Ég lærði það einu sinni hjá Páli Skúlasyni, heimspökum manni mjög og núverandi háskólarektor, að það væri röng breytni að taka afstöðu í málum sem maður hefði ekki kynnt sér fullkomlega frá öllum hliðum. Ég hef ekki skrifað eina einustu virkjunarfrétt frá því árið 2000 og hef, eins og fyrr segir, reynt að leiða allt tal um fyrirhugaðar framkvæmdir Landsvirkjunar hjá mér.
Þar fyrir utan er þetta allt svo loðið að maður veit ekkert hverju maður á að trúa. Eitt virðist þó vera víst; fólkið sem býr þarna vill endilega sökkva þessu og á það bara ekki að fá að ráð? Ég hélt það á tímabili en eftir að liðið flaggaði Alcoa fánum og skálaði í kampavíni fyrir álverinu hef ég leyft mér að draga getu þess til að kunna fótum sínum forráð stórlega í efa.

Þegar upp er staðið snýst þetta auðvitað ekkert um heimsku eða að vera upplýstur eða ekki. Heldur einfaldlega um það hvaða rétt maðurinn hefur sem hluti af náttúrunni. Ég komst ekki hjá því að fara að pæla í þessu eftir baulið á áheyrendapöllunum í Ráðhúsinu. Ingibjörg Sólrún brást aðdáendum sínum og Björn Bjarnason gerðist Fjölnismaður. Loksins náði þetta mánaðalanga þras
einhverju tilfinningalegu klæmaxi. Fréttatímarnir í sjónvarpinu voru svo magnaðir að þetta var eins og að horfa á míníseríu frá amerískri
sjónvarpsstöð.
Og ég vaknaði, enda ekki seinna að vænna þar sem ekki nokkrum manni var lengur stætt á að yppa öxlum í blindni í eigin heimi. Maður er ítrekað krafinn um afstöðu af vinum og kunningjum (báðum) sem eru að verða Vinstri grænir. (Kaus þá nú síðast en verð að kjósa Sjálfstæðisflokkinn af mjög persónulegum ástæðum héðan í frá).

Ókey. Ég er á móti þessu. Veit ekkert afhverju en þar sem ég hef alltaf verið hallur undir hippahugsjónir og heiðna náttúrudýrkun að hætti indíána og íslenskra goðadýrkenda er niðurstaða mín einfaldlega sú að það hefur enginn rétt til þess að vinna svo óafturkræf náttúruspjöll. Maðurinn er hálviti en ekki kóróna sköpunarverksins og má þetta einfaldlega ekki. Arðsemi og byggðarsjónarmið hafa enga vikt í svona tilfinningamálum. En það er einmitt kjarni málsins - þetta er tilfinningamál og á að vera það. Og það má ekki gera svona. Þetta verður ekki ljósara en hjá Jim Morrison hér að ofan.

Ég segi nei.