Nema auðvitað geðvonskan. Þeir eru alltaf svo reiðir og oftar en ekki verðum við á Pressunni fyrir barðinu á réttlátri reiðinni. Stundum er það vegna þess að við erum "leðurjakkaklæddar atvinnukarlembur" sem fíla klám, en oftast eiga reiðiköst þeirra rætur að rekja til meints daðurs Pressunnar við Samfylkinguna, en við þykjum hafa dregið taum hennar nokkuð í fréttum af R-listabröltinu í Reykjavík. Ekki held ég nú að það hafi verið meiningin og það hefur reynst frekar erfitt að viðra skoðanir þeirrar hjarðar, a.m.k. undanfarið, eftir að Samfylkingarfólk hætti að vilja tala um R-listasamstarfið "on record".

Hvað um það stundum láta nafnlausir heimildarmenn svo skemmtilegar kenningar flakka að maður getur ekki stillt sig um að greina frá þeim og þá hafa Múrverjar oft orðið býsna reiðir - eiginlega froðufellandi - og látið okkur fá það óþvegið. Oftast hefur þetta verið í tilfellum þar sem greint hefur verið frá því að samningaviðræður um R-listasamstarfið gangi vel. Slík ótíðindi hafa aldrei fallið Múrverjum í geð, þannig að málflutningur "hlutlausu heimildarmannanna" minna og Sigurjóns á Fréttablaðinu um að Sverri Jakobssyni hugnist lítt að starfa með Samfylkingunni og Framsókn í borgarstjórn Reykjavíkur, virðist síður en svo byggður á sandi.

Nóg um það. Leiðréttingar Sverris og co. hafa ætíð verið vel þegnar og ég hef komið á ágætis sambandi við Sigríði Stefánsdóttur, formann kjördæmafélags VG í Reykjavík, til að fylgjast með R-listahræringunum og það hefur reynst býsna vel. Þess vegna hringdi ég umsvifalsut í Sigríði þegar ég sá furðufrétt Fréttablaðsins, þar sem hún hafði tjáð mér tveimur dögum áður að lítil hreyfing hefði verið á málinu undanfarið. Og þar sem Sverri hefur verið svo umhugað um grimman Samfylkingaráróður Pressunnar bjó ég til Pressumola um að hin árvökula Pressa hefði leiðrétt Fréttablaðið snarlega, bara svona til að árétta hversu vel við höfum "plöggað" okkur inn í málið (ekki vegna þess að ég standi í þeirri meiningu að Pressan ein og sér hafi bolmagn til að leiðrétta Fréttablaðið þó hún nái vafalaust athygli fleiri lesenda en Múrinn). Klikkaði að vísu (ófullur samt) á að éta upp nafnarugling Fréttablaðsins og sjá ekki í gegn um gráglettni (fimmaurabrandara) Sverris þar sem hann hreinsaði hendur sínar af því að þekkja Sigrúnu Stefánsdóttur. Ekki veit ég hvort þetta sé til komið vegna einhverra Freudískra tenginga við fjölmiðlaspekinginn uppi í Háskóla, eða af dulinni þrá minni til að verða forseti Alþingis?

Hvað um það í kjölfarið er friðarsinninn Stefán Pálsson líka orðinn reiður og þá aðallega út í ritstjórann minn, Ásgeir Friðgeirsson, og þó það sé fátt skemmtilegra en að hafa Stefán reiðan á bakinu, eins og nafni hans Hrafn Hagalín gettur vottað, þá vil ég nota þetta tækifæri til að fría Ásgeir af mistökum mínum. Ég hef að vísu áður verið hvattur til að svara Múrverjum, síðast þegar mönnum þótti rétt að ég gengist við því, undir nafni, að vera leðurjakkaklædda karlremban ógurlega, en mér eldri og vitari menn bentu mér á að sumir væru einfaldlega ekki svaraverðir og ég bar því karlrembu mína í hljóði. En Ásgeir er, eftir því sem ég kemst næst, alveg pollrólegur og þarf held ég ekkert að fara með koníak í bað, hvorki af áhyggjum af R-listanum, andlegri heilsu Sverris eða af því að bókavefurinn á Strikinu rann saman við Pressuna. Það er bara allt í gúddí og ég held áfram að fylgjast með R-listabröltinu og slá á þráðinn til Sigríðar (vona að hún fyrirgefi mér ruglinginn) og þigg baðið og koníakið með þökkum og hvet Múrverja um leið til að prufa prósakk.

Pæli svo í því í baðinu hvort það sé þá eftir allt saman eitthvað til í hinum tvítyngdu heimildarmönnum mínum og sme, á Fréttablaðinu, sem vilja meina að Sverrir vilji klífa til metorða í borginni án hjálpar Samfylkingarinnar, en Stefán sér enga ástæðu til að hafna þeim orðrómi í pirraðri varnarræðu sinni sem gengur öll út á nafnavíxl og meintar geðshræringar - og auðvitað gjörsamlega misheppnaðan fimmaurabrandara þar sem mér dytti aldrei til hugar um að væna Sverri um að tala tungum tveim enda er Múrinn allur í mónó.

p.s. Sverrir hefur hrakið þessa gerræðislegu samsæriskenningu "heilmildarmanna" Pressunnar og Fréttablaðsins þannig að það má verja það að við sme höfum hér gerst handbendi pólitískra skákmeistara í ljótum hráskinnaleik, en hvað sem síðar verður veit nú enginn og vandi um slíkt að spá...

Þess ber að geta að Þórarinn Þórarinsson er þunglyndissjúkur leðurjakkablaðamaður sem missti trúna á vinstrimenn þegar þeir stilltu sér upp í Samfylkinguna og Vinstri-græna.

| 12:52 |