"Ég var í þessu í fjóra eða fimm mánuði og þetta er ömurlegt starf. Ég myndi ekki mæla með þessu starfi við neinn", segir ung kona sem vann við símakynlífsþjónustu hjá fyrirtæki í Reykjavík. "Það er mikið um að karlar hringi og vilji bara fá félagsskap og kjafta um daginn og veginn. Þeir eru ferlega leiðinlegir en ekki samt jafn leiðinlegir og þeir sem eru að segja manni frá fantasíum sínum eins og til dæmis einn sem tók oft lyftuna í blokkinni sinni með mæðgum sem bjuggu á sama stað og sá þær tvær fyrir sér vera að gerða á meðan hann væri í lyftunni. Svo fékk maður alls konar viðbjóð frá þessum körlum eins og til dæmis "eru með kerti á þér? viltu troða því inn í þig?". Ef maður er ekki þess meiri perri þá verður þetta bara ógeðslegt og er hvorki gott fyrir sálina né sjálfsmyndina."

ahh" og "uhh" tvisvar

Konan segir tekjur sínar af símavændinu ekki hafa verið neitt til að hrópa húrra fyrir er tekið væri tillit til alls álagsins. "Okkur var sagt að við fengjum helminginn af því sem væri hringt inn og svo áttum við að fá einhverjar ákveðnar greiðslur fyrir sögur sem við skrifuðum og ef við læsum þær inn áttum við að fá eitthvað fyrir það. Þetta var samt allt mjög loðið og launaseðlarnir voru ekki sundurliðaðir þannig að maður vissi eiginlega ekkert hvað maður var að fá borgað fyrir, allaveganna ekki þar sem ég var að vinna. Ég var að fá svona um það bil 40 til 50 þúsund krónur á viku fyrir þetta sem er náttúrlega bara bull miðað við vinnutímann og annað. Það var þó aldrei vandamál að fá borgað en maður hafði samt alltaf á tilfinningunni að maður væri ekki að fá allt.

Við unnum á kvöldin og næturnar en þetta var vaktavinna. Við vorum til sex, jafnvel sjö á morgnanna ef það var mikið að gera. Álagið jókst til muna eftir að skemmtistöðum lokaði. Svona hálftíma til klukkutíma eftir það fóru allir að hringja, strákar sem náðu sér ekki í stelpur og svoleiðis. Og þá var ekki verið að sækjast eftir spjalli enda voru þetta oft strákpjakkar að prufa og einhverjir sem þurftu að fá úr honum fyrir nóttina eða eitthvað. Þeir voru yfirleitt ekki lengi að ljúka sér af. Maður sagði bara "ahhh" og "uhh" tvisvar og þeir skelltu á."

Stúlkunum var þó uppálagt að reyna að halda viðskiptavinunum sem lengst á línunni. "Maður átti auðvitað að reyna sem mest. Maður var hvattur til að vera lengi að og svona, græða aðeins meiri pening. Aðallega fyrir fyrirtækið þó. Ég man nú ekki hvað mínútan kostaði á þessum tíma en þetta þótti mjög dýrt í live tjattinu. En um leið og búið var að sannreyna greiðslukortin fyrir ákveðinni heimild byrjuðu samtölin."

Með þrjú kíló af nammi

Stúlkurnar gengu allar undir ákveðnum gælunöfnum og bjuggu sér sjálfar til persónur sem þær léku í símann. "Við vorum allar með ákveðna persónu og gátum skipt þeim út ef við vildum en yfirleitt vorum við bara einhvaer ein ákveðin. Sumar voru að sjálfsögðu vinsælli en aðrar og eignuðust góðan fastakúnnahóp. Þessar feitu voru mjög góðar í þessu og vissu alveg hvað þær áttu að gera. Það er svoldið skrítið. Þær voru rosalega flinkar að lýsa sér, til dæmis "ég er með skapahárin rökuð í hjarta" eða eitthvað svona sem venjulega vaxnar stúlkur þurfa kannski ekki að hafa fyrir. Þessar feitu hugsuðu meira svona út í smáatriði."
Þeir sem hringja í símaþjónustur sjá vitaskuld stúlkuna á hinum enda línunnar fyrir sér sem ógurlegar kynbombur í ætt við stjörnur klámmyndanna, enda er þeirri blekkingu markvisst viðhaldið af þeim sem halda þjónustunni úti.
"Það er algjört bull. Ein var svo feit að ég hélt að það þyrfti hjólastól til að renna henni inn og þær voru bólugrafnar og komu með fjóra lítra af Kóki og þrjú kíló af nammi á vaktina. Þetta eru ekki beint stúlkur sem þúvilt fara með á deit."

Sumir vildu tala um dýr

Sauðirnir í hjörðinni sem skipta við símaþjónusturnar eru vitaskuld ansi misjafnir og vinnuveitandi stúlknanna taldi suma þeirra beinlínis hættulega. "Það var sérstaklega einn sem var mjög varasamur og var alltaf að bjóða öllum stelpum að koma upp í sumarbústað með sér og borga þeim sjötíuþúsund kall fyrir, eða eitthvað álíka. Þetta var auðvitað alveg harðbannað og við lokuðum fyrir alla sem hringdu inn og sóttust beint eftir vændi. Við lokuðum líka á barnaníðinga sem vildu að við lékum mjög ungar stúlkur og alla aðra sem misbuðu okkur.

Stúlkunum var þó ekki gert að láta vita af slíkum mönnum og ábendingum um þá var til að mynda ekki komið áleiðis til lögreglu. "Ég man nú bara eftir einu skipti þar sem lögreglunni var blandað í málið og það var vegna eiginmanns sem hringdi inn og keypti þjónustu fyrir 70. 000 af greiðslukorti konunnar sinnar. Hún var vægast sagt óhress með það. Annars fór þetta allan skalann og perrarnir komu bara í bland við allt hitt. Þarna komu dýr, menn og börn við sögu og það kom fyrir að menn bæðu okkur um að koma einhverju dýri inn í sögurnar sem ég var að segja þeim."

Ég er að koma, ég er að koma

Konan segir að það hafi verið allur gangur á því hvaða tökum hún tók viðskiptavinina. "Annað hvort tók maður bara af skarið ef þetta var mjög feiminn maður og fór þá í einhverja ákveðna rútínu og það var þá oft klámmyndarútínan með munnmökum fyrst en þeir vanari hringdu nú bara inn með skipanir. Ég hef heyrt eitthvað um að sumar hafi alltaf verið með sleikjó við hendina til að búa til soghljóð en mér var kennt að taka í kinnina og hreyfa hana til að búa til skvabb hljóð.
Það var ekki talið ráðlagt að við værum einar heima að svara í símann þannig að við vorum með þrjú herbergi og við áttum að vera ein í hverju herbergi en þegar það var mikið að gera vorum við tvær. Það var mjög erfitt, annaðhvort þurfti hin að koma með og vera í threesome eða við þurftum að bíða, halda fyrir tólið og svoleiðis.

Viðskiptavinirnir eru miseftirminnilegir. "Ég man mest eftir þeim sem mér fannst fyndnir. Ég held að ég sé bara búinn að loka á allar ógeðslegustu minningarnar. Þegar ég var að byrja talaði alltaf einn við mig í skilaboðum en þá sendi hann skilaboð og ég svaraði. Þetta var aðeins ódýrara en læfið.
Þetta var mjög fyndið en þegar hann var að fáða heyrðist alltaf "komdu með mér, komdu með mér" og ég svaraði alltaf "ég er að koma, ég er að koma" þó hann hafi sjálfsagt verið löngu búinn þegar hann fékk skilaboðin. Svo var annar sem hringdi einu sinni. Hann var útlendingur sem talaði ágæta íslensku. Hann talaði í fjóra tíma en hafði að vísu enga hugmynd um hvað þetta kostaði."

Konan er alveg hætt afskiptum af símaþjónustu og segist ekki hafa hugmynd um hvort það sé mikið að gera í þessu í dag. "Ég pæli ekki í því og hef ekki áhuga. Ég fékk algert ógeð á þessu. Þetta er ömurlegt og ég var afhuga karlmönnum í heilt ár eftir þetta. Fæstar entust lengi í þessu en inn á milli voru alltaf einhverjar sem voru að fíla þetta í tætlur. Þetta voru gellur í einhverjum sadó-masó klúbbum og einhverju svoleiðis. Þetta var bara rokk fyrir þeim."

BIRT Í FRÉTTABLAÐINU.