væri of ótrúlegt til að lesendur myndu kaupa það og einnig þar sem það væri of auðvelt að leika þetta eftir. Little did he know. Forsyth sem var meistari í að blanda raunveruleikanum saman við skáldskap stendur nú frammi fyrir því að skáldskapur sem honum fannst of ótrúlegur er orðinn að raunveruleika. Lífið er magnað og getur, því miður, verið ótrúlegra en nokkur skáldskapur og alveg jafn ógeðslegt og hryllilegasti heilaspuni.

Raunveruleikinn er leiðinlegur án skáldskapar

Ég undirstrikaði það hér að framan að Forsyth hafi verið séní, vegna þess að hann gekk of langt með raunveruleika/skáldskaparfromúluna sína og í bókunum "The Fourth Protocol" og "Samningamaðurinn" var þetta allt orðið svo hroðalega flókið og þungt í vöfum hjá honum að í annarri hvorri bókinni var svona skrá yfir þátttakendur og leikendur; Margaret Thatcher, Ronald Reagan, Mikhail Gorbachev o.s.frv. o.s.frv. Þar fyrir utan var það greinilegt á "The Fourth Protocol" að Forsyth var kominn í hring og rússneski morðinginn (Pierce Brosnan lék hann í vondri bíómynd sem gerð var eftir sögunni) í bókinni var ansi keimlíkur Sjakalanum; pikkaði upp homma sem hann lét skjóta yfir sig skjólshúsi o.s.frv. Það var ömurlegt aðfangadagskvöld fyrir rúmum áratug þegar ég lagði Forsythbók frá mér vitandi að ég myndi aldrei klára hana.

En svona gengur þetta. Sá sem lifir ekki í skáldskapnum lifir ekki af hér á jörðinni og sá sem mengar skáldskapinn með of miklum raunveruleika verður ekki lesinn á mínu heimili. Forsyth kann ég þó bestu þakkir fyrir að viðhalda áhuga mínum á nútímasögu, rómantísera blaðamenn, upphefja stór brjóst og espa upp hjá mér kynóra. (Ég hef alls ekki sjúklega þörf fyrir að básúna dálæti mitt á stórum brjóstum, en þar sem ég er yfirlýst "atvinnukarlremba úr blaðamannastétt" varð ég að koma þessu að, bara fyrir Múrverja.

| 22:12 |