Sólveig Pétursdóttir, dómsmálaráðherra, þykir átakanlega klaufskur stjórnmálamaður og með hverri klúðurslegu ákvörðuninni á fætur annarri og enn klaufalegri ummælum í fjölmiðlum hefur hún slegið sig til slíkra óvinsælda að hún er víst langt komin með að toppa Sturlu Böðvarsson, samgönguráðherra, og þá er nú alveg rosalega mikið sagt.

Sólveig var sökuð um fasíska tilburði þegar hún lét undirsáta sína loka landinu fyrir hinu ógurlega hugleiðslugengi í Falún Gong og ekki veit ég hvað skal segja um nýjasta útspilið hennar að banna einkadans og samskipti dansara við viðskiptavini súlustaða.

Orð eins og forræðishyggja, afskiptasemi og jafnvel fasismi hljóta þó að skóta upp kollinum. Og maður hlýtur að spyrja sig að því hvað megi eiginlega þrífast undir sólinni í friði fyrir þessari konu þegar henni virðist vera jafnmikið í nöp við kínversk hugleiðslufrík sem standa sem frosin við ljósastaura og allsberar stelpur sem þræða sig utan um súlur. Aldrei má maður ekki neitt. Hún gengur lengra en öfgakenndustu framverðir forræðishyggjunar,sem eru langst til vinstri, þeir fundu þó a.m.k. til með Falún Gonginu.

Ég hef hvorki pláss, tíma né nennu til að fara að diskútera meint mansal, vændi, eiturlyfjanesylsu og ofbeldi á reykvískum nektardansstöðum, né heldur hvort þessir staðir eigi yfirleitt rétt á sér. Ég er bara fúll yfir því að það eigi að loka þeim með gerræðislegum ákvörðunum af því mér finnst þeir passa vel inn í næturlíf borgarinnar.

Nú er ég ekki Heimdelingur en mér er samt illa við það þegar stjórnvöld vaða uppi með vafasömum boðum og bönnum og skerða frelsi einstaklinga til að gera heimskulega hluti. Á rannsóknarblaðamennskuferðum mínum á þessa vafasömu staði fann ég aldrei nein merki um dóp og vændi. Áfengið var hins vegar syndsamlega dýrt og það var hægðarleikur að eyða mánaðarlaunum á örfáum klukkustundum. Stelpurnar voru hins vegar flestar viðræðugóðar og bráðskemmtilegar og þar sem það er eitthvað einkennilega tilgangslaust að horfa á fönguleg fljóð tína af sér spjarinar í 4 metra fjarlægð, á meðan maður lepur brennivínið sitt, vitandi það að maður má ekki tala við þær og komast í augnsamband við þær er ég ansi hræddur um að rekstargrundvellinum sé kippt undan þeim súlustöðum sem eftir eru. Það nennir enginn að eltast við fjögur hundruð metrana. Örugglega ekki útlendir kaupsýslumenn og sennilega ekki heldur íslenskir lúserar sem hafa fengið ómælda ánægju út úr því að kaupa þá listrænu blekkingu dýrum dómum að þeir séu flottir gaurar og stelpurnar hafi áhuga á þeim í alvörunni.

Það má svo sem vel vera að Sólveig afli sér tímabundinna vinsælda með þessu banni og krærki í einhver atkvæði hjá hinum siðmennataða meirihluta á Íslandi, sem er auðvitað náskyldur kverúlöntunum sem fengu SOAP bannað í Bandaríkjunum á sínum tíma. Það vinnst þó auðvitað ekkert með þessu banni. Stripplið og einkadansinn heldur áfram neðanjarðar, ásamt vændinu, gamblinu og dópinu. Merkilegt að ráðherra sem gerir sér grein fyrir að það sé tilgangslaust að banna útihátíðir sjái einhverja glóru í því að banna einkadans. Lífið mun sem sagt halda áfram að ganga sinn vanagang í undir- og yfirheimum, fyrir utan það að við ræflarnir sem viljum endilega borga sætum stelpum formúu fyrir að sýna okkur áhuga og drekka með okkur ómerkilegt freyðivín verðum að hafa aðeins meira fyrir lífinu þangað til Geiri á Maxims fær banninu aflétt fyrir Hæstarétti.

Annars þarf Geiri ekkert að vera að standa í málaferlum frekar en hann vill. Ég er nefnilega með góða rekstrarhugmynd fyrir hann og hina súlukóngana. Hættiði bara að eltast við einkadansinn og breytiði búllunum í peep-show staði. Þá stripplast stelpurnar í lokuðu herbergi með gluggum og allt í kring eru litlir klefar sem menn geta keypt sig inn í. Þaðan geta þeir svo horft á herlegheitin í gegnum gler og þá þarf ekki að pæla neitt í tilteknum metarfjölda þar sem það verður veggur á milli dólgs og meyjar. Það verður svo að sjálfsögðu eldhúsrúlla í hverjum klefa svo menn geti runkað sér yfir þessu öllu saman, en það er auðvitað megintilgangur hverrar heimsóknar á súlustað er að ekki? Menn borga svo vitaskuld mínútugjald fyrir afnot af klefanum, þannig að þeir sem eru fljótir að ljúka sér af eyða lægri upphæðum en hinir. Kosturinn við þetta er auðvitað sá að allir fá það sem þeir vilja. Geiri og stelpurnar fá pening og runkararnir fá að eyða þeim og hrista úr honum á öruggum stað og enginn þarf lengur að fróa sér í bakgörðum í Grjótahverfinu.

Ég er svakalega rómantískur enda alveg svakalega rómantískt að vera þunglyndur. Þunglyndi mitt er sem sagt rómantískt. Ég gef þess vegna aldrei blóm og sé ekkert rómó við kertaljósakvöldverð við undirleik Kennys G. og Richards Claydermans. Ég er rómó eins og skáldin Byron, Shelley og Keats og hann Werther ungi, sem skaut sig í hausinn af því að hann missti af stúlkunni sem hann elskaði. Það er rómantík að mínu skapi.

Þegar Byron og félagar voru upp á sitt besta átjánhundruð og súrkál var ekki til neitt prósakk, þannig að þeir urðu mikið að notast við dóp og brennivín til að höndla tilveruna. Og svo fóru þeir mikið upp í sveit til að fá innblástur og láta sér líða vel. Þegar þarna var komið við sögu höfðu menn nefnilega fengið ógeð á iðnvæðingunnni og vildu renna aftur saman við náttúruna. Fræg er upphrópun hins franska Rússós: “Hverfum aftur til náttúrunnar...” og svo framvegis og Shelley lét hafa það eftir sér að Helvíti væri borg ekki ósvipuð London.

Það virðist eitthvert rómantískt æði grípa borgarbúa í byrjun júlímánaðar en þá keppast menn við að flýja borgina. Þetta skilar auðvitað engu nema öngþveiti, stressi, pirringi, árekstrum, umferðarhnútum og leiðindum. Og svo er ekkert gaman þegar á staðinn er komið, þarna eitthvert út í hinu íslenskarassgati sem býður upp á fátt annað hraun, mosa og ljótar rollur. Veðrið er iðulega vont, það eru engir barir, sjoppur eða vídeóleigur og þegar einhver bjáninn sturlast á gambranum sínum og lemur mann er ekki einu sinni hægt að skjótast upp á slysó. Það er eitthvað verulega bogið við þessa asnalegu útþrá. Og hún er ekkert rómantísk.

Þá bið ég frekar um gömlu góðu Reykjavík. Veðrið virðist hvergi vera betra þessa dagana og hér er allt til alls. Iðandi mannlíf í miðbænum. Það er ekki þverfgótandi fyrir túristum, gellum, Selfyssingum með græjurnar í botni, rónum, svertingjum og gamalmennum. Hér er lífið allt í allri sinni dýrð. (Mannskapurinn er þó trúlega allur kjósendur R-listans. Íhaldið hlýtur að hanga innandyra eða úti í sveit til að reyna að viðhalda goðsögninni um að Reykjavík sé dauð). Og ef maður vill komast í nánari snertingu við náttúruna er alltaf hægt að renna við í Aktu Taktu og kaupa millistærð af frönskum, éta nokkrar og henda restinni út um gluggann og þá koma mávarnir og tala við mann. Hvað viljiði hafa það betra? Allt sem við þurfum til að komast af er innan borgarmarkanna.

Reykjavík rúlar í sumar. Sérstaklega eftir að það er búið að grisja þetta svona og mesti skríllinn er farinn út á land.

Þetta sumar stefnir í tóm leiðindi. Eiginlega bara algeran dauða þó það viðri ágætlega til bjórdrykkju. Það er bara einhvern veginn ekkert jafn gaman að sitja á Austurvelli eftir að Falún Gong liðið fór aftur heim. Það var eitthvað svo kostulega alþjóðlegt við þessa hugleiðslubjána sem léku myndastyttur út um allar trissur. Nú er þetta hins vegar aftur orðið fullkomlega tilbreytingarlaust og íslenskt; bara venjulegir bjánar eins og ég með bjór og sígó, fjölskyldufólk og barnapíur með grenjandi krakkaskara og stöku rónar og smáglæpamenn á stangli.

Lalli Johns lífgaði aðeins upp á völlinn um daginn þegar hann smalaði saman félögum sínum og lét gullkorn og góðar kveðjur fjúka í allar áttir. Hann er samt einhvern veginn ekkert jafn skemmtilegur og í bíómyndinni. Bömmer, annars væri ráð fyrir Reykjavíkurborg að borga honum fyrir að djúsa við fótskör Jóns Sigurðssonar og skemmta atvinnulausum blaðamönnum og öðrum vegfarendum.

Enn er þó von þar sem framan af virtist síðasta sumar ætla að verða jafn leiðinlegt og þetta. Veðrið var verra og engir kínverskir leikfimiídjótar reyndu að ráðast inn í landið til að skemmta langþreyttum og andlega stirðum Íslendinum. Ég skil samt ekkert í Falún Gonginu að vera að leggja á sig erfitt og þreytandi ferðalag til þess eins að kenna okkur hugleiðslu og reyna að ulla framan í lítinn, elliæran fjöldamorðingja frá Kína. What´s the bloody point? Sérstaklega þegar tekið er á móti manni með leiðindum og skætingi og maður er látinn hanga í skóla í Njarðvík og éta gúllas með kartöflumús þangað til Davíð ákveður að maður geti ekki gert neinum mein og hleypir manni á Austurvöll að hugleiða. Hugleiða hvað? Vanþakklæti heimsins? Það er svo sem nóg af því. Svona komum við fram við meðlimi í klikkuðum sértrúarsöfnuði sem vildu bara gera sig að fíflum fyrir okkur og í dag var dæmdur í héraði í 15 mánaða fangelsi maðurinn sem bjargaði síðasta sumri frá tilbreytingarleysi og leiðindum.

Jamm, tónskáldinu, dugnaðarforknum, alþingismanninum og plötuskjóðunni Árna Johnsen hefur verið gert að dúsa í 15 mánuði á Hótel Kvíabryggju fyrir að hafa svindlað soldið í opinberu starfi og stungið undan eitthvað á fjórðu milljón króna, aðallega til að láta draum sinn um grillskála og heitan pott í Eyjum rætast. Ekkert má maður nú í friði. Flestum þykir þó þingmaðurinn hafa sloppið vel og nefna sem dæmi að maður á Reykjanesi var nýlega dæmdur í 10 mánaða fangelsi fyrir að stinga undan skitnum 540 þúsundum. Hlutfallslega virðist Árni því bara sleppa nokkuð vel.

Þeir sem hafa misst alla trú á íslensku réttarkerfi eru svo vitaskuld pottþéttir á því að dómnum verði breytt í skilorð þegar lítið ber á og Árni sleppi því enn betur. Ég er þó, í öllum leðindunum, farinn að hallast að því að eðli glæpsins og þyngd refsingarinnar skipti ekki höfuðmáli og að dómurinn hefði átt að taka meira tillit til málsvarnar verjanda Árna, sem byggðist aðallega á því að skjólstæðingur hans væri sérstakur maður, svoldið skrítin, ekki eins og fólk er flest og því hefði hann óvart stolið öllu góssinu. Ergo: Skjólstæðingur minn og þjóðkjörin fulltrúi almenings á Alþingi er kjáni, fyrirgefið honum því og veitið frelsi.

Ég held það bara. Svona með tilliti til þess hversu hann fyllti marga fréttatíma, skemmti mörgum og veitti almenningi útrás fyrir hatur sitt á spilltu kerfinu. Ég held, þar fyrir utan, að hagsmunum almennings hefði verð best borgið ef Árni hefði verið sýknaður. Dómurinn er að vísu svo vægur að ég gef mér að það hafi verið metið til refsilækunnar að með uppátækjum sínum bjargaði Árni geðheilsu þjóðarinnar og kom í veg fyrir að grafarþögn ríkti í saumaklúbbum og heitum pottum meira og minna allt síðasta ár. Það ber að sjálfsögðu að þakka Árna fyrir skemmtunina og allan þann tíma sem hann sparði höfundum Áramótaskaupsins með því að klípa smá af fanglesisvistinni. Annað væri dónaskapur.

Þeim sem vildu sjá þyngri dóm bendi ég svo bara á það að gefa því smá gaum hversu miklu orkubolti eins og Árni getur afkastað í 15 mánaða fríi á Kvíabryggju. Hann gæti samið efni í að minnst 5 plötur, sem myndu sjálfsagt allar innihalda hræðilegar tónsmíðar á borð við Kartöflugarðana heima. Hann gæti skrifað a.m.k. þrjár bækur, skáldsögur, gamansögur og jafnvel ævisögu sína þar sem hann rekur raunir sínar, allan misskilninginn og mannvonsku varúlfanna á fjölmiðlunum.

Nei. Ég held að, þegar öllu er á botninn hvolft, sé það öllum fyrir bestu að sleppa Árna lausum og leyfa honum að vera á bömmer út í Eyjum í nokkra mánuði, þangað til hann rýkur af stað og reynir potast til vegs og virðingar á ný. Það verður bara hrein og klár skemmtun miðað við afleiðingarnar af því að senda þennan dugmikla listamann í 15 mánaða frá daglegu amstri.

Áramótaprósakkið 2002 varð síðasti pistillinn minn sem birtist á hinni heillum horfnu Pressu. Fann hins vegar tvö sumarprósökk sem ég birti á Reykjavík.com fyrir nákvæmlega 0,00 krónur. Hafði þá komist upp á lagið með að fá ekki greitt á Strikinu, vandist því svo enn betur hjá Fréttablaði þeirra FF feðga og sá því ekki ástæðu til að eltast frekar við peninga. Enda fullkomin tímasóun að því er virðist.