Föstudagur, 05. júlí 2002
Ég er svakalega rómantískur enda alveg svakalega rómantískt að vera þunglyndur. Þunglyndi mitt er sem sagt rómantískt. Ég gef þess vegna aldrei blóm og sé ekkert rómó við kertaljósakvöldverð við undirleik Kennys G. og Richards Claydermans. Ég er rómó eins og skáldin Byron, Shelley og Keats og hann Werther ungi, sem skaut sig í hausinn af því að hann missti af stúlkunni sem hann elskaði. Það er rómantík að mínu skapi.
Þegar Byron og félagar voru upp á sitt besta átjánhundruð og súrkál var ekki til neitt prósakk, þannig að þeir urðu mikið að notast við dóp og brennivín til að höndla tilveruna. Og svo fóru þeir mikið upp í sveit til að fá innblástur og láta sér líða vel. Þegar þarna var komið við sögu höfðu menn nefnilega fengið ógeð á iðnvæðingunnni og vildu renna aftur saman við náttúruna. Fræg er upphrópun hins franska Rússós: “Hverfum aftur til náttúrunnar...” og svo framvegis og Shelley lét hafa það eftir sér að Helvíti væri borg ekki ósvipuð London.
Það virðist eitthvert rómantískt æði grípa borgarbúa í byrjun júlímánaðar en þá keppast menn við að flýja borgina. Þetta skilar auðvitað engu nema öngþveiti, stressi, pirringi, árekstrum, umferðarhnútum og leiðindum. Og svo er ekkert gaman þegar á staðinn er komið, þarna eitthvert út í hinu íslenskarassgati sem býður upp á fátt annað hraun, mosa og ljótar rollur. Veðrið er iðulega vont, það eru engir barir, sjoppur eða vídeóleigur og þegar einhver bjáninn sturlast á gambranum sínum og lemur mann er ekki einu sinni hægt að skjótast upp á slysó. Það er eitthvað verulega bogið við þessa asnalegu útþrá. Og hún er ekkert rómantísk.
Þá bið ég frekar um gömlu góðu Reykjavík. Veðrið virðist hvergi vera betra þessa dagana og hér er allt til alls. Iðandi mannlíf í miðbænum. Það er ekki þverfgótandi fyrir túristum, gellum, Selfyssingum með græjurnar í botni, rónum, svertingjum og gamalmennum. Hér er lífið allt í allri sinni dýrð. (Mannskapurinn er þó trúlega allur kjósendur R-listans. Íhaldið hlýtur að hanga innandyra eða úti í sveit til að reyna að viðhalda goðsögninni um að Reykjavík sé dauð). Og ef maður vill komast í nánari snertingu við náttúruna er alltaf hægt að renna við í Aktu Taktu og kaupa millistærð af frönskum, éta nokkrar og henda restinni út um gluggann og þá koma mávarnir og tala við mann. Hvað viljiði hafa það betra? Allt sem við þurfum til að komast af er innan borgarmarkanna.
Reykjavík rúlar í sumar. Sérstaklega eftir að það er búið að grisja þetta svona og mesti skríllinn er farinn út á land.
| 20:50 |
