Tímamót eru einhver sú ömurlegasta uppfinning sem sögur fara af og virðast hafa þann tilgang einan að afmarka þjáningar og leiðindi á lífsleiðinni og auðvelda lánadrottnum að halda utan um skuldir vorar, reikna vexti ofan á þær og innheimta eftirstöðvar fortíðarsukks, sem væri auðvitað bara nútíðarsukk ef það þyrfti ekki alltaf að vera að rjúfa þá sögulegu samfellu sem fábreytileg tilveran er, með endalausum mótum mánuða og ára.

Árið skiptist í 52 vikur og innan þess eru vikumótin einna meinlausust og einkennast aðallega af landlægri sunnudagsþynnku og angistinni sem fylgir því að byrja nýja vinnuviku á mánudögum. Mánaðarmótin eru öllu verri en þá skiptast á augnabliki á skin og skúr í lífinu; launin detta inn á bankareikninginn og út aftur augnabliki síðar, þegar þjónustufulltrúinn gerir manni þann greiða að dreifa uppskeru þrældómsins jafnt á miskunarlausa lánadrottnana, sem eru jafn misjafnir og þeir eru margir en lausleg könnun mín bendir þó til þess að það sé þægilegast að skulda Glitni og verst af öllu að lenda í vanskilum hjá LÍN. Glitnir þykist nefnilega vera vinur manns og gefur alltaf gálgafrest á meðan LÍN fer ekkert í grafgötur með það að hann hatar mann og vill refsa manni endalaust fyrir að hafa að vera að slæpast í námi.

Mánaðarmótin eru þó hátíð samanborið við bölvuð áramótin, en þá rennur upp einhver svona skelfileg "stund sannleikans" þar sem farið er yfir hörmungar ársins; fjölmiðlarnir rifja upp sameiginlegar martraðir okkar á meðan banka- og lánastofnanir troðfylla póstkassana af yfirlitum yfir einkahrylling liðins árs, þannig að maður getur meira að segja gerst völva og spáð fyrir um hversu morkið sultarlífið verði í afborgunarhelvítinu næstu árin. Blindfullur og aðframkominn af þunglyndi, angist og sorg gónir svo hinn íslenski meðljón ofan í vodkablönduna sína á gamlárskvöld og ákveður að bæta ráð sitt með rausið í Markúsi Erni í bakgrunninum; hætta að reykja, drekka minna, klippa kreditkortið, skokka a.m.k. þrisvar á árinu, drekka meira vatn og hvað eina annað sem getur lyft tilverunni á æðra plan.

Þessi tilvistarkreppa hefur aldrei verið flóknari en um þessi áramót og má þakka það áramótabelgingi hinna mjög svo ólíku landsfeðra Davíðs Oddssonar og Ólafs Ragnars Grímssonar. Forsætisráðherra setti mig a.m.k. alveg út af laginu þegar hann gelymdi að kasta rekum yfir góðærinu og sagði bara að litlar þjóðir gætu vel verið stórar og við ættum að hlusta á Björku og lesa Laxness, þar til úr rættist.

Enn verra var svo að hlýða á forsetann í þynnkunni daginn eftir, en þegar ringlaðar heilasellurnar voru að klára að fletta rósbleiku sellófaninu utan af válegum boðskapnum sem lesa mátti millli línanna hjá Davíð reyndi Ólafur Ragnar að milda áfallið með því að upplýsa okkur um að litlar þjóðir sem vilja vera stórar þjóðir yrðu bara að kunna að spara. Spara hvað???

Það er ekkert eftir, en forsetinn fer vonandi á undan með góðu fordæmi og heldur sig innan fjárveitinga á árinu, það væri okkur hinum örugglega hvattning til kraftaverka í heimilisbókhaldinu. Bara verst að hluti sjúklinga í geðlyfjum rýkur örugglega upp.