Sagan segir að Páll hafi uppskorið óbeislaða reiði Hannesar fyrir dóminn þannig að Hannes hugsar væntanlega þeim Gauta Kristmanssyni, bókmenntafræðingi, og Páli Baldvin Baldvinssyni, bókagagnrýnanda Stöðvar 2 þegjandi þörfina en Gauti segir vinnubrögð Hannesar óverjandi frá fræðilegu sjónarmiði og vanvirðu við Laxness. Páll Baldvin dró heldur ekkert úr og tiltók nokkur dæmi um meintan stuld Hannesar á textum Halldórs og sagði mýgrút af slíkum dæmum í bók Hannesar og stakk upp á að fólk dundaði sér við það í jólafríinu að bera saman skáldævisögur Laxness og Hannesar.
Leikir og lærðir hafa því haft nóg til klóra sér í hausnum yfir á jólunum og ekki sér fyrir endann á öllum ósköpunum en Helga Kress, prófessor í almennri bókmenntaræði við HÍ, blandaði sér í málið með grein í Lesbók Morgunblaðsins í gær og segir uppistöðuna í bók Hannesar vera rit Peters Hallberg um ævi og störf skáldsins og segir að það megi hreinlega spyrja sig eftir hvern bók Hannesar sé í raun og veru.
Bjarni Þorsteinsson, útgefandi Hannesar, hefur svarið af sér allar ásakanir um handarbaksvinnubrögð AB við frágang bókarinnar en það þurfa fleiri að svara spurningunni um það hvenær maður stelur texta og hvenær ekki. Þar á meðal er dómnefndin sem tilnefndi Halldór eftir Hannes til Íslensku bókmenntaverðlaunanna í flokki fræðirita, og svo auðvitað Hannes sjálfur. Hann hefur að vísu þegar hafnað öllum ásökunum og mun gera grein fyrir afstöðu sinni þegar hann kemur til landsins í næsta mánuði.
Það mun varla vefjast fyrir Hannesi sem er öllum hnútum kunnugur í þessum efnum og benti til að mynda á ótrúleg líkindi inngangskafla úr bók bandaríska hagfræðingsins Artur N. Okun frá árinu 1975 og bók Gylfa Þ. Gíslasonar, prófessors, frá árinu 1977. Hannes birtir grein sína á heimasíðu sinni og segir í aðfrarorðum hennar að ritstuldur "er talinn alvarlegur í háskólaheiminum og varðar jafnan tafarlausum stöðumissi." Hannes heldur áfram og segist ekki vilja hafa bera slíkt á Gylfa og hafi því í upprunalegri útgáfu greinarinnar, sem ekki fékkst birt í Mogganum, viljað leiða að því líkum að Okun hefði sótt í smiðju miðju Gylfa en ekki öfugt.
Hannes veit því upp á sína tíu fingur hvernig á að fara með heimildir og færi aldrei að tilfæra texta annarra án þess að láta þess getið og mun því væntanlega upplýsa það í janúar hvenær Halldór Kiljan og Hallberg fengu tækifæri til að kynna sér skrif hans um nóbelskáldið.

(Svo öllu sé haldið til haga hér skal þess getið að upphafssetningin er fengin að láni úr Íslandsklukku Halldórs Laxness en lítilsháttar breytingar hafa verið gerðar á orðalagi.)

Smáa letrið í Fréttablaðinu.