Nema auðvitað geðvonskan. Þeir eru alltaf svo reiðir og oftar en ekki verðum við á Pressunni fyrir barðinu á réttlátri reiðinni. Stundum er það vegna þess að við erum "leðurjakkaklæddar atvinnukarlembur" sem fíla klám, en oftast eiga reiðiköst þeirra rætur að rekja til meints daðurs Pressunnar við Samfylkinguna, en við þykjum hafa dregið taum hennar nokkuð í fréttum af R-listabröltinu í Reykjavík. Ekki held ég nú að það hafi verið meiningin og það hefur reynst frekar erfitt að viðra skoðanir þeirrar hjarðar, a.m.k. undanfarið, eftir að Samfylkingarfólk hætti að vilja tala um R-listasamstarfið "on record".

Hvað um það stundum láta nafnlausir heimildarmenn svo skemmtilegar kenningar flakka að maður getur ekki stillt sig um að greina frá þeim og þá hafa Múrverjar oft orðið býsna reiðir - eiginlega froðufellandi - og látið okkur fá það óþvegið. Oftast hefur þetta verið í tilfellum þar sem greint hefur verið frá því að samningaviðræður um R-listasamstarfið gangi vel. Slík ótíðindi hafa aldrei fallið Múrverjum í geð, þannig að málflutningur "hlutlausu heimildarmannanna" minna og Sigurjóns á Fréttablaðinu um að Sverri Jakobssyni hugnist lítt að starfa með Samfylkingunni og Framsókn í borgarstjórn Reykjavíkur, virðist síður en svo byggður á sandi.

Nóg um það. Leiðréttingar Sverris og co. hafa ætíð verið vel þegnar og ég hef komið á ágætis sambandi við Sigríði Stefánsdóttur, formann kjördæmafélags VG í Reykjavík, til að fylgjast með R-listahræringunum og það hefur reynst býsna vel. Þess vegna hringdi ég umsvifalsut í Sigríði þegar ég sá furðufrétt Fréttablaðsins, þar sem hún hafði tjáð mér tveimur dögum áður að lítil hreyfing hefði verið á málinu undanfarið. Og þar sem Sverri hefur verið svo umhugað um grimman Samfylkingaráróður Pressunnar bjó ég til Pressumola um að hin árvökula Pressa hefði leiðrétt Fréttablaðið snarlega, bara svona til að árétta hversu vel við höfum "plöggað" okkur inn í málið (ekki vegna þess að ég standi í þeirri meiningu að Pressan ein og sér hafi bolmagn til að leiðrétta Fréttablaðið þó hún nái vafalaust athygli fleiri lesenda en Múrinn). Klikkaði að vísu (ófullur samt) á að éta upp nafnarugling Fréttablaðsins og sjá ekki í gegn um gráglettni (fimmaurabrandara) Sverris þar sem hann hreinsaði hendur sínar af því að þekkja Sigrúnu Stefánsdóttur. Ekki veit ég hvort þetta sé til komið vegna einhverra Freudískra tenginga við fjölmiðlaspekinginn uppi í Háskóla, eða af dulinni þrá minni til að verða forseti Alþingis?

Hvað um það í kjölfarið er friðarsinninn Stefán Pálsson líka orðinn reiður og þá aðallega út í ritstjórann minn, Ásgeir Friðgeirsson, og þó það sé fátt skemmtilegra en að hafa Stefán reiðan á bakinu, eins og nafni hans Hrafn Hagalín gettur vottað, þá vil ég nota þetta tækifæri til að fría Ásgeir af mistökum mínum. Ég hef að vísu áður verið hvattur til að svara Múrverjum, síðast þegar mönnum þótti rétt að ég gengist við því, undir nafni, að vera leðurjakkaklædda karlremban ógurlega, en mér eldri og vitari menn bentu mér á að sumir væru einfaldlega ekki svaraverðir og ég bar því karlrembu mína í hljóði. En Ásgeir er, eftir því sem ég kemst næst, alveg pollrólegur og þarf held ég ekkert að fara með koníak í bað, hvorki af áhyggjum af R-listanum, andlegri heilsu Sverris eða af því að bókavefurinn á Strikinu rann saman við Pressuna. Það er bara allt í gúddí og ég held áfram að fylgjast með R-listabröltinu og slá á þráðinn til Sigríðar (vona að hún fyrirgefi mér ruglinginn) og þigg baðið og koníakið með þökkum og hvet Múrverja um leið til að prufa prósakk.

Pæli svo í því í baðinu hvort það sé þá eftir allt saman eitthvað til í hinum tvítyngdu heimildarmönnum mínum og sme, á Fréttablaðinu, sem vilja meina að Sverrir vilji klífa til metorða í borginni án hjálpar Samfylkingarinnar, en Stefán sér enga ástæðu til að hafna þeim orðrómi í pirraðri varnarræðu sinni sem gengur öll út á nafnavíxl og meintar geðshræringar - og auðvitað gjörsamlega misheppnaðan fimmaurabrandara þar sem mér dytti aldrei til hugar um að væna Sverri um að tala tungum tveim enda er Múrinn allur í mónó.

p.s. Sverrir hefur hrakið þessa gerræðislegu samsæriskenningu "heilmildarmanna" Pressunnar og Fréttablaðsins þannig að það má verja það að við sme höfum hér gerst handbendi pólitískra skákmeistara í ljótum hráskinnaleik, en hvað sem síðar verður veit nú enginn og vandi um slíkt að spá...

Þess ber að geta að Þórarinn Þórarinsson er þunglyndissjúkur leðurjakkablaðamaður sem missti trúna á vinstrimenn þegar þeir stilltu sér upp í Samfylkinguna og Vinstri-græna.

Tilnefningar til hinna íslensku bókmenntaverðlauna voru gerðar opinberar fyrir nokkrum dögum, eftir mikið pukur og leynimakk. Þetta var m.e.a.s. allt svo dularfullt að það spurðist ekki út fyrir enn nokkrum dögum áður hvaða höfðingjar höfðu fengið það vandasama verkefni að vera bókmenntaeinvaldar landsins þetta árið. Torfi Túliníus valdi fagurbókmenntirnar og sýnist sitt hverjum um niðurstöðu hans. Úlfhildur Dagsdóttir fór ekkert leynt með það, í Kastljósinu, að hún hefði valið allt öðruvísi og var eiginlega svo neikvæð að þau Kristján og Eva vildu bara voða lítið tala við hana meira. Kolbrún Bergþórsdóttir vill hins vegar að það sé rifist um tilnefningarnar, á meðan Silja Aðalsteinsdóttir nennir því ekki, enda tilganagslaust að vera að þræta um smekk eins manns, þ.e. Torfa Túl kúl. Þá hefur hinn haukfráni félagi minn Hrafn Jökulsson bent á það í morgunútvarpi Rásar 2 að það sé ekki hægt að líta fram hjá því að tilkynnt er um verðlaunin í miðju jólabókaflóðinu og það séu íslenskir bókaútgefendur sem, standa fyrir þeim og fá lánaðan smá hátíðleika með því að tengja verðlaunin við forseta Íslands. Allt ert þetta gott og blessað, en markaðsfnykurinn af þessu er auðvitað megn.

Markaðstorg verðlaunanna

Og þar sem markaðurinn er kominn inn í jöfnuna, langar mig endilega að bera verðlaunin saman við Óskarsverðlaunin úti í henni Ameríku. Þau eru auðvitað ekkert annað en innantóm skrautsýning sem vekur jafnan heimsathygli. Sá tilgangur þeirra, að viðurkenna vel unnin störf í kvikmyndabransanum, er þannig löngu kafnaður í auglýsingaskruminu og markaðsfroðunni. Það má auðvitað verja það að ég sé veruleikafirrt fífl að leggja þessi tvö ólíku verðlaun að jöfnu. Þúsundir vitleysinga í Bandaríkjunum velja sigurvegarana í Óskarnum og tekst yfirleitt alltaf að horfa fram hjá þeim sem hafa gert eitthvað af viti, enda vita allir (sem vilja vita það) að Óskarinn hefur ekkert að gera með hæfileika listamanna og verður aldrei marktækur mælikvarði á gæði kvikmynda. En er eitthvað betra að láta þrjá vitringa velja bestu bókmenntir sem koma út á Íslandi á hverju ári. Þeir geta verið jafn mistækir og utangáttar og heimskingjarnir í Hollywood. Þar eru það of margir sem velja, hér eru það of fáir.

Allt viti borið fólk gefur skít í Óskarsverðlaunin af því þau eru valin af ótal bjánum sem eiga alls konar hagsmuna að gæta og geta ekki verið hlutlægir í mati sínu og Hin íslensku bókmenntaverðlaun munu hljóta sömu örlög ef því verður haldið til streitu að láta of fáa tilnefna efnilegustu verkin. Viðfangsefnið er flóknara en andskotin og því stoðar lítt að nota reglustikur, vasareikna, reikniformúlur og þumalputtareglur; listin verður ekki mæld í kílóum, metrum eða tonnum og því hlýtur af tvennu illu, ef það þarf endilega að stilla skáldum upp á markalínu eins og heiladauðum sterabúntum, að vera betra að láta marga rífast um tilnefningarnar heldur en að breiða feld yfir djúpvitur höfuð við Suðurgötuna.

Verðlaun eða almennt viðmið í jólainnkaupum

Verði ekki breyting hér á seinna en strax, hljóta Íslensku bókmenntaverðlaunin sömu örlög og Óskarinn; þau verða hædd, lítilsvirt og smánuð (þetta er auðvitað þegar byrjað) og verða einungis nothæf sem leiðbeinandi innkaupalisti fyrir fólk sem hefur ekki hundsvit eða áhuga á skáldskap en þarf að setja bækur í jólapakka í þeirri fullvissu um að gjöfin sé "in". Þetta er ömurlegt og gerir lítið úr skáldskapnum og ég gat ekki komist hjá því að spyrja mig, þegar myndlistarmaðurinn Hallgrímur Helgason mætti brosandi til að taka við tilnefningunni sinni, hvort hann hefði gert slíkt hið sama ef hann hefði verið þarna tilnefndur fyrir myndlist. Æðsta listformið að hans mati, að mig minnir, og eitthvað sem er örugglega yfir það hafið að einn maður sé þess verður að segja til um hvað sé góð myndlist eða slæm. Hallgrímur er auðvitað helvíti góður og fer létt með að vera "in" á eigin forsendum, en það skemmir öruglega ekki fyrir að hljóta náð fyrir augum einvalds. Ég meina Egill Skallagrímsson anyone....?

Töffarar, nördar og einvaldar

Ég var að lesa viðtal við bandaríska leikarann Tony Curtis um daginn. Maðurinn er gamall töffari og hefur aldrei hlotið Óskarsverðlaunin. Hann var spurður hvort hann myndi mæta til að taka við heiðursverðlaunum fyrir ævilangt framlag sitt til kvikmyndalistarinnar ef hann yrði tilnefndur fyrir slíkt. "Nei, það held ég ekki. Þetta lið hefur aldrei viljað neitt með mig hafa og afhverju ætti ég þá að vera að mæta núna?" Alveg er ég viss um að Óalfur Jóhann geti sagt eitthvað svipað í viðtali við Morgunblaðið eftir 40 ár. Hann verður að vísu seint töffari en hefur vaxið sem rithöfundur og hefur alltaf átt hauka í horni á markaðnum, en virðist seint ætla að hljóta náð fyrir augum íslenskra verðlaunaspekinga.

Kannski er hann bara heppinn og svo lengi sem hann þarf ekki að gangast undir viðmið og tiktúrur bókmenntaeinvalda getur hann alltaf sagt sem svo, eins og Woody Allen, "ég tek ekki þátt í svona löguðu, þar sem þá gef ég öðrum en sjálfum mér rétt til að leggja dóm á hvort ég sé góður eða ekki"...